Blog: Casper de Gier

Naam: Casper de Gier
Sport: Skeeleren en schaatsen
Geboortedatum: 17-01-1996
Afkomstig uit: Laag Keppel
Behaalde doelen: Zesvoudig Nederlands kampioen Skeeler Jeugd

Twitter  |  Facebook  |  Instagram

05-07-’18: HET IS BIJNA ZO VER: HÉT WK MARATHON!

ZONDAG 8 JULI om 12:00u.
START WERELDKAMPIOENSCHAP MARATHON!
Kom allemaal naar ARNHEM CENTRUM om mij en TeamNL aan te moedigen!

HEY, HO! LET’S GO! Zondag 8 juli gaat ’t gebeuren! De mondiale skeelertop gaat strijden om de felbegeerde wereldtitel op de officiële marathonafstand: 42 kilometer en 195 meter! Naar verwachting zullen er dik 150 man aan de start staan die 7 grote rondes van 6 kilometer gaan rijden (check plattegrond hieronder). Voor het eerst wordt het WERELDKAMPIOENSCHAP georganiseerd in ons mooie Nederland. Mis deze unieke kans niet en kom aanstaande zondag genieten van de prachtige skeelersport in het centrum van de Europese Sportstad van 2018: Arnhem!

Zie hier de plattegrond van het parcours. Start/finish vlakbij station Arnhem Centraal!

We rossen de marathon in een uurtje tijd af (gemiddelde snelheid dik boven de 40 km/u) en zullen topsnelheden bereiken dik boven de 60 km/u! Check ’t programma:
* Om 10u30 starten de vrouwen;
* Om 12u00 start ik samen met de Nederlandse mannen met één doel: de wereldtitel veroveren!

Omroep GLD en Regio8 maakten afgelopen week twee toffe nieuwsitems tijdens mijn laatste voorbereidingen richting mijn WK-debuut in mijn thuisprovincie! Check beide video’s hieronder:

Dus, nog één keer: aanstaande zondag om 12:00 in het centrum van Arnhem! Zie je daar!

21-06-’18: De puntjes op de ‘I’ zetten!

Het WK marathon in hartje Arnhem komt steeds dichterbij. De dag waar het voor mij de hele zomer om te doen is: zondag 8 juli. Dan scheur ik samen met de nationale equipe over het 6 kilometer-lange parcours met één doel: de wereldtitel veroveren! In eigen land welteverstaan!

In voorgaande blogs heb ik al wel eens beschreven hoe je er als topsporter alles aan doet om op een gewenst moment in topvorm te zijn. Ter opfrissing, de Jip-en-Janneke uitleg:
1. Casper – versie 3.1 – gaat een precies uitgekiemde periode donders hard trainen.
2. Vervolgens móét Casper zichzelf de tijd geven volledig (lees: íéts meer dan volledig) te herstellen van de zware trainingsperiode.
3. Na de herstelperiode is Casper in staat de zwaar gedane arbeid een volgende keer íéts makkelijker te verteren en kan hij zichzelf meer trainingsarbeid permitteren. Casper – inmiddels versie 3.2 – is beter geworden!
4. Repeat.

Zo’n cyclus klinkt heel simpel, en vaak moet je het ook niet te moeilijk maken, maar er zijn ontiegelijk veel randvoorwaarden en externe factoren die invloed hebben op dit hele proces. Het blijft een bijzonder interessant spelletje voor elke trainer en sporter om zo veel mogelijk factoren onder controle te houden. Elke (eigenwijze) trainer denk hét programma te hebben om zijn of haar sporter in topconditie aan de start te laten verschijnen op een zogenoemd piekmoment. Maar op wetenschappelijk gebied zijn er nog ontzettend veel vraagtekens over inspanningsfysiologie, hetgeen waar het trainen en beter worden allemaal om gaat. Die onduidelijkheid en onwetendheid is lastig, maar tegelijkertijd bijzonder fascinerend!

Soms stel ik me het volgende wel eens voor:
In de toekomst loopt een topsporter na het ontwaken dagelijks door een soort lichaamsscan, of heeft de sporter een inwendige ‘chip’ die hij/zij laat scannen. De scan geeft alle informatie door aan een computer die tot in detail aangeeft wat je moet doen om op een gewenste dag of periode in topvorm te zijn: de tot-op-de-gram-nauwkeurige samenstelling van je ontbijt, het aantal uren, minuten en seconden dat je in specifieke ‘zones’ moet trainen, welke supplementen je moet innemen, etcetera…

Voor veel sporters zou dit een droomscenario zijn. Scannen, lezen en uitvoeren. Lekker makkelijk toch? Geen twijfels of dilemma’s, maar non-stop op je trainingscomputer kijken en als een robot je programma uitvoeren. Als het ooit zo ver gaat komen, dan zou ik per direct stoppen. Zonder twijfel.

Je zou dan geen trainer meer nodig hebben. De computer is je trainer en trainingsmakker in-één. Dan zou het allerbelangrijkste onderdeel van de sport – plezier maken (!) – toch finaal verdwijnen? Want hoe cool is het om jezelf steeds maar weer in onbekende gebieden te begeven? Jezelf beter, sterker en fitter maken. Nieuwe versies van jezelf creëren. Hoe zorg je er vervolgens voor dat je dat kan blijven herhalen? Dat je jezelf steeds maar weer met minuscule procentjes blijft upgraden? Dan moet je vernieuwen in wat je doet, je lichaam en geest blijven prikkelen. Jezelf blijven motiveren en vooral plezier blijven maken. Juist dat onbekende en onwetende gedeelte wat het trainen en periodiseren zo lastig maakt, vind ik bijzonder fascinerend!

De laatste twee weken van het laatste trainingsblok richting het WK marathon zijn ingegaan. De écht zware arbeid zit erop, kwantiteit is ingeruild voor kwaliteit. Het is geen kwestie meer van onnozel uren maken. Nee, de puntjes moeten op de i worden gezet door middel van korte, kwalitatieve trainingsprikkels. Voelen dat je elke training steeds beter, sterker en fitter wordt. Dat je steeds dichter in de buurt komt van topvorm. Dichter in de buurt van ‘je volgende versie’.

Of ik over ruim twee weken in topvorm aan de start zal staan op het WK? Dat kan ik nu nog niet zeggen. Ik weet wel dat ik er alles aan heb gedaan – en er nog steeds alles aan doe – om op zondag 8 juli zo goed, sterk en fit mogelijk aan het WK marathon te beginnen. Ook weet ik, dat als ik zondag 8 juli 2018 in topvorm aan de start sta, het bij lange na niet vergelijkbaar is met de topvorm die Casper versie 6.4 op maandag 8 juli 2019 kan bereiken! 😉

Nu jullie toch aan het lezen zijn, Schaatsen.nl heeft mij geïnterviewd en deze tekst is vandaag online gekomen. Ze hebben me voor hete vuren gezet met diverse dilemma’s. Klik ff hier!

Tot de volgende keer!

07-06-’18: Een Quickie!

Hèhè! Na het eindeloos lange geschrijf over mijn NK-prestaties, de kwalificatie voor het WERELDKAMPIOENSCHAP in eigen land (!) en de maandenlange (beter gezegd: jarenlange) opbouw om dit te kunnen bereiken, zal ik deze keer het scroll-wieltje van jullie computermuis veel gemartel en slijtage besparen! In deze blog: een hele zalige aftermovie over mijn 2-maanden-durende trainingskamp in Colombia en Mexico en een korte, sportieve update omtrent de laatste 2 weken!

Na een aantal dagen in spanning afgewacht te hebben kwam een kleine twee weken geleden het officiële WK-persbericht van de KNSB. Zoals in de vorige blog al aangegeven, mag ik de Nederlandse driekleur representeren op zowel het wereld- als het Europees kampioenschap! Loon na hard werken, machtig mooi!

Foto: TIMS imaging

Met een trots en waanzinnig gemotiveerd gevoel zijn we inmiddels twee weken en alweer twee nationale wedstrijden verder. Ondanks dat het vormpijl na de belangrijke toernooien en NK’s al weer wat afzwakte, perste ik nog een degelijke 6e plaats uit de beentjes tijdens de marathoncup in Achterveld en was de bovenste podiumtree voor mij gereserveerd na de puntenkoers van de nationale competitiewedstrijd op een prachtig mooi wegparcours in Medemblik!

Voor nu: genoeg geluld en genoeg gescrolld! Met minder dan één-tiende van de woorden gebruikt in de vorige blog laat ik jullie – ondanks dat het alweer een hele tijd geleden is – met bijzonder veel plezier meegenieten van de Colombia-Mexico aftermovie:

Adiós!

24-05-’18: OP NAAR HET WERELDKAMPIOENSCHAP IN MIJN THUISPROVINCIE!!!

Het was gevoelsmatig lang wachten… Na afgelopen maandag had de selectiecommissie van de KNSB ruim drie dagen de tijd om de selectie voor het WK en EK bekend te maken. Met twee maal een zilveren plak in de puntenkoers op de weg en op de marathon en een verdienstelijke vierde plek op de punten/afvalkoers op de piste, heb ik tijdens de Nationale Kampioenschappen laten zien dat ik een flinke stap heb gemaakt en daarmee mijn plekje in de nationale equipe terecht heb veroverd! Ik mag zowel naar het WK als het EK!


Foto: Focusbyhanneke

Op het WK mag ik, ondanks mijn goede prestatie op de marathon én de weg, alleen starten op de marathon. Deze marathon zal 8 juli zijn in het centrum van Arnhem! In mijn thuisprovincie en trainingsgebied! Machtig mooi toch?!? Daarnaast ben ik geselecteerd voor het EK dat van 17 t/m 23 augustus wordt gehouden in Oostende, België. Te zijner tijd wordt nog bepaald wie welke afstanden gaat rijden op de piste, de weg en de marathon. Daarover later meer, nu eerst de focus op het WK!

Alle voorgaande jaren kwam ik niet in de buurt van de EK- of WK-selectie. Dit jaar besloot ik het volledig anders te doen en de touwtjes zelf in handen te nemen! En het resultaat is daar. Als je tijd hebt, lees dan hieronder hoe mijn afgelopen halve jaar eruit zag! En heb je geen tijd? Lees het dan ook!

HET PLAN: TERUG NAAR SEPTEMBER 2017
In september 2017 begon het plan te borrelen: ik wil naar Colombia om mij voor te bereiden op de skeelerzomer van 2018 en te kunnen trainen met de aldaar aanwezige wereldtop. Wil ik wat, dan móét ik daar naartoe. Dat was destijds mijn overtuiging, en dat bleek een juiste te zijn!

Colombia is dé grootmacht in het skeeleren, de sport is daar enorm populair en groots. In Nederland hebben we twee internationaal goedgekeurde, speciaal gecoate skeelerpistes: Één in Heerenveen en één in Heerde. In Colombia hebben ze er ontelbaar veel, in elke grote stad liggen meerdere skeelerpistes en zelfs in kleine plattelandsdorpjes kan je verrast worden door de aanwezigheid van een zeer puike skeeleraccommodatie. Daarbij komt: Colombia ligt op de evenaar. Het is daar altijd zomer! De perfecte vereisten om van januari tot en met maart keihard te trainen! Maar om in Colombia te komen, heb je de financiële middelen nodig om daar te geraken, en dat is voor ons als niet-olympische sporters behoorlijk lastig…

HOE KRIJG IK ’T VOOR ELKAAR?
Het idee was daar, de financiële middelen niet. Tijd voor actie! Het sponsorgeld wat ik momenteel binnenhaal is niet genoeg om mijn skeeler- en schaatsmateriaal te kunnen betalen, laat staan om een trainingskamp naar Colombia te kunnen financieren. Ik was en ben genoodzaakt om naast mijn trainingen parttime te werken. Geen enkel probleem hoor! Dat vind ik zelfs fijn. Na het afronden van mijn studie wilde ik gelijk door, afleiding naast de sport en altijd bewust bezig zijn met de toekomst geven mij mentale rust. Maar alle centjes die ik momenteel verdien, gaan rechtstreeks naar de sport toe. Een uurtje training op het sub-topsport uur in Thialf? 25 euro! Een setje skeelerwielen die in twee wedstrijden op is (we hebben er zo’n 10 tot 15 per seizoen nodig)? 200 euro. Een paar custom schaats- of skeelerschoenen? 800 euro. En zo zijn er nog veel meer onkosten en randzaken die erbij komen kijken.

Nou goed, het actieplan: tijdens de winter geen sportieve topdoelen en extra uren werken, geld opsparen voor mijn trainingskamp in Latijns-Amerika! Drie of vier dagen per week om half 6 uit bed, ontbijten en lunch maken. Vanuit Heerenveen met een oud krakkemikkig Berlingo’tje van de baas naar Thialf om in de krachthal eerst een goed uur af te zien op de spinningfiets of om met gewichten te smijten, snel douchen en in 35 minuutjes doorgassen naar Diever om daar van 8 tot 5 te werken in de schaatsfabriek. Met 100 km/u vol gas over de snelweg terug naar Heerenveen om in mijn appartementje snel een bord avondeten te eten (de voorgaande dag of ochtend al voorbereid) en weer door naar een andere training. Als het haalbaar was de schaatstraining, anders een andere vergelijkbare trainingsvorm. Rond een uurtje of 8 weer thuis, weer een kleine maaltijd, douchen, wat randzaken regelen en snel op bed. Volgende dag: repeat.

KORT ‘OVERWINTEREN’. Z.S.M. NAAR LATIJNS-AMERIKA!
Ik moest maar accepteren dat ik niet meer dan 20 uur per week kón trainen en niet veel op het ijs kon staan. Als je hard en veel traint, moet je ook meer rusten. Die tijd had ik niet, tijdens mijn potentiële rustmomenten moest ik werken. Dus de trainingen die ik deed waren kort maar effectief. Ik was lid van de nationale skeelerselectie, maar het volgen van het schema was met mijn toekomstdoel niet meer haalbaar. Ik moest een stapje terug doen om vervolgens twee stappen vooruit te kunnen zetten. Dat was in het begin moeilijk te accepteren, maar met een doel voor ogen, veel discipline en de steun van een aantal goede sportkameraden was het uiteindelijk prima vol te houden!

Ook het sportieve succes bleef niet uit, ik reed een aantal goede schaatsmarathons en pikte zelfs mijn eerste overwinning in het B-peloton mee tijdens de tweede cupwedstrijd in Leeuwarden! Behoorlijk onverwachts na heel weinig schaatstrainingsuren, maar dat gaf mij aan dat ik in m’n koppie alles op een rijtje had. Ik had een plan, accepteerde de consequenties en ging er vol voor. Dat zorgde voor rust in de kop, waardoor ik alsnog goed presteerde! Een zalig gevoel en een bevestiging dat ik goede keuzes had gemaakt en zo door moest gaan.

