Blog: Casper de Gier

Naam: Casper de Gier
Sport: Skeeleren en schaatsen
Geboortedatum: 17-01-1996
Afkomstig uit: Laag Keppel
Behaalde doelen: Zesvoudig Nederlands kampioen Skeeler Jeugd, Nederlands kampioen senioren en bronzen medaille Europees Kampioenschap

Twitter  |  Facebook  |  Instagram

Casper blogt al vanaf augustus 2017 voor onze Talententuin. Dit is zijn tweede blogpagina.
>> Lees hier eerdere blogs van Casper

10-01-2020: taaie twijfel

Foto: Erik Hofman Fotografie

Een gefocuste blik. Gefocust op de wedstrijd en het strijdplan die we voorafgaande aan iedere koers maken. Een plan die ervoor zorgt dat we gedurende de koers geen (belangrijke) kopgroep missen en waarbij in het scenario van een massasprint de snelste en meest frisse mannen vanuit een zeer kansrijke positie plankgas kunnen geven.

Of is het een twijfelachtige blik? Afvragend waarom het ‘gevoel’ de laatste drie wedstrijden een tikkeltje minder was. Afvragen waar die fraaie, opgaande flow gebleven is die ik gedurende een hele reeks van wedstrijden te pakken had. Afvragend of de ervaren pijntjes in de knie van invloed zullen zijn op de trainingen en de wedstrijden die komen gaan.

De rondjes die in de training gereden worden zijn nog steeds even rap, de wattages op de fiets zijn nog steeds even sterk en de hartslag is vergelijkbaar met de trainingsdata van een aantal weken terug. In de basis lijkt er niks veranderd te zijn, maar waarom gaat het gevoelsmatig dan toch een tikkeltje minder? Zit het in de details? Als sporter moet je kritisch zijn en weet je dat het grootste verschil soms in de kleinste details kan zitten. Immers, in grote lijnen doet iedereen bijna hetzelfde en kan je je van de rest onderscheiden door bepaalde dingen nét even anders aan te pakken. Dag in, dag uit gedisciplineerd bezig zijn met voeding, slaap, materiaal, et cetera. Maar ook daarin is er niets noemenswaardigs veranderd. Waarom gaat het dat toch nèt even minder makkelijk? Ik merk dat ik snak naar de flow waarin alles elke week een procentje makkelijker ging.

Gedurende deze zoektocht verwacht je na ingrijpen direct resultaat, wat dus het verschil gaat maken. Dat je het uurtje extra slaap van dinsdag op woensdag meteen merkt, dat de extra kilometers tijdens de lange duurrit op de fiets helpen, of dat juist het ene herhalingsblokje minder helpt omdat je wat bovenmatige vermoeidheid bespeurde in de beentjes. Dat een dusdanig kleine ingreep je weer terug doet dobberen naar het water waar je de stroming mee, in plaats van tegen hebt. En als dat gedurende een wat langere periode niet oplevert wat je wenst, dan ga je twijfelen. Twijfel die soms wat taai blijkt te zijn. En als iets taai is, is het dikwijls moeilijk te breken.

Als de (persoonlijke) resultaten wat tegenvallen zoek ik het snel in details als deze, waardoor twijfel ontstaat als de veranderingen niet direct opleveren wat ik wens. Maar is er wel een reden om het in deze details te zoeken? Zoom eens even uit. Reed je exact 365 dagen geleden ook dusdanig snelle rondjes op het ijs? Trapte je toen ook dusdanig hoge wattages op de fiets? Simpel antwoord: Nee, bij lange na niet.

In de zoektocht naar de details vergeet je soms uit te zoomen en naar het grote plaatje te kijken. Te kijken naar het proces waarbij je al een aantal jaren bezig bent om elke dag en elke training een procentje beter te worden. En dat is iets wat ik de afgelopen weken niet heb gedaan, tot het moment dat de trainer mij triggerde om uit te zoomen naar de situatie van exact een jaar geleden. Toen reed ik nog in de beloftendivisie van het marathonschaatsen en nu draai ik volle bak mee in de topdivisie. Daaraan refererend besef ik me ook maar al te goed: wat een gezeur en gezeik! Het gaat simpelweg goed en steeds beter. En natuurlijk gaat het dan wel eens een periode wat minder vlot als gewenst en vlakt die progressieve curve weer wat af. Maar diezelfde progressiecurve kan – even snel als dat hij afvlakt – ook weer pijlsnel de lucht in schieten!