Als een machine werkte ik mij een weg door mijn strak geplande train-werk-train ritme. Het beviel prima. Tijd dus om contact op te nemen met een aantal vage skeelerkameraden uit Latijns-Amerika. Op 20 oktober had ik voor het eerst contact met een skeelerkameraad uit Mexico: Mike Paez, Pan-Amerikaans kampioen en medaillewinnaar op de wereldkampioenschappen. Een echte skeelercrack! Hij wilde mij heel graag helpen en voor ik het wist had ik op 16 januari mijn tickets geboekt om een dikke week daarna – op 25 januari – het vliegtuig in te stappen voor drie weken Colombia, gevolgd door 7 weken Mexico. Zoals jullie in mijn blogs hebben kunnen lezen, heb ik daar een schitterende tijd gehad en heb ik daar donders hard kunnen en moeten trainen. 25 tot 32 uur per week afzien op de skeelers, op de fiets, in de krachthal of op de hardloopschoenen. Maar elk uur, elke minuut en elke seconde was het dubbel en dwars waard! Dat kan ik achteraf wel zeggen!

TERUG IN NEDERLAND: WAT NU?
Bij terugkomst in Nederland, eind maart, kwam ik na een kleine week uitrusten weer terug in mijn appartement in Heerenveen. Alle kleding, sportspullen, souvenirs en andere rotzooi weer de gebruikelijke plek gegeven en toen, ja? Wat zou mijn plan worden van eind maart tot en met begin mei? Begin mei stond rood omcirkeld in de sportagenda: het NK baan/weg in Heerde en het NK marathon in Waarland, beiden selectiemomenten voor het WK dat 1 tot en met 8 juli zal plaatsvinden in Heerde en Arnhem, en dus in mijn thuisprovincie Gelderland!

Tijdens mijn trainingsstage in Latijns-Amerika trainde ik op schema’s van Pedro, de vader van Mike en de hoofdcoach aldaar. Ik voelde me erg fit en erg sterk, dus concludeerde ik dat die schema’s mij prima pasten. Nu was ik echter weer terug in Nederland. Ik had nog precies genoeg spaarcentjes om tot en met het NK een goede maand als ‘prof’ door te kunnen leven en het ritme van heel veel trainingsuren maken en heel veel rusten door te zetten. Maar wat ging ik precies doen? Ik had geen groep meer, ik was immers niet meer in Colombia of Mexico en aan het begin van de winter had ik het besluit genomen om uit de nationale skeelertrainingsgroep te stappen en alles op alles te zetten in het kader van de trainingsstage in Latijns-Amerika. Destijds had ik geen rekening gehouden met de 40 dagen die tussen mijn terugkomst in Nederland zouden zitten, tot en met beide NK’s.

Na de opgedane trainingservaring was ik ervan overtuigd dat ik een sterk trainingsplan kon maken voor de periode tot en met beide NK’s. Ik was mijn eigen trainer. Dat was best raar, maar gaf tegelijkertijd veel vrijheid en overtuiging dat ik echt álles kon ‘customizen’ voor mezelf. Een perfecte voorbereiding waarbij ik geen rekening hoefde te houden met anderen. Via alle technische snufjes die we momenteel hebben, waren de mogelijkheden daar om zo nu en dan te sparren met Mike en Pedro of ik bepaalde trainingen toch maar niet effen anders zou moeten invullen, maar over het algemeen zaten we wel op één lijn.

Tijdens deze periode was het niet altijd even leuk om alleen te trainen, vooral omdat ik nog zoveel uren in de week wilde maken. Maar ik had dik twee maanden een bepaalde opbouw gevolgd en ging die niet pardoes weggooien door klakkeloos van het ene schema door te gaan in het andere. Ik had weer een plan en hield daaraan vast. Ook dit besluit gaf mij weer vertrouwen en energie om mijn trainingsplan tot de NK’s gedisciplineerd af te werken. Ik wist zeker dat ik de progressie-lijn door kon zetten en nóg sterker en nóg fitter kon worden om Casper 2.0 aan iedereen te showen tijdens de Nationale Kampioenschappen!

NATIONALE KAMPIOENSCHAPPEN BAAN & WEG, HEERDE
De dagen waar ik al vanaf september 2017 mee bezig was, waren aangebroken: 10, 11 en 12 mei. Voor velen een lang, relaxed Hemelvaartsweekend. Voor mij en de rest van skeelerend Nederland een verre van relaxed weekend. De Nederlandse Kampioenschappen op de piste en weg in Heerde. Tevens dus selectiemoment voor het Wereldkampioenschap in eigen land! Waar een aantal toppers voorgaande jaren verstek lieten gaan, waren ze nu allemaal aanwezig. Het zou een hels toernooi worden van hoog niveau.

Op donderdag 10 mei begon het toernooi met de 15km afvalkoers op de piste. Een hectische bedoeling. Zoals de naam al doet vermoeden, valt óm de ronde een rijder af tot er slechts 5 man overblijft. Het tempo ligt niet bijzonder hoog, het is belangrijk energie te sparen voor de finale. Je moet alleen zorgen dat je niet aan de achterzijde van het peloton belandt, en dat levert veel hectiek op en acties op die op ’t randje zijn. Zo moest ik op een zeer discutabele manier als 11e man de koers verlaten. Ik werd op het rechte stuk voor de finishlijn vol aan mijn heup gegrepen en naar achter getrokken. Helaas werd dit niet opgemerkt door de jury – of werd er gewoon niks mee gedaan – en moest ik inderdaad de koers verlaten. Man, man, man…

Foto: Jannes Wolff

Goed, wat gebeurd is, is gebeurd. Uiteraard baalde ik er enorm van en liet ik dat ook wel even blijken. Maar veranderen kon ik het niet meer. Kop d’r op en op naar de volgende kansen. Ik hield er maar aan vast dat ik relatief ‘fris’ uit de koers werd ‘getrokken’, wat me vertrouwen gaf dat ik wel fit en sterk moest zijn. En dat bleek één dag later, op vrijdag, op de 10km punten/afvalkoers. Een tricky combinatie. De éne ronde worden er punten verdeeld – 2 punten voor de nummer 1 op de finishlijn, en 1 punt voor de nummer 2 op de finishlijn – waar er een ronde later iemand moet afvallen. Dit maal bleven er geen 5 man over in de finale, maar 10 man. Als je aan het begin als een waus punten bij elkaar sprokkelt en vervolgens finaal moet lossen ben je dus alles kwijt. Slim koersen dus!

In het begin van de koers pakte ik 3 punten, waarna ik weer kon herstellen in het peloton, en met een sterke aanval in de finale het gat dichtreed naar de twee koplopers en er vol overheen knalde. Uiteindelijk kwam ik uit op 9 punten, wat slechts 2 punten te kort was voor een tweede of derde plek (beide 11 punten). Crispijn Ariëns – wereldkampioen op de skeelers en winnaar van de Alternatieve Elfstedentocht op de schaatsen – liet er geen twijfel over bestaan dat hij de beste was met 21 punten. Een redelijke race die resulteerde in een zure 4e plek. Ik kreeg de bevestiging: ik was sterk en wist dat er meer in zat!


Foto: Wim van Hof

Op de afsluitende zaterdag verplaatste het strijdtoneel zich van de 200-meter-lange piste naar het omliggende wegparcours van 395 meter. Een puntenkoers van 10 kilometer. Elke ronde punten. Ik voelde me sterk en durfde te gokken, spaarde al mijn energie op voor één sterke ataque. Met 6 ronden te gaan VOL GAS! Ik kaapte veel punten weg en op het einde kon alleen de uiteindelijke winnaar, Bart Hoolwerf, het laatste punt voor mijn neus wegkapen. Een tweede plaats! Mijn eerste senioren-NK medaille in een deelnemersveld waar alle toppers aanwezig zijn. Bij het zien van mijn trotse ouders was ik na de koers zelf enorm dankbaar en enorm trots dat ik dit in voor elkaar heb weten te boksen. Uiteraard dankzij de altijd-aanwezige steun en support van pa en ma! Een bijzonder moment!

*Let op: tekst gaat door onder foto’s

Foto’s: 1) Berlinda Kers, 2) Jannes Wolff

Na een bitter begin een prima afsluiter van het NK baan- en wegtoernooi in Heerde! Ten opzichte van vorig jaar – waar ik in een nadrukkelijk minder deelnemersveld 4e, 6e en 7e werd op dezelfde afstanden – een hele flinke sprong voorwaarts! Maar er stond nog één onderdeel op het programma. Nog één kans om te strijden voor de nationale titel: 8 dagen later, op de tweede pinskterdagmaandag van 21 mei, werd het NK Marathon verreden in het Noord-Hollandse Waarland. Geen tijd om te ontspannen en de touwtjes te laten vieren, maar gelijk de focus d’r weer op!

HÉT NK MARATHON, WAARLAND
De 42195-meter-lange marathon is een schitterend en eerlijk onderdeel. De beuk erin en vaak wint de sterkste. Het parcours in Waarland was een kleine 2-kilometer lang met aan één zijde een lang recht stuk waar de wind van de zijkant kwam. Alle ingrediënten voor een beuk-koers dus. In de beginfase was ik zelf actief. Twee maal probeerde ik met een aanval een kopgroep te creëren, maar er werd nog niet of lafjes overgenomen. Iedereen was voorzichtig, het was immers een NK en niet zomaar een landelijke wedstrijd. Er stond veel op het spel. Mede hierdoor, en gezien het een selectiemoment was voor het WK in eigen land, stonden weer alle toppers aan de start, inclusief een aantal olympische profschaatsers als Koen Verweij en Bob de Vries en een goed pak aan sterke marathonschaatsers. Na mijn aanvallen was ik vervolgens aanwezig in alle potentieel gevaarlijke kopgroepen. Ik zat er steeds makkelijk bij en koerste attent, voelde me goed. Uiteindelijk sprong uit een kopgroep van 6, waar ik ook deel van uitmaakte, Crispijn Ariëns weg. Dezelfde man die domineerde op de puntenkoers op de piste een week eerder en de vooraf getipte favoriet. Ik wist dat ik op hem moest letten en zat vaak in zijn wiel bij zijn voorgaande aanvallen. Deze keer zat ik er een plek of 4 achter en kon ik niet direct reageren. Crispijn reed vooruit en bouwde elke ronde zijn voorsprong uit met een aantal seconden. Hij had de brommer aangezet…

Achter in het peloton reed Gary Hekman veel op kop om het gat te dichten met Crispijn. Samen met twee of drie anderen reed ik ook mijn kopbeurten, maar er kwam geen goed georganiseerde achtervolging op gang, mede doordat ploeggenoten van Crispijn de achtervolging dwarsboomden en het een zware koers was met de harde wind. Iets na halverwege koers was het mij wel duidelijk dat we zouden strijden om plek twee. Als peloton kregen we de bel voor de laatste ronde, nog een kleine twee kilometer te gaan. Ik twijfelde geen moment en gaf VOL GAS! Het laatste 1500-meter-lange rondje steeg mijn hartslag naar 204 maar bleef ik tot aan de streep hele fikse klappen maken!


Foto: Hidde Muije, instaschaats

De Gier was gevlogen! Niemand kwam er meer bij en ik finishte vóór het afsprintende peloton. Na de tweede plaats op de puntenkoers, acht dagen daarvoor, dus weer een zeer mooie tweede plaats op het NK marathon! Wederom een bevestiging dat ik enorm sterk ben en zelfs de grote mannen nu rekening met mij moeten houden!


Foto: Hidde Muije, instaschaats

Voor plaatsing op het WK is de nummer 1 uit het gecombineerde klassement van de puntenkoers op de weg en de marathon 100% zeker geplaatst. Ik heb twee maal een 2e plaats. Een totaal van 4 punten dus. Crispijn Ariëns was 3e op de puntenkoers en 1e op de marathon. In totaal ook 4 punten, een gedeelde eerste plaats dus. Maar Crispijn heeft één 1e plaats. Die is doorslaggevend. Dus voor mij op een haar na geen directe plaatsing voor het WK. De overige plekken worden door de selectiecommissie ingevuld, een soort jury die alle prestaties beoordeelt en de overige plekken invult. Deze jury heeft besloten dat ik ondanks mijn prestatie op de weg, alleen op de marathon mag starten. Ik ben geen onderdeel van de wegselectie en heb geen kans mij in de trainingen te bewijzen of daarin de mannen te helpen met hun voorbereiding. Mixed feelings voor nu, maar bovenal heel trots en vooral dankbaar naar iedereen die mij hierbij heeft geholpen dat ik mijn WK-debuut mag maken in mijn thuisprovincie en trainingsgebied! Vol zelfvertrouwen en donders veel goesting een mooi trainingsplan schrijven voor de rest van de zomer en DEURDONDEREN!

10-05-’18: Het moment is daar: de NK’s beginnen!

Het lange hemelvaartsweekend staat voor skeelerend Nederland in het teken van de Nationale Kampioenschappen die worden verreden op de piste en het omliggende wegparcours van skeelerclub SKOV in Heerde. 10, 11 en 12 mei worden de Nationale Titels op de piste en op de weg verdeeld – zoals gezegd in Heerde – waarna we de 4-wiels frames weer inruilen voor de 3-wiels marathonframes en op maandag 21 mei de exacte marathonafstand van 42,195 kilometer betwisten in de straten van het Noord-Hollandse Waarland!

Voor mij dus twee zeer drukke weken op het programma, een korte blog-update dus! Elk kilocalorietje aan energie moet opgespaard worden in de benen. En die benen mogen vanavond laten zien wat ze waard zijn! Donderdagavond 10 mei rond een uur of 6 a 7 staat de 15km afvalkoers voorgeschoteld, vrijdagmiddag rond 5 a 6 uur strijden we op de 10 kilometer puntenkoers op de piste en we sluiten het weekend zaterdagmiddag af op het wegparcours met wederom een 10 kilometer puntenkoers. Dit weekend focus ik me zoals het gehele seizoen wederom op de lange afstanden!

! GOED NIEUWS ! Voor iedereen die het wil volgen, de toegang is het hele weekend gratis! Kom allemaal naar de skeelerpiste te vinden op de Kommerseweg 2a in Heerde. En kan je er niet bij zijn? No problemo! Dit jaar hebben we de luxe van een livestream, deze is te vinden op: http://live.speedskate.tv/

Spandoeken worden gewaardeerd en beloond! Tot de volgende keer! 😉

26-04-’18: Hemels vertoeven op ’s werelds snelste skeelerpiste!

Na mijn twee-maanden-lange skeeleravontuur in Latijns-Amerika had ik krap aan twee weekjes de tijd om alle spullen en kleding weer te organiseren in het appartementje in Heerenveen en m’n familie in het Achterhoekse Laag-Keppel weer bij te praten van alles wat ik aldaar heb meegemaakt. En nog steeds ben ik er niet over uitgepraat… Slechts twee weekjes, want er stond direct weer een nieuw trainingskamp op de planning! Ditmaal niet in het zonnige Zuid-Amerika, maar in het wunderschöne Deutschland. In het kleine bergdorpje Geisingen om precies te zijn.