Met die gedachte laat ik een heel pak aan taaie twijfel achter in het afgelopen decennium en begin ik 2020 weer met een opgefrist koppie! De beste wensen allemaal!

Foto: Bert van Ittersum

19-12-2019: Strijd om de titel op Nieuwjaarsdag!

Oudjaarsdag. De dag waarop het een traditie is om even niet stil te staan bij al het vasts en vloeibaars dat achter je kiezen verdwijnt. Vanaf het moment dat je ontwaakt uit je horizontale modus rollen de restantjes van de met-roomboter-besmeurde kerststol naar binnen en signaleert de  ‘pling!’ van de oven dat niet veel later de eerste lading aan oliebollen – bedekt met een niet-te-zuinige laag aan poedersuiker – één of meerdere ronden zal gaan maken rondom de woonkamertafel. Richting de avond zullen de glazen water plaats maken voor alcoholische consumpties, knappen de zakken chips open en maken de oliebollen een zoveelste comeback alvorens de kurk van de champagnefles schiet. Direct na twaalven nodigt het vuurwerkvertier uit om een wensenronde door de buurt te maken en zal iedereen uiteindelijk dik tevreden onder de wol kruipen.

Dit is hoe ik mij oud en nieuw kan herinneren, op de alcoholische consumpties na natuurlijk. Herinneren ja, want als ambitieus sporter is een Oudjaarsdag zoals bovenstaand omschreven, inmiddels alles behalve normaal. Begrijp me niet verkeerd, ook als sporter is het goed om zo nu en dan een moment te pakken en alles los te laten. Even niet bezig te zijn met de training, je voeding en het aantal slaapuren. En dat gebeurt op momenten ook écht wel. Die alcoholische consumpties worden in de één- a twee-weken-durende rustperioden tussen de skeeler- en schaatsseizoenen heus wel genuttigd. Maar als marathonschaatser is oud en nieuw hiervoor niet een heel geschikt keuzemoment, want voor ons is Nieuwjaarsdag de dag waarop het felbegeerde rood-wit-blauwe tricot veroverd kan worden!

Het Nederlands kampioenschap marathonschaatsen staat sinds een aantal jaar steevast op Nieuwjaarsdag ingepland en rood-omcirkeld in ieders agenda. Uit ervaring weet ik dat een Nederlandse titel iets speciaals is. Met skeeleren won ik afgelopen jaar mijn eerste Nederlandse titel, maar helaas zijn er nog geen wedstrijden geweest waar ik deze driekleur heb kunnen dragen. Bij het marathonschaatsen is gedurende het winterseizoen élke week een wedstrijd. Elke week mag één persoon met trots zijn of haar rood-wit-blauwe pak aantrekken. Een heel jaar lang. Dat kan niet anders dan machtig mooi zijn!

Samen met mijn ploegmakkers van marathonschaatsteam Bouwselect gaan we 150 ronden lang (60 kilometer) tot en met de allerlaatste centimeter de strijd aan om de deze driekleur te veroveren. Plof neer op de bank en zorg dat de televisie op Nieuwjaarsdag om 17u30 aan staat op de NPO / NOS voor de live-uitzending van deze titelstrijd, dan geven wij extra gas d’r bij!

6-12-2019: Een korte update!

De vierdaagse is verleden tijd. Waar het voorafgaande aan deze zware wedstrijdcyclus per wedstrijd beter ging en ik – zoals de vorige blog ook betiteld is – de stijgende lijn te pakken heb, begon de vierdaagse voor mij niet naar tevredenheid. Na een korte, snelle koers in de overdekte IJsbaan Twente, te Enschede, raakte ik als laatste rijder m’n ploeggenoten en de zogenoemde sprinttrein kwijt wat resulteerde in een nietszeggende stek, namelijk stek 23. De hierop volgende dagen zette de stijgende lijn zich weer voort als voorheen en was de wedstrijd in Enschede gelukkig een uitzondering op de regel.

Foto: ERIK HOMAN FOTOGRAFIE

Foto: ERIK HOMAN FOTOGRAFIE

In achtereenvolgens Utrecht, Hoorn en Groningen gleed ik op positie 13, 9 en 6 over de finish-streep. Ploeggenoot Kevin Hoekstra knokte zich naar een mooie derde plaats in het eindklassement wat symbool staat voor het sterke ploegenspel en de goede sfeer in het gehele team bestaande uit de rijders, de staff en de sponsoren. Na het enige en zeldzame wedstrijdloze weekend gedurende deze hele winter hervat de marathoncup zich zaterdag aanstaande weer met de zesde wedstrijd in Alkmaar. Zoals altijd zal de koers te zien zijn op livestream. Zaterdag 20u30 op www.schaatsen.nl/marathon!