Geisingen is een klein plaatsje in Zuid-Duitsland, gelegen ten oosten van het Zwarte Woud en dichtbij de Zwitserse grens. Een prachtig plekje om in de frisse berglucht de zen-modus aan te zetten en te genieten van de rust en de eenvoudig schone natuur. Maar dat is absoluut niet de reden waarom ik hier zit (al is het wel een hele fijne ‘bonus’ natuurlijk!). Dé reden waarom ik hier gedurende twee weken verblijf met een aantal skeelervrienden is de volgende: In Geisingen ligt de mooiste, snelste, maar bovenal meest hemelse skeelerpiste van de hele wereld!

Als een van de weinige of misschien wel de enige skeelerpiste op onze gehele aardbol – kan me er zo geen tweede bedenken – is de piste volledig overdekt en afgesloten met zijwanden. Als de hemelsluizen open worden gezet en het als een malle regent, onweert, hagelt of wat dan ook, dan luidt het: “kein problem!” en kunnen we gewoon onze training afwerken! Zalig toch?

Deze onbezorgde trainingsgarantie, gecombineerd met de kwaliteit van de piste en een wedstrijd van heel hoog niveau, stimuleert jaarlijks weer duizenden skeeleraars om naar Geisingen en omgeving af te reizen gedurende een van de laatste weekenden van april. Ze komen werkelijk waar overal vandaag. Ter illustratie een kleine opsomming van een aantal deelnemende niet-Europese landen: Guatemala, Colombia, Venezuela, Ecuador, Amerika, Nieuw-Zeeland, Australië, China, Korea, Indonesië en zelfs landen als Kameroen en Kenya waren present! Indrukwekkend en inspirerend hoe een relatief onbekende sport mensen van over de hele wereld met elkaar in contact kan brengen in een klein Duits bergdorpje…

De resultaten van het wedstrijdweekend vielen me ook niet tegen! In een veld met om-en-nabij de 100 senioren heb ik een top-20 plek uit de benen geperst op de puntenkoers, waar ik me tijdens voorgaande edities van deze wedstrijd niet eens wist te plaatsen voor de A-finale (beste 38 rijders). Nog genoeg punten voor verbetering, maar voor nu progressie waar ik zeker verder mee kan!

En waar ik nu mee verder ga? Eat, sleep, train, repeat! Beetje cliché misschien, maar dat is wel een hele accurate beschrijving van mijn huidige dagbesteding. Hard trainen kan niet zonder goed eten en veel rusten. Voor en na de trainingen verorberen wij ons zelf-geprepareerde en uitgebalanceerde herstelvoer en tussen de middag slapen we nog een uurtje (of twee) extra. Zodoende zijn we in staat om deze week HE-LE-MAAL WAUS te gaan tijdens elke training om het lichaam nog een aantal fikse opdonders te geven. Nu kan én moet dat nog, om over precies twee weken topfit aan de start te verschijnen van een van de belangrijkste wedstrijden van dit skeelerseizoen: het Nationaal Kampioenschap skeeleren in Heerde. En dat is zeker de moeite waard om te komen bekijken! De data 10/11/12 mei staan vetgedrukt in de agenda van alle Nederlandse skeeleraars geprent. En ook in die van mij! Back to work!

12-04-’18: Back in town! Terug in Holanda!

Vrijdagochtend 30 maart, zo rond een uurtje of half 9, zette de piloot van de nog altijd even indrukwekkende grote stalen transportvogel een mix van nationaliteiten veilig en wel op Nederlandse bodem. Een lange maar voorspoedige reis – zonder vertragingen – en een fijn ontvangstcomité bestaande uit m’n twee trouwste fans en sponsoren: m’n lieve ouders! Na een aantal daagjes acclimatiseren is het ‘normale’ Nederlandse leven weer begonnen… Maar dan wel met een flinke scheut van de zorgeloze en relaxte Latijns-Amerikaanse vibe die in de koffer is meegesmokkeld!

Zonder enige twijfel had ik nog wel een aantal maanden kunnen vertoeven in zowel Colombia als Mexico. Zomerse temperaturen, zeer vriendelijk en gastvrij volk en een ultiem relaxte atmosfeer. Maar de wedstrijdjes hier in Europa beginnen langzaam aan weer en er komt een moment dat je weer een keertje terug moet. Van die Europese wedstrijdjes die langzaam aan weer gaan beginnen zijn er een aantal donders belangrijk. Het meest belangrijke ‘wedstrijdje’ is op 10, 11 en 12 mei. Dan worden er gedurende drie dagen op zowel de piste als de weg nationale skeelertitels verdeeld. Niet onbelangrijk, al helemaal niet gezien deze data ook gelden als belangrijk selectiemoment voor het WK skeeleren, wat 1 t/m 8 juli plaatsvindt in Heerde en Arnhem. De pijlen zijn dus al een tijdje op de roos gericht specifiek voor deze drie dagen!

Om zo veel mogelijk pijlen in die holster te krijgen heb ik de afgelopen maanden hard getraind in Colombia en Mexico. Dat hebben jullie in voorgaande blogs uitgebreid kunnen lezen en zien. Spreekwoordelijk uitgedrukt heb ik dus meer pijlen als ooit te voren om op die roos te mikken en af te vuren. Nu – gedurende de laatste 4 weken – is het zaak om al deze pijlen te voorzien van vlijm-, vlijm- en vlijmscherpe pijlpunten!



Foto: Terug op het Nederlandse asfalt

De puntjes zullen dus op de i gezet worden de komende 4 weken: de benen worden scherper en scherper en het koppie wordt meer en meer gefocust en alert. Maar tegelijkertijd niet té gefocust en té alert. En juist daarvoor heb ik die flinke scheut van de zorgeloze en relaxte Latijns-Amerikaanse vibe meegesmokkeld in de koffer. Of eigenlijk meegesmokkeld in het koppie. Een mindset die mij bewust doet blijven om niet te vergeten te genieten van elke training en elk momentje dat ik weer lekker zorgeloos met een noodvaart door een bocht scheur met m’n trainingsmakkers. Want uiteindelijk is het het plezier en de liefde en passie voor de sport waar alle dromen en doelen uit voortkomen. En dat is precies de manier hoe de Latijns-Amerikaanse skeelerwereld mij heeft geïnspireerd de sport en het leven te benaderen. De zorgeloze en relaxte manier hoe iedereen daar met elkaar en met alle situaties omgaat. De manier waarop iedereen elkaar stimuleert alles te geven in elke milliseconde van de training. Zodanig dat je het laatste beetje lactaat zelfs tot in je kleine teen weet te persen tijdens een hele fikse intervalsessie. Dat je met elkaar – ondanks dat je die loeizware trainingen eigenlijk helemaal niet leuk vindt – alsnóg schik maakt. En dat je elkaar na die loeizware trainingen – ongeacht elkanders niveau – een oprechte schouderklop geeft na het harde werk: “Buen trabajo, amigo!” luidt het dan. Eigenlijk de Spaanse versie van: “Lekker gewerkt, pik!”.

Dat zijn slechts een paar simpele voorbeeldjes van die positieve en zorgeloze vibe die ik als gelukkig mens heb mogen ervaren onder het Latijns-Amerikaanse volk. En juist in die zalige vibe ga ik de komende 4 weken (en uiteraard ook daarna!) verder om de puntjes op de i te zetten!

30-03-’18: Met een gouden plak op zak zeg ik: Adiós México!

Het is zover! De koffers zijn gepakt en tot op de gram nauwkeurig volgeramd met Sombreros, Jalapeños en liters Tequila! Op het moment dat jullie deze blog kunnen lezen, land ik weer op Schiphol en na een dikke maand niet één drupje regen gevoeld te hebben zal ik weer moeten wennen aan het typisch Nederlandse voorjaarsweer. Voorlopig zijn dus de laatste voetstappen op Latijns-Amerikaanse ondergrond gezet… voorlopig!

Groepsfoto met de naar de nationale wedstrijd afgevaardigde rijders van de trainingsgroep in Guadalajara!

Na dik twee maanden vertoeven in Colombia en Mexico heb ik mijn lange ‘trainingskamp’ afgesloten met een belangrijke wedstrijd hier in Mexico, genaamd ‘Campeonato Nacional Interasociaciones 2018’. De wedstrijd vond plaats in Monterrey, oostelijk gelegen van mijn ‘Mexicaanse thuishaven’ Guadalajara. Voor de Mexicaanse skeeleraars is dit de meest belangrijke wedstrijd van het seizoen. Het geldt namelijk als plaatsing voor de Centraal-Amerikaanse spelen, waar de Mexicanen de strijd aangaan met andere Latijns-Amerikaanse landen. Aldaar kunnen ze door middel van goede resultaten een plek bemachtigen om namens het nationale team te strijden op het wereldkampioenschap dat 1 t/m 8 juli in Heerde en Arnhem wordt georganiseerd!

Na wat enkelprobleempjes besloot ik alleen te starten op de lange afstanden en zowel de 300 meter als de 500 meter te laten voor wat het is. De 4-dagen-durende competitie startte voor mij ’s avonds laat op dag 2 met een 10 kilometer lange puntos/eliminación. Een in de skeelerwereld gebruikelijke combinatie van een punten- en een afvalkoers zoals deze ook bekend zijn in de baanwielrensport. 5 ‘loze ronden’ en vervolgens om en om puntensprints en afvallingen. Samen met dik 20 andere gekwalificeerde hombres sprintte ik de ene ronde dus voor punten, terwijl de volgende ronde de laatste rijder van het peloton de koers moest verlaten. Je moet je krachten dus goed verdelen over de koers en zuinig punten proberen te kapen. Een derde plaats was het resultaat van mijn eerste wedstrijd van skeelerseizoen 2018. Na een vlucht van 2 andere rijders, die alle punten verzamelden, was dat het hoogst haalbare.

Op dag 3 een slordige 1000 meter – die resulteerde in een 5e plaats – en ’s avonds een dikke prima op de 10 kilometer lange puntenkoers (geen punten-/afvalkoers deze keer!). Na een aantal goed geplaatste aanvallen en slimme puntensprints leek het erop dat ik de koers gewonnen had, maar achteraf bleek dat trainingsmakker en Pan-Amerikaans kampioen Mike me nét op één puntje had verslagen. 19 om 18 punten. Zonde, maar na een bronzen medaille op dag 2 wel progressie met bijna-winst en een tweede plek op dag 3!

Foto 1: Tweede plek op de 10km puntenkoers op de piste. Eerste plek voor trainingsmakker en Pan-Amerikaans kampioen Mike (Mexico), derde plek Gwendal le Pivert (Frankrijk). Foto 2: Overleg met coach Pedro na de koers. Foto 3: Podium met een klein aantal Mexicaanse fans.

De laatste dag van de competitie – dag 4 – was op het wegparcours, een 400-meter lange gecoate atletiekbaan elders in Monterrey. Wederom liet ik de sprintafstand voor wat het was en startte ik alleen op de puntenkoers op de weg. Op het heetst van de dag, graadje of 35 in de brandende zon, gingen we van start voor slechts 5 kilometer, met welgeteld 11 puntensprints onderweg. De eerste 3 a 4 sprints liet ik de Mexicanen lekker om de punten strijden, waarna ik er met nog 7 ronden te gaan als een malle voorbij stoof! Een fuga oftewel een vluchtpoging! En het bleek een zeer geslaagde aanval te zijn. ORO! Een gouden plak! De eerste winst van het seizoen is een feit! En daar ben ik uiteraard dik tevreden mee!

Het feit dat ik de afgelopen dagen met een echte wereldtopper om de gouden plak kon strijden op de lange afstanden geeft me veel vertrouwen voor de komende zomer. Het is voor mij een bevestiging dat ik de afgelopen maanden veel progressie heb gemaakt en een juiste keuze heb gemaakt te trainen in Latijns-Amerika! Zaterdag a.s. start de Nederlandse competitie met een eerste wedstrijd op de skeelerpiste in Heerenveen. Daar zal ik met een flinke jetlag en een lange reis in de benen aan de start verschijnen. Logischerwijs verwacht ik niet bijzonder veel van mezelf, maar is het wel belangrijk om te starten en de noodzakelijke puntjes te sprokkelen om 10, 11 en 12 mei reglementair te mogen starten op het NK. Hét selectiemoment voor het WK in thuisland Nederland. Hét doel en hoogtepunt van deze skeelerzomer!

Afgelopen twee maanden zijn voorbij gevlogen en ondanks dat mijn Mexicaanse en Colombiaanse kameraden geen woord Nederlands spreken (verder dan ‘stroopwafel’ zal het niet gaan) wil ik hier toch even aankaarten dat ik iedereen enorm dankbaar ben voor twee onvergetelijk zalige maanden. Speciale dank aan Mike en de familie Paez waar ik een dikke maand bij in huis heb mogen wonen en Alex Cujavante bij wie ik de eerste drie weken in Colombia heb mogen verblijven. Beiden twee grote kampioenen waar ik veel respect voor heb en van wie ik veel heb mogen leren! Bedankt voor de inspiratie mannen! Ik ga er mijn uiterste best voor doen om het jullie in de toekomst donders moeilijk te maken op de skeelers!

15-03-’18: Zondagse zaligheid op de Colima Vulkaan! (Viviendo en Mexico #2)

Inmiddels ben ik wederom twee weken verder hier in Mexico. Twee weken die in essentie erg simpel te omschrijven zijn: “Eat, sleep, train – repeat”. Wellicht een beetje cliché, maar het is wel waar. In de ochtend trainen we van 7 tot 11 en in de avond van 6 tot 8. Tussendoor goed eten en vooral heel veel slapen overdag. Raak je afgeleid en wil je overdag de toerist uithangen, dan krijg je de eerstvolgende training een flinke uppercut en word je met de neus op de feiten gedrukt dat je tussentijds te weinig rust hebt genomen. Eigenlijk is het leven hier dan ook best wel saai te noemen, maar juist dát maakt het zo uitermate geschikt als ‘topsportklimaat’. Alle energie die je hebt wordt in de trainingen gestoken en gaat niet verloren aan randzaken. En dat kan ik merken, samen met mijn compañeros raggen we hier als een malle over de piste heen. De trainingen gaan super!!!


Een rustmomentje tijdens een training op de weg, even de hartslagmeter inspecteren!

 


Meeleven en ervaren hoe de temperaturen waren tijdens de natuurijsperiode in Holanda! (herstel-ijsbad na een zware training 😉 )

Om de week hebben we géén of twee rustdagen. In het laatste geval zijn het de maandag en de hieropvolgende zondag waarop we rusten en tijd hebben voor onszelf. We hebben dus trainingsweken van 5 en 7 dagen die elkaar omwisselen. Zo zijn we – naar mijn wens – afgelopen zondag in goed 3 uurtjes naar de voet van de Colima-vulkaan gereden, naar het plaatsje Ciudad Guzman om precies te zijn. Ciudad Guzman ligt – evenals mijn bivakkeerplaats Guadalajara – op 1550m hoogte. Vanuit daar zijn we met een gewone 2-wiel-aangedreven sedan over rally-waardige wegen gebanjerd en na een groot aantal tricky obstakels reden we ons dood op een hoogte van 2700m. Uitgestapt, veters gestrikt, klein zakkie met voedsel en drinken op de rugge, en… VAMOS!

De klim begon makkelijk op normale paden. Procentje of 2 a 3 omhoog, dus niet al te veeleisend voor ons als fanatieke sporters. Via het speciaal aangelegde hoogtestagekamp voor topsporters uit de provincie Jalisco klauterden we langzaam maar zeker omhoog, totdat onze gids (een avonturistische broer van een trainingsgenootje) zei dat we de top niet meer zouden kunnen halen vóór half 3. Dit was de tijd waarop we als laatste onze afdaling in moesten zetten, om niet per ongeluk in het donker met de auto’s in een ravijn te belanden (ben al eens met de wielrenfiets een ravijn in gedonderd, niet voor herhaling vatbaar). Na meerdere pogingen de gids en de groep te enthousiasmeren en het tempo op te voeren bleek ik de enige met de échte spirit om de top te behalen. Immers, het was voor mij de enige en tevens laatste kans gezien ik over goed twee weken Mexico weer verruil voor Holanda…

Ik was eigenwijs – de gids adviseerde (lees: verplichtte) mij niet alleen verder te klimmen – en liet de laatste restanten van de groep achter me om solo en als een bezetene naar de top te klimmen. 14u30 was de limiet en raad eens hoe laat ik boven op de top stond? Juist ja, 14u28! Stiekem wat minuutjes boven op de top erbij gesprokkeld en immens genoten van het oorverdovend stille geluid van moeder natuur. Wat kan dat energiek maar tegelijkertijd rustgevend zijn, een bizar mooi en onbeschrijflijk gevoel. Ik ben nog nooit onder invloed van drugs geweest, maar ik kan me voorstellen dat het ongeveer zo moet voelen als hoe ik me voelde na het bereiken van de top van de vulkaan. Luttele seconden voor het behalen van de top slenterde ik als een met zout bestrooide slak naar boven, maar eenmaal de top bereikt voelde ik mij een vers herboren ADHD-patiënt! De energie die door zoiets vrijkomt in je lichaam maakt je in staat alle impulsen, geluiden, het mooie uitzicht en de rest zo puur in jezelf op te nemen! Een soort van hard-reset voor de geest, alsof je voor het eerst in je leven een geluid hoort, voor het eerst in je leven kan zien, wat een machtig en zalig gevoel. Wat mij betreft zijn zulke slentersessies en prachtige uitdagingen in de verlaten natuur de meest pure variant van échte zondagse zaligheid!

Geniet lekker mee in onderstaand filmpje:

Ik ga zogezegd als herboren ADHD-patiënt nog twee weken flink doorbikkelen hier in het warme Guadalajara. Over twee weken nog een update omtrent mijn laatste ervaringen hier in Mexico. De 29ste zal ik weer terugvliegen om na dik twee maanden weer voetstappen te zetten op de vertrouwde Nederlandse ondergrond!

Hasta luego!

01-03-’18: Viviendo en Mexico #1!

Precies twee weken geleden arriveerde ik na een 26-uur-lang-durende reis in Guadalajara, Mexico. Na dik 3 weken genoten te hebben in het prachtige Colombia, zit inmiddels de helft van mijn reis erop en verblijf ik tot en met 29 maart in deze Mexicaanse miljoenenstad om nog een aantal weken flink te buffelen op de skeelers!

Tijdens het schrijven van deze blog geniet ik mee van de ijskoorts in Nederland: de livestream van de eerste natuurijsmarathon in Haaksbergen staat op (ik was startgerechtigd, dus stiekem vind ik het wel een beetje jammer dat ik er niet bij ben!) en de foto’s en video’s van op natuurijs schaatsende sportmakkers gaan als een malle op de social media. Maar tegelijkertijd denk ik niet eens aan ijs, althans, niet aan ijs waarop je kan schaatsen. Het is hier in Guadalajara 25 tot 30 graden en in plaats van rondjes op een (natuur-)ijsbaan van 400 meter, rijd ik mijn rondje op de 200-meter-lange skeelerpiste in het sportcomplex ‘Polideportivo CODE Revolución’. Rijd in onderstaande video een langzaam rondje mee over de piste:

Vergeleken met het aantal trainingsuren verschilt het hier in Mexico niet zoveel van Colombia: we maken nog altijd rond de 25 uur per week. We fietsen iets minder (de wegen zijn van erg slechte kwaliteit) en skeeleren iets meer. Elke week staan we zo’n 9 a 10 keer op de skeelers om – afhankelijk van de training – tussen de 100 en 200 rondjes te draaien op de skeelerpiste. Daarnaast doen we 2 a 3 keer per week kracht- en plyometrie-training, fietsen we 2 a 3 keer per week en doen we elke zaterdag een hardloopklimtraining waarbij we eerst voorzichtig afdalen naar het door de ‘Rio Grande de Santiago’-rivier uitgesleten dal om vervolgens de vers afgedaalde 500 hoogtemeters weer als bezetenen omhoog te klauteren tijdens een lange en slopende sprint bergop. Om de week zijn de zondag of de maandag de rustdagen.

1) Trainer Pedro met op de achtergrond de Puente Arcediane-brug waar de hardloopklautertraining start. 2) Twee-derde deel van de skeelergroep van trainer Pedro voorafgaand aan een snelwegtraining. 3) El Catedral de Guadalajara. 4) Een toeristisch herstelrondje op de fiets door Zapopan.

In het grote sportcomplex in Guadalajara (Polideportivo CODE Revolución) is alles zeer puik geregeld. Het sportcomplex is door de overheid gefinancierd en bijna alle sporters kunnen hier terecht voor hun training. Er is een atletiekbaan, een krachthal, een zwembad, een judo/taekwondo-hal, een schermhal, meerdere tennisbanen, een voetbal- en rugbyveld, squashbanen, een groot hockeystadion, een complex voor pijl- en boogschieten, (beach)volleybalvelden en als klap op de vuurpijl is er zelfs een startbaan voor bobsleeërs en skeletonners. Als ik zie hoe simpel maar efficiënt en toegankelijk alles hier is geregeld, verbaast het me niks dat – ondanks dat wij kwalitatief veel betere faciliteiten hebben in Nederland – we toch nog verrassend ver achterlopen in verschillende sporten. In Nederland betaal je als entree al rap 5 euro voor één training. “Solo uno entrenamiento?!?!?” was de reactie van de verbaasde Mexicanen. Ja, helaas wel. En daarbovenop komen nog alle kosten van het materiaal en alle setten wielen die je slijt (10 a 20 per seizoen a €200,- per set). Geen wonder dat ouders in Nederland liever hebben dat hun kids lekker een balletje trappen op het voetbalveld in plaats van skeeleren… Hier betaal ik slechts 12 euro en kan ik een heel jaar lang van 7 uur ’s ochtends tot 9 uur ’s avonds van het hele sportcomplex gebruikmaken (inclusief faciliteiten als een sportdiëtist, vetmetingen, sportkeuringen, etc.) mits ik mee train met een groep en de trainer van de groep mij hier toestemming voor geeft. Wat een contrast met Nederland waar alle sportfaciliteiten achter sloten en grendels verborgen zijn en je je scheel betaalt voor de entree… Enfin, genoeg negativiteit voor nu! 😉

Afgelopen zondag hadden we een heerlijke skeelersessie op de snelweg nabij het mooie en dondersgrote Lago de Chapala ofwel in Nederlandse termen: het Chapalameer. Dit is Mexico’s  grootste meer en heeft een oppervlakte van dik 54,000 voetbalvelden! Muy impresionante! Met uitzicht op het meer en autobegeleiding achter het skeelerpelotonnetje konden we veilig onze kilometers maken en na die tijd een frisse duik nemen in het meer. Check in onderstaande video een korte impressie van deze snelwegsessie op wieltjes!

Tot zover mijn eerste update uit Mexico!

Hasta luego amigos!

15-02-’18: Viviendo en Colombia #2!

Na de geslaagde skeelertraining bij Club PAEN in Medellín konden we overnachten bij een oom van Alex, de Colombiaanse wereldkampioen bij wie ik logeer gedurende mijn verblijf in Guarne, Colombia. Na een korte nachtrust ging de wekker om een uurtje of 4, ontbeten we met verjaardagstaart, hotdogs en cola (restanten van de verjaardag van het zojuist 4-jaar-oud geworden neefje van Alex) en verzamelden we bij het nog altijd even indrukwekkende skeelercomplex van de skeelerclub. Hier stond een grote touringcar gereed om plusminus 40 atleten en bijbehorende begeleiding naar Buga te transporteren, waar de eerste belangrijke nationale wedstrijd van het jaar georganiseerd werd. Een busritje van ongeveer 6 uur, bleek ik achteraf verkeerd opgevangen te hebben…

We vertrokken uiteindelijk rond half 7 ’s ochtends. Na een uitgebreide preek van een moeder van één van de atleten (in Colombia is het heel gebruikelijk om God te bedanken voor praktisch alles) manoeuvreerde de buschauffeur de lange touringcar met een noodgang over verschillende bergpassen. Effen lekker rustig slapen was er om deze reden niet bij. Daarnaast waren de stoelen gemaakt voor een doorsnee Colombiaan (plm. 1m60) en stak mijn hoofd een flink end boven de hoofdsteun uit. Zodoende bleef ik wakker en beleefde ik het eerste gedeelte van de busreis over de kronkelige bergwegen alsof ik meereed in de bolide van Max Verstappen.

Heel wat piepende-banden-geluiden en nekhernia’s later arriveerden we in een vlakker gedeelte van Colombia en reden we in 2 a 3 uurtjes relatief rustig naar de eindbestemming: de skeelerpiste van Buga, provincie Valle del Cauca. Na het doormailen van de officiële brief van de KNSB (Koninklijke Nationale Schaats/Skeeler Bond) naar de Colombiaanse organisatie van de wedstrijd, zouden we de inschrijving de volgende ochtend afronden. Het was heerlijk om na de lange busreis van uiteindelijk 12 (!!!) uur de beentjes te strekken en even los te skeeleren op de piste en het omliggende wegparcours. De komende vijf dagen zouden hier wedstrijden zijn, dus het was van belang bekend te raken met beide parcoursen. Na een korte trainingssessie snel met de taxi terug naar het hotel (voor omgerekend slechts 30 eurocentjes), opgefrist met een koude douche, een kort rondje door de stad gebanjerd en snel weer in bed gekropen om wat uit te rusten voor de wedstrijden die de volgende dag zouden beginnen.

  
Basílica Señor de Los Milagros

De volgende ochtend ging de wekker om half 7. Op naar de baan om te ontbijten en de verdere inschrijving te regelen. Met een roerbak-ei en een traditionele bak suikerrietkoffie in de pens ging ik samen met mijn Mexicaanse kameraden naar de jury voor de inschrijving. Eenmaal daar aangekomen bleek het tot onze grote verbazing niet meer mogelijk mee te doen aan de races, zelfs niet na een belletje met de president van de Colombiaanse skeelerfederatie. Dit gold ook voor mijn Mexicaanse kameraden, ‘gelukkig’ was ik dus niet de enige van de groep die niet kon racen. We besloten diezelfde avond weer terug te vliegen naar Medellín (vliegreis van een goed half uurtje, vergeleken met een 12-uur-durende-busreis zeeeeer comfortabel) vanaf het dichtbij Buga gelegen vliegveld van Cali.

Ik baalde er in eerste instantie enorm van dat ik niet mee kon racen in ’s werelds moeilijkste en grootste skeelercompetitie, maar heb nog wel ‘live’ de sfeer van een belangrijke Colombiaanse skeelerwedstrijd kunnen proeven gezien we pas ’s avonds laat terugvlogen. Achteraf was het ook wel verstandig niet te racen, gezien het lichaam nog wat vermoeid was van het reizen en het verblijf op hoogte. Eenmaal teruggekomen in Guarne heb ik de volgende ochtend m’n Spaanse ballen over de schouder geworpen en ben met volle moed alleen in een willekeurige bus gestapt met de hoop te arriveren bij een fietswinkel in Medellín. Wonder boven wonder kwam ik – na een aantal taalprobleempjes opgelost te hebben – aan op de gewenste bestemming waar ‘mi nueva bicicleta’ klaar stond. Samen met Mike (een van de Mexicanen die met de fiets was afgedaald van Guarne naar de desbetreffende fietswinkel in Medellín) zijn we in de hete middagzon, mét een zware tas op de rugge teruggeklommen naar Guarne. Een mooie test die mijn nieuwe tweewielige trainingscompaan puik heeft doorstaan!

1. Mi nueva bicicleta    2. Zwaar bepakt de Medellín-Bogotá klim betwisten     3. Klimgeiten op de Yolombal met wereldkampioen Alex en Pan-Amerikaans kampioen Mike

Eenmaal weer gesetteld in het vertrouwde Guarne  zijn we inmiddels een donders zwaar trainingblok gestart die tot en met mijn vertrek naar Mexico (14 februari) duurt. We zitten dinsdag t/m zondag elke ochtend tussen 05:45 en 07:00 op de fiets voor een training variërend van 2u tot 4u. Gelukkig vind ik fietsen zeer plezant en gaat het mij prima af, maar fietsen in heuvelachtig gebied, op hoogte, strijdend tegen o.a. twee groot skeelerkampioenen met het gewicht van typische Colombiaanse pocketklimmers (om en nabij de 62 kg) is een serieuze uitdaging! Tot dusver hebben ze de 73-kilogram-zware ‘papi blanco’ nog niet kunnen lossen en voel ik mij elke dag sterker worden. Afwisselend doen we zeer intensieve duurblokken, in de vorm van klimtijdritjes, en rustige lange duurritten waar we zoveel mogelijk van de omgeving rondom Guarne proberen te bezichtigen. Voor de insiders en belangstellenden, hieronder wat trainingsgegevens van de Las Palmas-klim die we afgelopen dinsdag betwist hebben:

1. Hoogte & hartslag tijdens Las Palmas-klim.     2. Bovenop Las Palmas met Peter en Mike.

De Las Palmas klim is de meest bekende en meest betwiste klim in de omgeving van de miljoenenstad Medellín. Tijdens verschillende Colombiaanse rittenkoersen wordt deze klim vaak aangedaan. Tijdens de 15,7 kilometer lange klim worden dik 1000 hoogtemeters overtroffen met een gemiddeld percentage van 7% (met pieken van 15%!). Voor mij betekende deze klim 57 minuten en 37 seconden afzien met een gemiddelde hartslag van 185 en een maximale hartslag van 195. De Garmin (hartslagmeter) gaf een hersteltijd aan van 72 uur, ofwel 3 dagen. Na de klimtijdrit was ik dan ook compleet gesloopt. Kaput. Naar de gruzelementen. Finito. Maar desalniettemin ben ik momenteel zeer tevreden met het niveau en de inspanningen die ik kan doen tijdens alle zware trainingen, ik voel me sterker dan ooit tevoren!