Om deze blog te eindigen nog een leuk stukje luistervertier! Zelf luister ik op de meest willekeurige momenten maar al te graag naar verschillende podcasts en inmiddels staat de derde podcast online waar ik te gast ben geweest. Net als de in een aantal blogs geleden gedeelde podcast is deze wederom Engelstalig. Het is geen algemene skeeler- of schaatspraat maar juist een portret van mij als sporter en persoon. Graag verwijs ik jullie naar (onderstaande) episode #10 van de Due Power Podcast, dan ga ik zelf nu snel weer verder met het inhalen van de gemiste werkuurtjes na een intensieve wedstrijdperiode!

22-11-’19: De stijgende lijn te pakken

Na een wat ongelukkige start van het marathonseizoen, waarin de potentie wél zichtbaar was maar de resultaten uitbleven, zit de stijgende lijn er nu in! De keiharde en strijdlustige ‘thuiswedstrijd’ in Deventer (zie voorgaande blog!) was hierin de ommekeer. Tijdens de vierde cupwedstrijd in Heerenveen sprintte ik achter de kopgroep van zes  – waarin overigens twee ploegmakkers vertegenwoordigd waren wat resulteerde in de eerste podiumplek voor de ploeg (!) – naar een derde plek in de pelotonssprint. Dit was goed voor een negende plek in de overall-uitslag. Voor mij een eerste top-10 notering in de topdivisie. Check de samenvatting van deze vierde cupwedstrijd hier:

Afgelopen weekend draaide de vijfde cupwedstrijd in Haarlem uit op een massasprint. Voor mij een eerste massasprint in het topdivisiepeloton en de eerste finale die ik samen met de ploeg heb kunnen rijden. Net als onze ploeg vormden alle anderen ploegen treintjes die tegen elkaar opboksten richting de finale. Met nog twee ronden te gaan ging de gaskraan vol open en wist ik mij naar een vijfde plek te manoeuvreren in het sprintgeweld. We blijven kritisch, er zit meer in, maar voor nu iets waar we als ploeg en waar ook ik zelf zeker mee verder kan! Check de samenvatting van de vijfde cupwedstrijd hier:

Nu de eerste vijf cupwedstrijden zijn verreden staat voor heel marathonschaatsend Nederland de eerste échte hoofdprijs van het seizoen voor de deur: De Trachitol Trophy. Vorig jaar won ik zowel het sprint- als het eindklassement tijdens mijn laatste jaar in de beloftencategorie.

  • Donderdag starten we om 20u00 in Enschede voor 80 ronden.
  • Vrijdag starten we om 20u00 in Utrecht voor 100 ronden.
  • Zaterdag starten we om 20u30 in Hoorn voor 125 ronden.
  • Zondag starten we om 16u15 in Groningen voor 150 ronden.

De wedstrijden zijn donderdag tot en met zaterdag live te volgen via de livestream die te vinden is op https://www.schaatsen.nl/marathon/. Zondag zal de finalewedstrijd over 150 ronden (60km!) live uitgezonden worden op NPO 1 / NOS!

We gaan d’r weer vol gas tegenaan om de stijgende lijn voort te zetten!

07-11-’19: Teleurstelling: de motivator in vermomming!

Na de traditionele seizoensopener in Amsterdam heb ik inmiddels mijn eerste drie topdivisiewedstrijden gereden in de marathoncup. De eerste cupwedstrijd verliep – zoals jullie in mijn vorige blog hebben kunnen lezen – niet geheel naar wens. Ik gokte te veel op een aantal grote namen die samen met mij de slag hadden gemist, met als gevolg dat we na wat ‘gejojo’ werden gedubbeld door de eerste groep en uit koers werden gehaald. Geen finale voor mij. De tweede koers verliep wél naar wens, tot ik met 20 ronden te gaan plotsklaps op het ijs lag en na snel opkrabbelen nèt niet meer bij de staart van het richting-de-massasprint-afstevenende peloton kon aansluiten. De redactie van Schaatsen.nl interviewde mij direct na de wedstrijd, waarin meer dan alleen de teleurstelling omtrent de gemiste finale ter sprake kwam. Lees het interview hier.