Uiteindelijk ben ik hier natuurlijk voor het skeeleren en ook op de skeelers trainen we hard. Het verschil met Nederland is dat we hier prima twee keer per dag hard kunnen trainen zonder té veel te doen en overtraind te geraken. In Nederland trainen we (vooral in de winter) 9u ’s ochtends en 4u ’s middags. De hersteltijd tussen beide trainingen is dan niet bijzonder lang. Hier – in Zuid-Amerika – is het vanzelfsprekend om heel vroeg te beginnen en vervolgens ’s avonds laat weer een tweede training te beleggen. Zoals al eerder genoemd beginnen we ’s ochtends al erg vroeg met een fietstraining, waarna we rond 11u ’s ochtends weer thuis arriveren. Daarna is het goed eten (lees: flink bunkeren), slapen we in de middag 2 a 3 uurtjes en kunnen we ’s avonds om stipt 19u weer uitgerust aan een zware skeelertraining beginnen. Een dagritme die mij prima bevalt!

Je hoeft geen medelijden te hebben hoor, want tussen alle trainingen door is er ook heus nog wel wat tijd over voor ontspanning. Zo hebben we een aantal mooie Colombiaanse plekjes bezocht, variërend van illegaal hiken en genieten van de ‘stilte’ in een nationaal natuurpark naar verzuipen tussen alle temperamentvolle Zuid-Amerikanen bij een aantal toeristische ‘must-see’ hotspots. Afgelopen zondag hebben we ‘El Piedra Del Peñol’ beklommen, van een magnifiek uitzicht genoten en vervolgens het bijzonder kleurrijke stadje Guatapé bezocht. Enkele foto’s:

Tot zover een (hopelijk niet té) uitgebreide update vanuit Colombia! Elke dag is het voor mij weer een verrassing wat ik ga zien en beleven en graag laat ik jullie meegenieten van mijn belevenissen in het skeelermekka Colombia. Uiteraard heb ik nog veel meer zalige belevenissen waarover ik graag wil schrijven, maar voor nu is ’t ‘goed ewes’. Over een aantal uurtjes (blog is woensdagochtend geschreven) stap ik in het vliegtuig en vervolg ik mijn reis naar Guadalajara, Mexico. Hier zal ik gedurende 5 weken nog eens flink afzien met mijn Mexicaanse kameraden, maar bovenal: donders veel schik maken!!!

Hasta luego, oftewel, tot de volgende keer!

01-02-’18: Viviendo en Colombia #1!

Het leven in Colombia! Sinds 26 januari bevind ik mij op Zuid-Amerikaanse ondergrond. Na een lange reis van welgeteld 28 uur met 2 tussenstops in Houston (USA) en Bogotá (COL) arriveerde ik 26 januari ’s ochtends vroeg in Medellín. Eenmaal de koffers van de band gepikt werd ik in het Spaans aangesproken door een kennis van mijn contactpersoon en deze kennis bracht mij naar de uiteindelijke locatie in Guarne, een voor Colombiaanse begrippen klein dorpje ten oosten van de miljoenenstad Medellín. Hier begint mijn twee-maanden-durende skeeleravontuur!

De uiteindelijke locatie was het huis van Alex Cujavante, Colombiaans wereldkampioen skeeleren. Via een Mexicaanse kameraad ben ik hier terechtgekomen en samen met 4 andere Mexicanen, 1 andere Colombiaan en de zus van Alex verblijf ik in een heel simpel maar degelijk huis. Sinds twee en een half jaar woont Alex hier om op hoogte te trainen, wat zeer wenselijk is voor sporters van de lange adem. Zodoende past het mij dus perfect om me aan te sluiten bij Alex en zijn sportmakkers! Ik werd zeer familiair en vriendelijk ontvangen en na m’n eerste Colombiaanse middaglunch heb ik mijn eerste rondjes geskeelerd op de piste van Guarne en pfoe… die hoogte… dat is me wel effen wat!


De skeelerpiste in Guarne.

 


Het straatbeeld in het dorpje Guarne.

Na een paar ‘tranquilo’ rondjes op de skeelerpiste voelde het alsof m’n beide longen waren gekrompen naar het formaat van een boterhamzakje. Ik moest snakken naar adem en deed het al snel nóg rustiger aan. Kalm an, zoals we in de Achterhoek zouden zeggen. Flink wennen dus! Ook op de terugweg van de piste op weg naar huis moesten we met de benenwagen een klimmetje van 50 hoogtemeters betwisten. Aan het begin nergens last van, maar na een aantal stappen bergop was iedereen wel erg stil… Kortom: Flink acclimatiseren en m’n lichaam de tijd geven te wennen aan de ijle lucht en het lage zuurstofgehalte. Enfin, eenmaal weer thuis gekomen snel een bordje eten naar binnen gekieperd, m’n eigen tweepersoonsluchtbed opgeblazen en als een comazuiper neergeploft en in een diepe slaap gevallen.

De volgende ochtend ging de wekker weer om 06:00. Maar zelf had ik ‘m niet gezet. Het was ‘ACL’ – de hond des huizes, een zware Duitse herder – die met volle overgave de trap af kwam banjeren. En laat ik met mijn luchtbedje nou nét naast die trap liggen…

Na een typisch Nederlands havermoutje heb ik onder begeleiding van een aantal Mexicaanse kameraden het stadje Guarne verkend en de eerste echte lokale lekkernijen geproefd. En die zijn spotgoedkoop (zoals bijna alles hier is, wat achteraf blijkt)! Ter illustratie: Een dikke bladerdeegstaaf gevuld met Guave (soort fruit) kostte mij samen met een bak koffie ruim gerekend slechts €0,30. Een dik avondmaal kostte mij later op de dag inclusief drinken €3,50. Donders goedkoop! Waanzin!

Na de ochtendtraining, die al een stuk minder heftig op de longen sloeg vergeleken met de vorige dag, hebben we plannen gemaakt om naar Medellín te gaan. Daar zouden we trainen met ’s wereld grootste skeelerclub: Club PAEN.


Piste Medellín.

Wat een accommodatie en wat een belevenis om hier te trainen! Ik geniet van elke seconde en voel me als een kind die voor het eerst in een ballenbak mag ronddwalen. Tijdens de training met Club PAEN stonden we met een groep van dik 100 man op de piste. En dit was dan slechts één van de vele groepen die dagelijks op de piste trainen. De hele club en de hele atmosfeer is magisch. Het ademt één en al sport, liefhebberij en passie. Nu snap ik wel waarom iedereen in Colombia zo gek is van en op het skeeleren! Check hier het filmpje van m’n skeelertraining:

Casper in 3de positie in het oranje pak met de zwarte helm.

Voor nu de eerste korte update vanuit Colombia. Over twee weken volgt er weer een update! Bedankt voor het lezen!

Buenos noches!

18-01-’18: Dik twee maanden naar zonnig Zuid-Amerika!

Het is definitief! De tickets zijn geboekt! Donderdag 25 januari vertrek ik voor dik twee maanden naar Colombia en Mexico om mij daar voor te bereiden op het komende skeelerseizoen! Ik heb er donders veel zin an, vanzelfsprekend. En waarom dan Zuid-Amerika (én Noord-Amerika natuurlijk, gezien Mexico daar ligt, maar gevoelsmatig toch meer bij Zuid-Amerika hoort…), vraag je je vast en zeker af? Heel simpel: goed weer, goede faciliteiten en de belangrijkste reden: de sport leeft daar enorm.

Als we in Nederland zeggen of melden dat we het druk hebben met training en vervolgens vertellen dat het gaat om skeeleren, dan hebben weinig mensen daar echt een idee bij. Ze denken natuurlijk meteen aan schaatsen op wieltjes, echter is het volkomen anders. In Colombia is het skeeleren immens groot en na voetbal één van de grootste sporten van het land. Ben je daar Colombiaans Kampioen? Dan ben je vijf jaar binnen. Ben je hier in Nederland Nationaal Kampioen? Dan verdien je nog niet eens je eigen setje wielen terug… Je hoeft daar alleen maar het woordje ‘patinaje’ te zeggen en vervolgens lacht men je vrolijk en respectvol toe en weten ze precies waar je ’t over hebt. Das toch prachtig!?!

Goed, ik ga daar dus heen om twee maanden hard te trainen met andere wereldkampioenen. Daarnaast zijn er al een aantal wedstrijden van hoog niveau in de maanden januari, februari en maart, waar in Nederland de competitie pas 31 maart begint. Via deze weg hoop ik twee of drie stappen vooruit te zetten in plaats van één stap vooruit. Naar mijns inziens heb ik er veel voordeel van vroeg te beginnen op de skeelers en al veel uren te maken en wedstrijden te rijden. Dit alles met als doel mij te plaatsen voor het Wereldkampioenschap wat 1 tot en met 8 juli in Nederland wordt gehouden in Arnhem en Heerde (nogmaals: noteer het in je agenda! Donders gaaf!). Kwalificeren is moeilijk, maar ik ben enorm gemotiveerd er alles aan te doen om op de kwalificatiemomenten een nieuwe Casper te showen en iedereen af te laten zien!

De komende blogs zal ik jullie op de hoogte houden van mijn reis en belevenissen in Colombia en Mexico! Nu ga ik snel verder met het treffen van de laatste voorbereidingen.

Adios amigos!

04-01-’18: Omgaan met teleurstelling: Achterhoeks relativeren!

“Zucht… Al heb ik zelf een hekel aan zuchtende mensen. Je werkt ergens keihard voor en als dit de uitkomst is, is dat wel effen pijnlijk ja…”

Aldus een flink teleurgestelde Bram Tankink in zijn eigen documentaire genaamd: “Bram Tankink: stoppen of doorgaan” (kijktip!). Maak je geen zorgen, ik sta nog (lang) niet voorgesorteerd bij de T-splitsing van stoppen of doorgaan, maar kon me maandagmiddag wel erg goed inleven in boven geciteerde uitspraak van de altijd goedlachse wielerheld Bram Tankink.

Afgelopen maandag – nieuwjaarsdag – was voor mij een belangrijke dag. Het NK marathonschaatsen stond al een aantal maandjes dik gedrukt en rood omcirkeld in mijn chaotische agenda. Eigenlijk deden de meeste overige wedstrijden dit seizoen er niet écht toe, al wil je elke wedstrijd waar je aan de start staat je beste zelf laten zien natuurlijk. Mijn beste zelf, gepaard met een gezonde dosis zelfvertrouwen en egoïsme, veroorzaakt voorafgaande aan elke marathonschaatswedstrijd de gedachte dat ik met de winst naar huis kan gaan. Zo dacht ik dat ook voorafgaand aan het NK marathon van afgelopen maandag. Helaas pindakaas, ik kwam niet eens in de buurt van winst…

Stap 1 als je kans wilt maken op de winst: ga mee met de beslissende kopgroep. Het lastige hieraan is, dat je niet van te voren weet of een ontsnappende groep de uiteindelijke kopgroep gaat zijn of dat het slechts een losse flodder is waar je energie aan verspilt. Tijdens een wedstrijd rijden we op de schaatsbaan 100 ronden van 400 meter. Gemiddeld probeert elke 3 ronden wel iemand te ontsnappen uit het peloton en jumpen er een aantal medevluchters naartoe. Het peloton is een groot gulzig beest wat keer op keer op jacht gaat naar deze ontsnappende groepjes, maar op een gegeven moment kan het grote gulzige beest niet alwéér de sprint naar de kopgroep inzetten en blijft de kopgroep weg. Dit kan bij de eerste vluchtpoging al raak zijn, soms pas bij de allerlaatste vluchtpoging en alle mogelijke vluchtpogingen die daar weer tussenin zitten.

Als rijder screen je alle kopgroepen die weg proberen te springen en als je denkt dat er een goede kans op slagen is, spring je mee. Dit deed ik in Utrecht ook. Ik reed een actieve wedstrijd en was in de openingsronden vaak onderdeel van kopgroepjes met potentie. Na een aantal keer raak je wat vermoeid en verstop je je weer uit de wind in het peloton om weer een klein beetje te kunnen herstellen voor de volgende demarrages. Juist op dat moment ging er weer een kopgroep met potentie weg, maar zat ik wat te ver van achter verstopt om er direct naartoe te rijden. Ze pakten al snel wat meters en terwijl ik nog wat vermoeid was van de vorige poging wist ik het eigenlijk al: “Slag gemist. Niet opgelet. Klote. K*t. Verdomme.”

In zulke gevallen dwing je voor een groot gedeelte ook gewoon af of je mee zit in zo’n kopgroep, ook al ben je vermoeid. Blijf je ondanks je vermoeidheid voorin het peloton zitten, dan is de kans groot dat je direct in de slipstream van een andere schaatser de aansluiting kan maken met de kopgroep. Zit je wat té ver achterin, dan mis je ook die kans om zuinig mee te springen naar een kopgroep en lukt het je zelf hoogstwaarschijnlijk niet meer. Dat overkwam mij en vervolgens had ik dik 40 ronden de tijd om als pelotonvulling rond te schaatsen en te piekeren, janken, schreeuwen, schoppen en wat dan ook. Je ziet dan de kopgroep stukje bij beetje wegrijden en bent zelf al te laat, je kan er niet zo veel meer aan doen. Als overmaat van ramp vergiste ik mij ook nog in het rondenbord en sprintte ik één ronde te vroeg af in het resterende peloton (gelukkig ging het ‘nergens’ meer om, plek 8 was het hoogst haalbare gezien er een kopgroep weg was).

Vorig jaar zat ik tijdens mijn debuutjaar in de kopgroep tijdens het NK en werd ik 5de. Toen was de teleurstelling vergeleken met deze keer wellicht nog wel groter, gezien ik stiekem al aan de winst kon ruiken. In zo’n situatie mag je de finale rijden en strijden om de felbegeerde Nederlandse driekleur. Dit keer mocht ik niet eens de finale rijden en hoorde ik bij het peloton der kanslozen.

(tekst loopt door onder foto)

Otterlo, zomer 2011. Als 15-jarig blaag ervaarde ik al eens – met wieltjes in plaats van ijzers onder mijn voeten – hoe het is om het NK marathon te winnen en de Nederlandse driekleur te veroveren. Een machtig mooi gevoel!

Maar goed, ik leefde toe naar dit moment en als het dan zo afloopt is het een oprechte teleurstelling. En daar moet je als sporter best vaak mee omgaan. Dan is het sporten even helemaal niet meer zo leuk. Op zo’n moment moet je even Achterhoeks relativeren. Laat je inspireren door de typische nuchterheid van buurman Henk: Geen gejank, gelul of gezeik. Gewoon effen normaal doen! Het is niet gelukt, jammer. Verander je niks meer an. Leer je les en ga weer verder, nog genoeg andere kansen dit jaar!

En zo is het met heel veel dingen. Kijk weer lekker vooruit, dat doe ik nu ook weer. Nog genoeg mooie kansen en leuke dingen op de planning. Allereerst gaat de marathonschaatscompetitie gewoon weer door en mag ik mijn debuut maken bij de A-rijders in een doorstroomwedstrijd! Daarnaast ga ik aan het einde van deze maand ieders grote vriendelijke vriend het zonnetje weer opzoeken, maar deze keer buiten Europa! Benieuwd waar ik naartoe zal gaan? Blijf m’n blog lezen!!!

Adios!

14-12-’17: Zomerse wintervibes in Lagos!

Deze blog schrijf ik vanuit het zonnige zuiden van Europa. Vanuit Lagos, een niet al te groot strandstadje gelegen in de Portugese Algarve. We verblijven hier gedurende een week om op een van de meest zuidelijk gelegen (en dus zonnige) skeelerpistes van Europa te trainen. We gaan donders hard jagen over de skeelerpiste, als een bezetene de gehuurde mountainbikes aan gort trappen en het kilometers lange strand van Lagos tot op de laatste vierkante centimeter omploegen. En dat allemaal met één doel (op korte termijn althans…) in ons achterhoofd: De rood-wit-blauwe trui die 1 januari a.s. te veroveren is tijdens het NK marathonschaatsen in Utrecht.

Zo’n NK is altijd een bizarre wedstrijd. Er staat geen klassement op het spel. Premiesprints, leidersprijzen of ereplaatsen zijn er niet of tellen niet mee. Mensen durven en doen meer dan normaal. Ze zetten hun verstand niet op 0, maar op -3. Ze kunnen niet alleen het laatste beetje energie uit de kleine teen persen; Nee, zelfs uit de oorlel worden wat bruikbare koolhydraatjes gevist om wat extra gas te kunnen geven. Het NK staat bij elke schaatser rood omcirkeld in zijn of haar agenda. Het maakt niet uit welk type rijder je bent. Het maakt niet uit of je het hele seizoen nog geen wedstrijd hebt uitgereden. Het maakt zelfs niet uit of je slechts op één schaats of op twee schaatsen aan de start verschijnt. Ook al ben je op papier een volkomen kansloze knasterd, dan heb je tijdens het NK evenveel kans om te winnen als de vijfsterren-favoriet.

Oké, genoeg over die altijd gekke NK-wedstrijd. Nu eerst een goede week focussen op drie simpele taken: goed eten, goed trainen en goed rusten. Dat zijn de enige taken en zorgen die je hebt tijdens een trainingskamp. Je kan als het ware een weekje lang leven als een “prof”. En dat maakt een trainingskamp zo verfrissend, vooral mentaal gezien. En dat mentale gedeelte is zoooooooooo belangrijk. Want ook al ben je fysiek 100% in orde, als die kronkelige grijze massa in je schedelpan om een of andere reden vindt dat je geen 100% bent, dan ben je dat niet. Punt. Dat heb ik zelf ook al vaak genoeg ervaren en betrap ik mezelf soms nog steeds op, dat je veel te veel nadenkt en uren piekert over de kleinste details. Wat ten koste gaat van wat altijd op nummer één moet staan: schik maken en plezier hebben! Want als je schik hebt en oprecht geniet van wat je doet, dan gaat alles vanzelf. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat ‘schik’ of plezier de meest onuitputtelijke en efficiënte brandstof is die er bestaat. En die onuitputbare brandstofvoorraad ga ik nu maar weer eens goed benutten samen met mijn sportkameraden. Verstand op -3 en onmeunig afzien in het Portugese zonnetje… In de blote bast! Dat is pas plezier hebben, dat is pas genieten!

Groetjes vanuit Portugal,
Tot de volgende keer!

02-12-’17: Zware sessies en moeizame marathons…

Als fanatiek sporter wil je non-stop goed presteren. Wil je fit zijn. Wil je zo veel en vaak als mogelijk in topvorm steken. Wil je winnen. Als je in topvorm steekt zijn je lichaam en geest er meer dan 101% klaar voor om het allerlaatste beetje energie uit je kleine teen te persen. Dat je voor de zóveelste keer kan demarreren. Dat je je je opponenten compleet kan slopen en helemaal naar de gruzelementen kan rijden. Je benen schreeuwen dan niet van de pijn, nee, die genieten dan juist van de pijn. Ze willen meer en meer pijn! Het is alsof je in een soort van sporters-high zit: je voelt niks, je blik staat op oneindig en kan alles doen wat je wilt zonder écht moe te worden. Dat gevoel dat je alles en iedereen aan kan. Dat geen wedstrijd of training te zwaar is. Dát is het gevoel waar iedere sporter naar zoekt; op het juiste moment. Pieken heet dat, op het juiste moment in topvorm steken, en dat is niet zo simpel als dat het lijkt…

Op korte termijn moeten voor mij op 1 januari a.s. alle puzzelstukjes in elkaar vallen, dan moet ik tijdens het NK marathonschaatsen in Utrecht in topvorm aan de start verschijnen. Dat lijkt simpel: hard trainen, goed uitrusten en… voilá! Helaas. Het is net iets complexer dan dat. In deze blog ga ik jullie in simpele woorden uitleggen hoe belangrijk een trainingsperiodisering is voor mij – en andere sporters – om op bepaalde momenten (proberen!) te kunnen pieken.

Onze periodisering is onderverdeeld in trainingsblokken. Tijdens zo’n trainingsblok (doorgaans 4 a 5 weken) bouwen de intensiteit van de trainingen en de vermoeidheid van het lichaam zich op. Je begint een blok na een rustweek van het vorige blok met een fit gevoel en bent aan het einde van zo’n blok vaak compleet gesloopt en wilt niets liever dan op je bedje liggen. Als je na zo’n zwaar trainingsblok je lichaam voldoende tijd en rust geeft om zich te repareren, dan doet je lichaam dat op dusdanige wijze dat het een volgende zware prikkel kan counteren. Je lichaam zal alle beschadigde spieren, weefsels en lichaamsfuncties weer repareren én versterken om voorbereid te zijn voor een vergelijkbare, volgende zware prikkel. Eigenlijk upgrade je je lichaam en bepaalde spieren of lichaamsfuncties, zodat het nét weer een stapje beter is dan voor aanvang van het trainingsblok. Als je dit blijft herhalen, en je je lichaam en lichaamsfuncties steeds weer weet te prikkelen om zichzelf te upgraden, word je steeds beter en fitter. Ik zal er even vier simpele illustraties bij pikken om dit toe te lichten:

  1. Op de Y-as, ofwel de verticale schaal, zien we de fitheid van de sporter. Op de x-as, ofwel de horizontale schaal, zien we de tijd. Door een langdurig trainingsblok raakt je lichaam vermoeid en uitgeput en zal je fitheid verliezen (onderin de grafiek, vermoeid). Hiervan herstel je en bij voldoende rust gaat je lichaam zichzelf en haar functies upgraden naar een niveau hoger dan het beginniveau voor aanvang van het trainingsblok. Dit noemen we supercompensatie. In de piek van de hiernaast staande grafiek ben je als het ware in ‘topvorm’. Wacht je té lang of rust je té lang uit, dat zal je je oude fitheidsniveau weer bereiken.
  2. Als je dit proces herhaalt, en keer op keer bijzonder goed weet te timen, kan je een steeds beter en hoger niveau bereiken. Hierbij kan je je trainingsblok niet steeds copy-pasten. Je lichaam went immers aan de inspanning en zal een zware trainingsprikkel van 2 trainingsblokken terug niet meer als even zwaar ervaren. Je lichaam gaat zich dus niet extra wapenen en upgraden voor een volgende, nóg heftigere trainingsprikkel. In onderstaande plaatje zien we meerdere trainingsblokken achter elkaar. Door steeds nét genoeg rust te pakken, en je lichaam steeds opnieuw weer te prikkelen met zware trainingsarbeid (maar ook weer niet te veel of te weinig), kan je zo steeds blijven upgraden en een steeds hoger niveau bereiken:
  3. Als je dit proces herhaalt, maar je rust niet voldoende uit en geeft je lichaam niet voldoende tijd zich te repareren, dan spreek je van overreaching wat kan leiden tot overtraining. Dit hoor je wel eens bij topsporters. Die moeten er dan vaak een hele periode uit om hun lichaam voldoende rust en tijd te geven zich volledig te repareren. In een illustratie ziet dit er zo uit:
  4. Rust je té veel en té lang uit, dan zal je je gedane arbeid niet meenemen in een volgende blok en zul je steeds op hetzelfde niveau blijven hangen:

Uiteraard verschilt de benodigde hersteltijd naar gelang de duur of de intensiteit van de trainingen en het trainingsblok veranderen. En verschilt het in hoeverre je er mentaal klaar voor bent om zwaar te trainen en je lichaam te prikkelen. En of je wel het juiste en goede herstelvoer tot je neemt. Het is dus de kunst om goed naar je lichaam te luisteren en steeds naar dat niet meetbare punt te zoeken wanneer je weer kan beginnen met een volgende zwaar trainingsblok.

Dit is de tien-duizend-keer vereenvoudigde theorie. In werkelijkheid ligt het heel complex en zijn er ontzettend veel factoren van invloed op je sportprestaties, je herstel en het al dan niet bereiken van het zo graag-gewilde maar vaak onbereikbare gevoel van topvorm.

Zo heb ik afgelopen twee marathons niet top kunnen presteren. Ik zat in de laatste twee weken van een zwaar 6-weeks trainingsblok en kon tijdens beide marathons niet lekker herstellen nadat ik een gat had dichtgereden of pittig moest versnellen. Mijn lichaam en geest waren té vermoeid om een goede prestatie te leveren. En dat is soms best lastig… Dan weet je voor die tijd al dat je aan het einde van een zwaar trainingsblok zit en dat je eigenlijk al weet dat je niet de beste Casper kan laten zien. Dat je niet zodanig kan presteren als dat je wilt presteren. Maar desalniettemin wil je er wel voor de volle 100% voor gaan en het beste eruit halen wat er op dat moment in zit. Soms is dat wel moeilijk en elke seconde knokken, maar je weet dat je dat bewust doet voor een nóg belangrijker doel of moment. En met die overtuiging en discipline werk je je trainingsblokken af om er later dubbel en dwars van te kunnen genieten.

Momenteel zit ik in een welverdiende herstelweek na een lang en zwaar trainingsblok en merk ik dat ik elke dag weer frisser en fruitiger opsta. En week na week, dag na dag blijf ik zoveel mogelijk beïnvloedbare factoren managen om steeds maar weer een hoger niveau te bereiken en op dat ene gewenste moment donders goed te zijn. Want dat ene gevoel, het in topvorm zijn, wat ik zelf slechts een aantal keer heb mogen meemaken, dat is wel zo magisch… En dat probeer ik keer op keer weer te bereiken… op het juiste moment!

Tot over twee weken!

16-11-’17: Materiaal #2 – Bezoek van een Koreaanse schoenenprofessor!

In mijn 6de blog, die begin september te lezen was (en nu nog steeds te lezen is trouwens, scroll maar een stukkie naar onder!), hebben jullie het een en ander kunnen lezen én zien over skeelermateriaal. Wieldiameters, de hardheid van de wielcompound, skeelerschoenen… Van alles en nog wat passeerde de revue. Vandaag komt daar een vervolg aan! Mijn oude afgeragde skeelerpantoffels zijn na 4 trouwe dienstjaren namelijk aan vervanging toe. En speciaal daarvoor kwam een Koreaanse schoenenprofessor overgevlogen naar Heerenveen om mij nieuwe skeelerschoenen aan te meten!

Check in onderstaand filmpje hoe kunstig het aanmeten van skeelerschoenen kan zijn:

Zoals je in de film kan zien ben ik op een bijzonder precieze manier met gebruik van lasers in een volgens de Koreaanse schoenenprofessor perfecte skeelerhouding gezet. Verplaatste ik slechts één millimeter, dan kreeg ik een typisch Koreaanse corrigerende tik en werd mijn knie, mijn heup, of wat dan ook weer in juiste houding teruggezet. Mooie uitdaging om thuis te proberen voor de TV: 15 minuten lang in geforceerd correcte houding gaan zitten… Ik verklap je alvast: best moeilijk!

Maar goed, als laatste shot zie je hoe de schoenenprofessor de gemaakte mallen volgiet met gips. Als dit gips is uitgehard heeft hij gipsvoeten die identiek zijn aan mijn voeten. Om deze gipsvoeten gaat hij een stevige carbonnen kuip bouwen die de basis is voor de skeelerschoen. De door mij gewenste eigenschappen voor deze carbon kuip gaat hij hierin verwerken. Denk hierbij aan stijfheid, torsie van de zool, dikte van de gebruikte materialen op specifieke plaatsen, enzovoorts. Deze carbon-kuip wordt afgemaakt en aangekleed met een comfortabele binnenvoering en een strak stukje leer aan de buitenzijde, waarna hij naar Nederland wordt gestuurd. Helaas doet hij dit in Korea en is het niet mogelijk dit in beeld te brengen. Over een dikke 2 maanden verwacht ik mijn nieuwe skeelerschoenen in Nederland. En zoals altijd met nieuw materiaal kan ik niet wachten tot ze arriveren!

Maar nu eerst nog even de focus op het schaatsen. Komende weken staan er weer marathons en massa-startwedstrijden op de planning. Tot nu toe gaat het dikke prima met winst in de tweede cupwedstrijd en een 7e en 9e plek in de derde en vierde cupwedstrijden. Laatste twee races waren niet super – wat in de verwachting lag gezien ze samenvielen met een intensief trainingsblok – maar alsnog degelijke resultaten die aangeven dat ik prima op de route lig om op 1 januari 2018 in topvorm te steken tijdens het NK!

Tot over twee weken!

Tijdens de derde cupwedstrijd in Heerenveen mocht ik van start gaan in het witte pak. Deze wordt gedragen door de beste jongere (U23) in de competitie. Net als de voorgaande week in Leeuwarden wist ik de sprint van het peloton te winnen, maar helaas was er deze keer een kopgroep vooruit van 6 man.

02-11-’17: YYYEEEEEAAAAAAHHHHH, WINST!!!

Inmiddels is het marathonschaatsseizoen voor mij dik twee weken bezig. Na een teleurstellende eerste cupwedstrijd in Amsterdam (twee zaterdagen terug, 21 oktober) waar ik na het missen van de kopgroep op een 11e plaats finishte, ging het mij afgelopen zaterdagavond (28 oktober) in Leeuwarden beter af!