Na het missen van de finale in Amsterdam wederom een gemiste kans in Den Haag. Want om een goede uitslag te rijden, moet je logischerwijs eerst de finale halen. Drie maal is scheepsrecht, zoals men dan zegt. De derde en meest recente marathoncup – afgelopen zaterdag –  vond plaats op mijn vroegere ‘thuisbaan’ in Deventer: IJsbaan De Scheg. Een wedstrijd die zich voor mij en mijn ploeg ontwikkelde in een bijzonder kansrijke situatie, maar waar ik nadien een nacht heel slecht van heb geslapen…

Waar eerdere kopgroepen zeer kansrijk leken en een fikse voorsprong hadden opgebouwd – en ik onderdeel was van een aantal van deze kopgroepen – maar alsnog werden ingerekend door het peloton, leek de wedstrijd zich in eenzelfde sleur te wringen als voorgaande week in Den Haag. Met nog één derde koers te gaan, leken de meesten al wat minder aanvalslustig om krachten te sparen voor een potentiële massasprint. TOTDAT… Crispijn Ariëns (Okay Fashion & Jeans) en Mats Stolstenborg (Bouw & Techniek) met nog exact 40 ronden te gaan gas gaven en ik mee kon springen.

Ondanks dat de twee andere grote ploegen (A-ware en AB Vakwerk) de slag hadden gemist, kregen we al snel 100 meter voorsprong op het peloton. Mede door een voor mij (iets te) actieve beginfase in de wedstrijd, was er bij mij slechts sprake van aanklampen en overleven in het wiel van de twee tempoharde vluchtmakkers. En nu komt het: In het marathonschaatsen mag je actief deelnemen aan de wedstrijd totdat je door het peloton (lees: de grootste groep) bent gedubbeld. Zowel het team van Crispijn, als het team van Mats en tot slot mijn ploegmaten van team BouwSelect lieten zich één voor één afzakken vanuit het peloton om gang te maken in de kopgroep. Het werd een soort ploegenachtervolging van de drie teams in de kopgroep, tegenover de twee grote teams die de slag hadden gemist in het peloton. Gevolg: een prachtige maar keiharde koers. Na twintig verschroeiend snelle ronden in de kopgroep werd de versnelling van een teammaat van Crispijn Ariëns – in de persoon van de Nieuw-Zeelandse wereldkampioen skeeleren Peter Michael – mij te veel en moest ik lossen bij Crispijn en Mats…


Het moment waarop het elastiek brak…
*Foto: Erik Homan Fotografie

Bovenstaand hét moment waar ik bij het schrijven van deze blog wederom enorm van kan balen en een nacht slecht van heb geslapen. Maar achteraf gezien kan ik mijzelf niet veel verwijten en zat er op dat moment simpelweg niet meer in. De tank was leeg. De benen vol met zuur. Ik was volledig naar de gallemiezen. Het balen maakt gaandeweg deze week langzaam plaats voor motivatie en vertrouwen. Want terugkijkend op de wedstrijd blijft er één gedachte hangen. Een moment als deze is een enorme motivator om dag in, dag uit te blijven trainen om de motor zodanig te vergroten dat ik het de twee klasbakken die mij vergezelden in de ontsnapping ooit een keer verdomd lastig ga maken. Op naar meer en op naar beter!

Een korte samenvatting van de wedstrijd is te zien in onderstaande video:

Om de gehele wedstrijd terug te kijken – mét commentaar van de Vordense schaatslegende (en fan) Arjan Mombarg – ga je naar www.schaatsen.nl/marathon en scroll je naar onderen tot je de tussentitel ‘TERUGKIJKEN: KPN MARATHON CUP 3’ bereikt. De eerstvolgende video onder deze tussentitel is de volledige live-uitzending van afgelopen zaterdagavond. Let op! Deze volledige live-uitzending is tot en met vrijdagavond te bekijken, zaterdag wordt de pagina weer volledig ingericht voor de vierde cupwedstrijd en zal de vorige cupwedstrijd niet meer terug te zien zijn! Om direct door te gaan naar de topdivisiekoers van de heren sleep je de balk onder de video door naar 1:17:00!

Drie maal was voor mij en het team helaas géén scheepsrecht. Zaterdag staat de vierde cupwedstrijd op de planning en doen we het bloedsnelle ijs van Thialf aan. De Heerenveense baan waar ik doordeweeks mijn schaatskilometers maak. Wil je de wedstrijd live volgen? Check dan wederom www.schaatsen.nl/marathon voor de livestream en tune in om 20u30 voor de topdivisiekoers van de heren! D’ran!