Zaterdagavond om kwart voor 6 stonden er 82 beloften aan de startstreep om 100 ronden te koersen in de 11stedenhal te Leeuwarden. In Amsterdam ging ik wat wild om met mijn energievoorraad en sprong ik met veel kopgroepen mee (helaas niet de beslissende…). Ik had me voorgenomen om in Leeuwarden wat zuiniger te koersen en dus energie te sparen om een van mijn sterke wapens in te zetten in de finale: mijn snelheid en acceleratie tijdens het eindschot van de race. In de finale, met nog 3 ronden te gaan, kwamen er twee man van dezelfde ploeg buitenom die verrassend vroeg aan de eindsprint begonnen. Ik aarzelde geen moment, sprong uit het peloton en punchte in een kleine ronde het gat dicht. Met nog twee ronden te gaan bleef ik nog één ronde achter deze twee man zitten, waarna ik er op de bel van de laatste ronde vol voorbij klapte. De laatste uitgetrapte bocht was het een kwestie van blijven staan, ‘de deur dichthouden’ en vol uitversnellen om naar de finishstreep te rammen, want er zat nog één rappe man in mijn slipstream. Ik keek tijdens het sprinten langs mijn schouders door naar achteren en zag dat het niet meer mis kon gaan, en vervolgens…

YYYYEEEEEEEEEEAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Na de finish heb ik wel een halve ronde lang de longen uit mijn lijf geschreeuwd… Zoiets heb je dan simpelweg niet meer onder controle. Bij het winnen van een belangrijke wedstrijd, al helemaal als je een aantal keer zo dichtbij de overwinning bent geweest en gewoon weet dat het kan, dan is die ontlading zó groot. Net alsof je een kneitersdikke lawinepeil afvuurt die je al een aantal maanden hebt bewaard voor die ene avond. Je steekt hem aan, hij stijgt op, je ziet langzaam de vonkjes verdwijnen in de lucht en je wacht op dat ene moment waarvan je weet dat ie gaat komen… BBBAAAAMMMM!!! En dat gevoel wat je dan hebt als je wint op zo’n moment hé, dat is zo een onbeschrijflijk zalig gevoel!

Nieuwe olympische afstand: de mass-start!
Na de voor mij zeer plezierige zaterdag moest ik mij zondag nog opladen voor de mass-start finalewedstrijd, waarvoor ik mij een week eerder had geplaatst tijdens de heats. Deze finalewedstrijd werd vlak na het NK afstanden verreden. Er bleef dus nog redelijk wat publiek staan om deze nieuwe, spectaculaire en sinds dit jaar olympische afstand te aanschouwen.
Een mass-start gaat er als volgt aan toe: de wedstrijd duurt 16 ronden. Op ronde 12, 8 en 4 is er een tussensprint, waarbij per keer 5, 3 en 1 punten worden vergeven aan respectievelijk de nummers 1, 2 en 3. De eindsprint is goed voor 60, 40 en 20 punten. Een simpele rekensom wijst uit dat de nummers 1, 2 en 3 van de eindsprint ook de nummers 1, 2 en 3 van de einduitslag zijn. De tussensprints zijn dus als het ware bedoeld voor de ereplaatsen.

Zelf heb ik na slechts twee weken ijs (nog) niet de snelheid om mannen als Koen Verweij, Gary Hekman en Arjan Stroetinga te evenaren in een eindsprint. Vooraf was ik al van plan om onderweg punten te kapen. Hoe mijn mass-start race verliep? Wellicht hebben jullie het al wel gezien op de livestream van de NOS afgelopen zondag. Zo niet? Check ‘m hierrrrr:

  

19-10-’17: Machtig Mooi Madeira (en op naar het schaatsseizoen!)

Woensdag arriveerden we als drie bleke Nederlandse kaaskoppen in Funchal, de grootste stad op Madeira gelegen aan de zonnige zuidkust. We werden in een krakkemikkig Hyundai-busje gepropt waarmee Alfonso (een niet-Engels-sprekende maar goedlachse en vitale local van ongeveer 60 jaar) ons na 2 pogingen naar het juiste hotel bracht in Santana, een stadje aan de noordzijde van het eiland.

We hadden een boven verwachting goed stekkie in het hotel en hoefden maar een appje of een belletje te doen naar de Alípio (de organisator van de Biosfera Roller Skate) en Alfonso of een van zijn kompanen stond in no-time klaar om ons naar de skeelerpiste in Faial te brengen, 5 minuten verderop. Ontbijten deden we in het hotel, middaglunch en avondeten was geregeld bij een restaurant op loopafstand van de skeelerbaan. Kortom; alles was geregeld en het enige waar wij ons mee bezig hoefden te houden was: tijdloos genieten!

Vrijdag en zaterdag waren er wedstrijden op de piste in Faial. Het oppervlak van de piste is te vergelijken met een met split bestrooide landweg. Voor de looks zijn ze daar met een blauwe spuitbus overheen gegaan. Een zeer grove en technische piste waar je ronde wielen na één wedstrijd pizzapuntvormig afgesleten waren. De eerste competitiedag was het dan ook erg wennen aan de piste. Het vermogen wat je normaliter in je afzet kan pompen kan je niet kwijt door gebrek aan grip waardoor je als een malle wegdrift, vooral in de bochten. Voor het idee: alsof je in een auto met een dik Ferrari-motorblok rondcrosst met een chassis van een Renault Twingo eronder… Na een dikke maand getraind te hebben op drie grote 125mm wielen (check de blog van 07-09-’17 over skeelermateriaal!) was het ook weer effe omschakelen naar 4x110mm wielen. De eerste dag greep ik op de flylap (één vliegende ronde van 200m met anderhalve ronde om op snelheid te geraken) op 0,12 seconden naast een plek in de finale. Tijdens de 10 km puntenkoers waren mijn wielen halverwege koers volledig opgerookt en werd de tweede waaier iets na halverwege koers eruit gehaald. Spijtig.

De tweede dag ging het een stuk beter! Op de 500 meter strandde ik na 3 rondes in de halve finale, wat resulteerde in een 6de plek. Op de 10 km afvalkoers kon ik mooi van voren meekoersen. In de finale verschillende keren aangevallen. Uiteindelijk moe maar voldaan wederom naar een 6de plek op de afvalkoers gereden.

Het baantoernooi zat erop en de laatste dag was de 100 meter sprint en de marathon in de vliegveldstad Funchal. De 100 meter sprint is voor mij geen serieus onderdeel, gezien ik geen pure sprinter ben. Op de marathon ging het prima! Keer op keer was ik present in de ontsnappende groep die bij poging 3 wegbleef van het peloton. Tezamen met 3 WK-podiumrijders uit respectievelijk Portugal, Duitsland en Mexico zat ik in de vroege vlucht. In de eindsprint ging de Mexicaan aan, hij kreeg 10 meter die ik vervolgens dichtpunchte. Daarna raakte ik wat ingesloten gezien de Duitser en Portugees aan de linker zijde naast mij sprintten en aan de rechterzijde geen mogelijkheid tot passeren was vanwege de hoge stoeprand. Helaas had ik geen tweede versnelling meer, maar desalniettemin ben ik zeer tevree met een 4de plek tussen deze mondiale toppers op de lange afstand!
(tekst loopt door onder foto’s)

 

De maandag na het toernooi hebben we genoten van het overweldigend mooie eiland. We hebben ons door Alfonso naar de Pico do Arieiro laten brengen en zijn noordwaarts via de Pico Ruivo in zeven-en-een-half uur terug naar het hotel gebanjerd. We hebben slechts een klein gedeelte van het eiland gezien, maar wat we hebben gezien zal ons voor altijd bij blijven. Het leek wel alsof we in een tijdloze mindfulness-sessie waren beland. Het landschap is zo surreëel prachtig en de rustige atmosfeer was zo bijzonder zalig. Een soort mentale hard-reset waarbij je alle onnodige hersenspinsels uitschakelt en zo opgaat in de natuur dat je even helemaal nergens meer aan denkt maar slechts puur aan het genieten bent. We zijn voor volgend jaar weer uitgenodigd om te komen skeeleren op dit schitterende eiland en ik weet voor 110% zeker dat ik er volgend jaar weer bij ben!

Zowel als sporter en als mens was dit een machtig mooie afsluiter van een prima skeelerseizoen. Na een aantal rustdagen is de korte boks inmiddels weer ingewisseld voor een thermobroek en klappen de schaatsijzers weer open op de ijsvloer van Thialf. Zaterdag a.s. (21 oktober) gaan we weer los tijdens de eerste marathoncupwedstrijd op de Jaap Edenbaan in Amsterdam. Na een korte voorbereidingsperiode op het ijs ben ik benieuwd hoe het zaterdag zal gaan, al weet ik wel zeker dat ik het gemis aan ijs-uren kan compenseren met een heerlijk opgefrist koppie! Een mooi potje schik maken op de ijsbaan met alle andere marathoneurs, let’s go!

Tot over twee weken!

05-10-’17: Jammende banjoboeren en zalige zonnestralen!

Deze blog schrijf ik al achteroverhangend in een loungebank op een gezellig en knus terrasje met op de achtergrond het geluid van een aantal jammende Portugese banjoboeren in de nazomerse zon. Prachtig, maar bovenal zalig. Nog even wat zonnestralen en D-vitamientjes vangen voordat het schaatsseizoen weer begint…

Morgen (vrijdag) begint op Madeira de Biosfera Roller Skate driedaagse. De laatste skeelerwedstrijd van het seizoen met een aantal internationale toppers aan de start. De locatie van de baan is prachtig en nog veel mooier dan de foto’s deden vermoeden (zie foto van de piste in de vorige blog). Ik heb niets te verliezen en heb donders veel zin om me te meten met een aantal internationale toppers op de technische piste van Faial.

Check in onderstaand filmpje de laatste voorbereidende trainingssessie van afgelopen maandag!

28-09-’17: Vamos para Portugal

Met een niet geheel tevreden gevoel dacht ik mijn skeelerseizoen afgesloten te hebben na een hectische ‘citycross’ door Berlijn. Echter is het skeelerseizoen sinds eergisteren op zeer spontane wijze nog twee weken verlengd! Over precies een week zit ik namelijk op Madeira voor een internationaal wedstrijdweekend. Daarover later meer. Eerst even een korte update over Berlijn!

Na afgelopen jaar een goede koers te hebben gereden, was ik vastberaden weer goed te presteren bij de Berlijnse marathon die als finalewedstrijd fungeert voor de wereldbekercyclus. Vroeg in de koers ontstond er een kopgroep van 7 man, waarbij alle favorieten uit de 3 koersbepalende grote ploegen vertegenwoordigd waren. In de tweede groep werd het tempo dusdanig gecontroleerd dat wegrijden lastig was, maar volgen relatief makkelijk. De tweede groep was dan ook lomp groot en bestond uit zo’n 60 tot 70 man.

In een hectische eindsprint, waarin ik me tot twee keer toe nét staande wist te houden, kon ik bij de derde poging eindelijk het gaspedaal aanstampen en schoof ik nog een plek of 10 a 15 op. Uiteindelijk sprintte ik in de tweede groep naar een 12e plek, wat een 19e plek in de eindklassering betekende. Gezien het koersverloop had ik geen voldaan gevoel. Ik kwam niet heel vermoeid over de streep en de sprint was zo donders hectisch dat ik niet al mijn opgespaarde energie eruit kon rammen. Al met al is de uitslag niet slecht. Van de 18 man voor mij zijn er 10 (ex-)wereldkampioen, maar gevoelsmatig zat er veel meer in!

Gelukkig hoef ik mijn skeelerseizoen dus niet met deze ‘domper’ af te sluiten. De organisatie van de Biosfera International Roller Skate – een 3-daagse wedstrijd op het Portugese eiland Madeira -viert haar 5e editie en had nog geen Hollandse kaaskoppen op haar deelnemerslijst staan. In oktober hebben we normaal gesproken de wieltjes al ingewisseld voor vlijmscherpe ijzers en denderen we in de rondte over een 400-meter-lange ijsvloer, maar voor deze ene keer maken we een uitzondering! Samen met twee trainingsmakkers vliegen we op uitnodiging op 4 oktober naar Portugal om daar op 6, 7 en 8 oktober mee te strijden om de prijzen en het skeelerseizoen toch nog goed af te sluiten!

Daarna heb ik nog anderhalve week om mij voor te bereiden op de eerste ijsmarathon van de winter; 21 oktober gaan we los op de Jaap Edenbaan in Amsterdam! Vorig jaar was ik gedurende de winter een aantal keer heel dichtbij een overwinning, ik ben benieuwd of ik mijn fysieke vooruitgang van deze zomer ondanks een zeer korte periode van ijsgewenning gelijk kan omzetten in resultaat! Maar nu eerst focus op de Biosfera International Roller Skate en al skeelerend genieten van de Portugese zonnestralen op de prachtig gelegen skeelerpiste in Faial (zie foto! Prachtig toch?!?). Daar gaan we het skeelerseizoen met een klapper afsluiten! LET’S GO!!!

21-09-’17: jetzt geht’s los

Aanstaande zaterdag mogen we lossss! De oplettende lezer heeft in de vorige twee blogs ook al wat subtiels opgevangen over Berlijn, maar zaterdag is het dan eindelijk zo ver! Ruim achtduizend skaters gaan met elkaar en met zichzelf de strijd aan over een precies uitgemeten parcours van 42,195 kilometer door hartje Berlijn.
Vorig jaar sprintte ik al debuterend als 18e over de meet in een tijd van 1:00:01. Twee seconden achter winnaar Bart Swings. Destijds bestond de voorste groep uit 35 man, waaronder ongeveer 10 wereldkampioenen. Ik finishte als tweede Nederlander achter Gary Hekman en was dik tevreden.
Dit jaar sta ik er weer heel goed voor! Deze week zetten we – zoals elke sporter dat zo clichématig zegt – ‘de puntjes op de i’. In de praktijk houdt dat in dat de lange zware trainingen achter de rug zijn en het lichaam nog op scherp wordt gezet door korte, intensieve, maar bovenal snelle trainingsprikkels! Afgelopen dinsdag hadden we zo’n korte maar pittige training. In beknopte trainingsschema-taal was de kern van de training als volgt: 2x (4x(2’E – 1’M – 2’H)) [10’R] Huh, Watte?!? Ja precies… Eigenlijk is het heel simpel. We hebben 4 setjes van 2 minuten easy – 1 minuut medium – 2 minuten hard. Na 4 setjes 10 minuten rust, en weer een serie van 4 setjes. Simpel gezegd: 2 minuten toeren, 1 minuutje lekker doortrappen en 2 minuten vol gas! Tijdens 2 minuten gas geven skeeleren we gemiddeld 45 km/u en stijgt mijn hartslag naar 196. Na de training ben je niet geheel naar de gallemiezen, maar je voelt zeker wel dat je wat hebt gedaan.
Benieuwd? Jaag samen met mij en m’n trainingsmakkers door de Friese polders. Bekijk onderstaand filmpje!

Heerlijk meegenoten van ACDC op de achtergrond? Deze klassieker is heel bewust gekozen! Nét voor de start draait de organisatie de volumeknop volle bak naar rechts en galmen de kerkklokken van Hells Bells door heel Berlijn. Een heel bijzonder kippenvel momentje zo vlak voor de start. Bij het horen van het nummer denk ik altijd terug aan de goede herinneringen van Berlijn van vorig jaar. Die verzameling aan goede herinneringen gaan we aankomend weekend eens even flink overtreffen! Jehtzt geht’s loooossssss!!!

Tot volgende week!

PS. Credits naar Goofy voor het filmwerk vanaf de wielrenfiets! Thanks!

14-09-’17: Back to my roots!

Zo’n 9 jaar geleden werd ik als 11-jarig jochie aangesproken op straat: “Doe niet zo gevaarlijk jongen! Zet eens effen een helm op je kop!”. Mijn vader liet de hond uit en als een mafketel crosste ik mee over drempels en stoepjes in Laag-Keppel en probeerde ik de vetste tricks op de inmiddels gesloopte halfpipe in Hoog-Keppel. Ik had donders veel schik met wieltjes onder m’n voeten. En dat heb ik nu nog steeds!

De voorzitter van de Hessenrijders zag me in de rondte crossen, sprak me aan en gaf me een helm. Al snel deed ik de eerste trainingen mee in de – óók inmiddels gesloopte – Markthal in Doetinchem. Daar stond ik elke donderdagavond braaf en vol bewondering te kijken hoe de trainer snel en behendig alle oefeningen voordeed, om later zelf ook een poging te wagen. Na drie-en-zeventig keer op m’n bek te klappen mocht ik promoveren naar de gevorderden-groep! Eindelijk! Ik mocht buiten over de Doetinchemse fietspaden jagen met de échte skeeleraars!

Dat is hoe het allemaal begon. Daar moest ik afgelopen zaterdag weer aan terug denken, toen er dik 50 enthousiaste blagen voor me stonden op skeelers. De Nationale Sportweek werd ingeluid in de Hessenhal in Hoog-Keppel en m’n oude cluppie stond daar ook paraat om te showen hoe cool het is om te skeeleren. Het plezier en de tijdloze vrijheid wat de kids uitstraalden terwijl ze hun oefeningen deden en hun rondjes crossten door de Hessenhal… Of ik ook vroeger met zo veel overgave en plezier in de rondte jaagde? Zonder twijfel!!!

07-09-’17: Materiaal #1

Voor de trouwe blogvolger is het al duidelijk dat we tijdens verschillende (weers-)situaties verschillende wielen kunnen steken. Zo stak ik een kleine vier weken geleden bij het ONK in Hallum regenwielen, waar de meeste anderen kozen voor meer allround wielen. Dat was op die dag zeer bepalend voor mijn resultaat. In deze blog een kleine introductie in de mogelijkheden die wij hebben om ons materiaal fine te tunen!

Zoals jullie in het filmpje kunnen zien rijd ik op oude afgeragde schoenen. Ze zien er afgeragd uit – en om eerlijk te zijn, zijn ze ook bijna ‘op’ – maar ze zitten nog als pantoffeltjes om m’n voeten! Deze schoenen zijn custom made. Dat wil zeggen: er is een gipsafdruk van mijn voeten gemaakt. Deze gipsafdrukken zijn met donders hard gerei volgegoten tot mallen. Vervolgens heeft een Italiaanse schoenenprofessor mijn inmiddels oude vertrouwde schoentjes om deze mallen heen gebouwd. Dit heeft hij hoofdzakelijk gedaan met carbon. Zo krijg je dus een uniek paar skeelerschoenen die precies passend zijn voor mijn voeten!

Over naar de wielen. We hebben momenteel keuze uit twee verschillende wieldiameters:

  • 110 millimeter &
  • 125 millimeter.

Op nationale en internationale wedstrijden op de piste en op de weg is een maximale wieldiameter van 110 millimeter toegestaan. Tijdens marathonwedstrijden is een maximale wieldiameter van 125 millimeter toegestaan. In de praktijk trainen we dus bijna altijd op 110mm, tenzij we ons voorbereiden voor een belangrijke marathon (zoals 23 september in Berlijn), dan switchen de trainingsperiode voor die tijd over naar 125mm.

Naast wieldiameter hebben we ook legio keuze in wielmerk en wielhardheid. Elk merk wielen heeft zijn eigen wielseries met elk unieke eigenschappen: een stijve of juist flexibele kern (als het ware de ‘spaken’ en de opbouw/basis van het wiel), gebaseerd op juist sprintafstanden of lange afstanden. Elk wiel heeft verschillende hardheden met een hardere of juist zachtere compound om het wiel heen (dit is het gedeelte wat in contact is met de grond, waar je dus letterlijk op skeelert). Als rijder heb je ook nog keuze om wielen te mixen, zoals in het filmpje: hardere wielen in het midden en zachtere wielen voor en achter voor de grip in de bochten.

Ook niet onbelangrijk: er is ook nog keuze in skeelerframes. De meeste frames zijn gemaakt van aluminium, slechts één merk heeft een goed carbon frame doorontwikkeld waar een aantal toppers op rijdt. Elk frame en elk materiaal heeft ook weer z’n eigen stijfheid en stuureigenschappen. Zelf geef ik voorkeur aan een aluminium frame. De frames kunnen we in zowel lengte- als breedterichting afstellen. Zo richt je beide frames voor pistewedstrijden lichtjes de bocht in, waar je ze voor marathonwedstrijden meer neutraal onder de schoen plaatst.

Al met al kunnen we dus op heel wat verschillende manieren ons materiaal personaliseren en finetunen. Logischerwijs is er tijdens een wedstrijd geen tijd om een pitstop te maken en materiaal te wisselen, dus moet je alles van te voren goed in orde hebben. Voor nu ga ik mijn kilometers vreten op de trekkerbanden van 125 millimeter! Tot volgende week!

31-08-’17: Nem effe ow gemak!

Na een klein weekje vakantie zijn de batterijen weer opgeladen en klaar voor het laatste trainingsblok van het zomerseizoen, ofwel het skeelerseizoen. Afgelopen week kon het vaste ‘sportritme’ even compleet losgelaten worden. Een doorsnee dag uit dat ‘sportritme’ ziet er gemiddeld genomen zo uit:

De wekker gaat rond een uurtje of 7, gevolgd door een stevige bak Brinta. Rond half 9 begint dan de ochtendtraining die anderhalf a twee uur duurt (hangt af van de soort training). Na die tijd snel opfrissen, middageten maken en een eventueel noodzakelijk powernapje inlassen, waarna er tijd is om voor school te werken of andere belangrijke dingen te doen. De middagtraining begint om 4 uur of half 5, ook deze duurt gemiddeld anderhalf a twee uur. Na terugkomst wederom een puike maaltijd in elkaar flatsen en ’s avonds weer tijd om ofwel de uitgestelde schoolzaken alsnog te doen, ofwel te relaxen.

Tijdens de middagpauze en na het avondeten wordt de helft van de tijd ook – bewust en onbewust – besteed aan sport of zaken die ermee te maken hebben. Je materiaal voorbereiden voor de eerstvolgende training, het trainingslogboek bijwerken, alvast zaken prepareren voor de avondmaaltijd, een sportkledingwasje draaien of nog effen snel een potje FIFA met m’n huisgenoot…

Eigenlijk gaat elke dag gewoon op de automatische piloot in een rush voorbij. Het is dan ook echt heerlijk om alles even los te laten. Natuurlijk heb ik afgelopen week tijdens de vakantie in de Duitse Eifel ook m’n hardloopschoenen en wielrenfiets meegenomen, want uiteindelijk is sporten iets waar ik donders veel plezier aan beleef en heel veel ontspanning uit haal. Praktisch gezien heb ik elke dag ook wel 4 of 5 uur gesport, maar deze keer geen gefixeerde trainingstijden, geen orders van de trainer en geen intervalblokken die gefocust bijgehouden moeten worden op de hartslaghorloge. Nee, afgelopen week deed ik lekker waar ik zin in had.

De vakantieweek werd afgesloten met een tijdloze toersessie op de wielrenfiets. Met de zon vol op de bakkes en rustgevende tunes in de oren dwalend door de Achterhoek. Échte zondagse zaligheid, als je het mij vraagt. Op de terugweg, bijna thuis, kwam ik langs een bankje waar ik al duizenden keren voorbij ben gefietst. Deze keer dacht ik: “Ja! Waarom ook niet?” Ik heb de hele afgelopen week effkes mien gemak enommen, nu kan het nog!

Vanaf afgelopen maandag staat de automatische piloot weer ingeschakeld. Nog een laatste trainingsblok flink gas geven om 23 september tijdens de 44e BMW Berlin Marathon de straatstenen eruit te knallen! Let’s go!

25-08-’17: Van de ‘hel’ van Hallum, naar lekker kallum…

Afgelopen zaterdag had ik mezelf compleet naar de gruzelementen moeten skeeleren. Zoals voorgaande zin al doet vermoeden, is dat dus niet gebeurd. Vlak voor halverwege koers voelde het alsof ik met m’n skeelers op een ijsbaan stond, ik zal even uit leggen hoe dat kan…

Om stipt 14u00 werden we weggeschoten voor 100 kilometer koers. Iedereen stond braaf maar nerveus opgesteld voor de start-/finishlijn waar even zo stipt om 13u59 een moddervette regenbui zijn hele blaasinhoud op ons leegde. In no-time was het hele parcours zeikesnat.

Als skeeleraars hebben wij de keuze om verschillende type wielen te steken, waaronder ook regenwielen. Hiermee heb je op nat wegdek verhoudingsgewijs veel grip. Ik had vooraf de buienradar gecheckt en had – als enige – gegokt op regenwielen. Vlak voor de start kreeg ik nog schouderklopjes en jaloerse blikken, maar na goed 40 kilometer koers was deze jaloerse blik precies andersom gericht.

Tijdens de eerste omloop van plusminus 30 kilometer bleken mijn regenwielen een zeer puike keuze! Waar anderen als schaatsende Bambi’s over het asfalt glibberden, kon ik mij op een zeer ontspannen manier in de voorste groep handhaven.

Stormachtige omstandigheden vlak na het startschot, het peloton op één lang lint. Casper in het oranje pak op 5e positie. (Foto: Glenn & Neeke Wassenbergh)

Aan het einde van de eerste ronde begon het op een aantal wegen behoorlijk rap droog te worden, mede door de fikse wind die er stond. Het gaspedaal werd ingetrapt en ik voelde mijn zachte regenwielen op de droge stukken asfalt wegsmelten als een klont roomboter in een hete koekepan. Na enkele kilometers kon ik mét mijn zachte regenwielen op uitgerekend de natte wegen he-le-maal niks meer. De rollen waren omgedraaid, nu was ik de glibberende Bambi in de voorste groep. Een aantal kilometers lang heb ik achteraan de voorste groep nog een poging gedaan mee te rollen, maar dit bleek al snel een mission impossible.

Eenmaal gelost uit de voorste groep ben ik – enorm balend – linea recta terug naar Hallum gereden. Onder de douche het slechte humeur afgespoeld en snel teruggeknapt naar de Achterhoek. Volgend jaar revanche!

De volgende en tevens laatste wedstrijd van het skeelerseizoen is 23 september in Berlijn. Na een lang skeelerseizoen is er nu weer even tijd om er kort tussenuit te piepen en de batterijen op te laden. Ik verdwijn een kort weekje volkomen van de radar en dwaal sinds afgelopen dinsdag door de bossen van de Duitse Eifel. Ik goa d’r hen! Auf Wiederschnitzel!

17-08-’17: Het Open Nederlands Kampioenschap Afzien

We jakkeren niet met de fiets over de kasseien van Parijs naar Roubaix, of roeien in noordoostelijke richting over het Eemskanaal nabij Groningen, of rennen op blitse gympen van Den Helder naar Schagen. Nee, als wij skeeleraars de spreuk ‘De Hel van het Noorden’ horen, denken wij aan 100 kilometer afzien in het noordelijkste noorden van Nederland.

Zaterdag a.s. zal ik mijn debuut maken in wat de meest vreselijke skeelerwedstrijd ter wereld moet zijn. 100 kilometer koers, slalommend tussen de koeienvlaaien door, over klinkers en met split bestrooide wegen. Non-stop windkracht 5 vol in je bakkes. Voeten die plotseling 3 maten groter zijn dan je skeelerschoenen en een gevoel in je onderrug alsof 5 ruggenwervels zijn ingewisseld voor vastgemetselde bakstenen.

Gek genoeg heb ik donders veel zin in zaterdag. Afgelopen weekend zijn de beentjes in goede vorm getrild op de Vlaamse klinkers tijdens de Flanders Grand Prix in Oostende. Benieuwd waar toe ze zaterdag in staat zijn tijdens de Nationale Titelstrijd in Hallum!

Voor alle liefhebbers en belangstellenden: check onderstaande promo en geniet mee van deze waanzin op wieltjes!

10-08-’17: Vlieg mee tijdens een Flylap!

Afgelopen week hebben we tijdens ons trainingskamp in Heerde als een stel malloten rondjes geskeelerd. Een aantal rondjes zo traag als dikke stront, maar ook heel wat rondjes donders hard!

Zo’n donders hard rondje noemen we een Flylap, letterlijk vertaald: een vliegende ronde. Tijdens een Flylap gebruiken we ongeveer een ronde om op volle snelheid te geraken, om vervolgens één ronde op topsnelheid door te jekkeren.

Trek een strak pakkie aan, zet een helm op je kop en scheur met dik 50 km/u mee over de skeelerbaan!

03-08-’17: Aj moar schik hebt!

Schik hebben we zeker, als we eindeloos rondjes draaien in het pittoreske Heerde. Wat doen we daar? Skeeleren!

Rolschaatsen, inline-skaten, skeeleren… hoe je het ook noemen wilt, wat mij betreft is het een van de meest zalige sporten op deze even zo zalige aardbol! Je bindt een paar stevige schoenen met wieltjes onder je voeten en je kan overal in de rondte rossen. Of dat nu op de straat is, op een skeelerpiste of door een volgedrekt weiland, schik heb je met wielen onder je voeten!

Mensen vragen vaak: “Wa’s dat dan? Dat skeeleren?”
In een notendop: We racen met een peloton over een 200-meter-lange piste met oplopende bochten of een willekeurig wegparcours en tikken op volle snelheid de 60 km/u aan!

Ben je nieuwsgierig? Kijk dan naar dit gave filmpje (Credits voor Franse concullega Patrick Lausdat):

Hou deze blog in de gaten voor mijn (en jullie) wekelijkse dosis schik!

Ajuu en tot volgende week!

Casper

PS. Kom ook effen spieken op mijn Instagram-account als je meer wilt zien!