Blog: Joris Nieuwenhuis

Naam: Joris Nieuwenhuis
Sport: Veldrijden en wielrennen
Geboortedatum: 11-02-1996
Afkomstig uit: Zelhem
Behaalde doelen: Wereldkampioen Beloften

Twitter  |  Facebook  |  Instagram

08-11-’18: Mooie sport

Afgelopen weekend stond het Europees Kampioenschap veldrijden op het programma. Na een goed uur rijden vanuit de Achterhoek moesten we ons op zaterdag verzamelen in Rosmalen. Samen met onze lieve collega’s, de Belgen en de Zwitsers, zaten we in hetzelfde hotel. Aan het eten en de bedden kon het dus niet liggen.

Toen ik het rondje had verkend, had ik wat gemengde gevoelens. Het rondje was mij bijna op het lijf geschreven. Snel, technisch, een paar stukken waar je flink door kon trekken, iets wat ik normaal gezien goed kan. Maar de plekken waar je kon inhalen waren zeldzaam. Ook de start was erg kort. En vanaf mijn startplek op de 4e rij duurt het vaak lang voor ik naar voren ben geschoven. Dan is de top 5 al gevlogen. En dit is zeker iets waar ik wat aan kan doen, die startpositie verbeteren, maar dat heeft nog even tijd nodig. Een ‘voordeel’ van mijn slechte prestaties vorig jaar, is dat er vanaf nu alleen maar punten bij kunnen komen.

Tijdens de wedstrijd heb ik vooral genoten. Het was superdruk voor een Nederlandse cross en het publiek was om te genieten. Vanuit elke hoek van het parcours hoorde ik mijn naam. De eerste ronde moest ik ook veel moeite doen om in een goede focus te komen. Wanneer ik mijn naam hoor zegt iets in mijn brein van: ‘zeg iets terug’. Dat zou er dan weer aardig debiel uitzien, dus hield ik mijn mond en probeerde ik mij te focussen op mijn taak. Dat was om bochten goed aan te snijden en indien mogelijk in te halen. Wat vanaf toen ook begon te lukken.

Over de wedstrijd verder valt niet heel veel te vertellen. De focus was er, de benen waren er, het publiek stond achter mij. Dit resulteerde in een zevende plaats. Niet verkeerd als eerste jaars elite, al helemaal niet na afgelopen seizoen. Conclusie: Tevreden.

Waar ik nog wel wat over kwijt wil is de prestaties van Nederland in het algemeen. In totaal hebben we namelijk 8 van de 15 medailles in ons eigen land kunnen houden. De helft van die medailles waren gouden medailles. Daarnaast werd de vrouwen- én de mannenwedstrijd live uitgezonden op de NOS. In totaal keken hier meer dan een half miljoen mensen naar (kijkcijferonderzoek.nl). Daarnaast zond ook Eurosport het uit en kijken de meeste wielerliefhebbers naar de Belgische zender. Ondanks deze populariteit die het veldrijden momenteel heeft in Nederland blijft het voor de wielerbond lastig om Nederlandse sponsoren te vinden. Des te beter de Nederlandse renners het gingen doen, des te minder budget er elk jaar beschikbaar was. Een omgekeerde patroon.

Ik begon dit stuk met de woorden: mooie sport. Want dat is het, een mooi sport om te doen, een mooie sport om te kijken, en een mooie sport om te sponsoren. Veldrijden is echt een tv-sport tot de max. Op een zondagochtend, wanneer je eerst zelf even buiten wat gedaan hebt, de kachel aanzet en languit op de bank gaat liggen. Je zet de tv aan en je ziet gasten met 10 per uur door de modder, door de sneeuw, door het bos, door een Belgisch stuk weiland crossen. Heerlijk toch. De Belgische variant spreekt mij persoonlijk nog iets meer aan. Die ploffen niet op de bank maar staan met een biertje in de hand langs het parcours. Zie het als de formule 1 in het klein. Met iets minder co2-uitstoot en met een geweldig gemoedelijke sfeer. Oja, en het is geen optocht! Alhoewel we wel elke week achter ene Mathieu van der Poel aanrijden.

Het is dan misschien niet de meest mondiale sport, maar wereldberoemd in de Benelux, en daar komen steeds meer landen buiten de Benelux bij. Dus mocht je dit lezen en eventueel de middelen hebben. Denk er nog eens over na, want dat verdient deze mooie sport!

11-10-’18: ‘T is weer koers

Mijn eerste cross zit er al weer op, in feite zitten m’n eerste twee crossen er al weer op. We begonnen meteen goed, twee crossen in één weekend. Ik was er wel blij mee, want dan zit je er tenminste gelijk goed in. Daarnaast lagen Meulebeke en Ronse niet zo ver uit elkaar. Want daar was het dit weekend feest, te beginnen in Meulebeke.

Nog nooit eerder had ik daar gereden. Vorig jaar wel gekeken op tv dus ik wist een beetje wat mij te wachten stond. Verder is de eerste cross gewoon altijd volle bak afzien, dus ook dat zag ik wel aankomen. Wat ik van te voren niet wist, was hoe ik ervoor stond. Ik zat met best veel vragen in mijn hoofd. Hoe goed is de rest momenteel? Hoe goed ben ik momenteel? Heb ik niet te weinig op de crossfiets gezeten? Hoe zal mijn been aanvoelen?

Meestal is er maar één manier hoe ik al deze vragen in één keer kan tackelen: door ze te beantwoorden met “we zien wel”. Dit geeft mij gelijk een rustig gevoel en brengt mij meteen in een focus die ik nodig heb om geconcentreerd rond te kunnen rijden. Iets wat nogal belangrijk is in een cross-wedstrijd. Ben je dit niet, dan zul je 10 fouten maken per ronde, vermenigvuldig dit met 2 seconden tijdverlies en je ligt na één ronde al weer 20 seconden achter.

De wedstrijd zelf ging eigenlijk best prima. Na vijf ronden zat ik nog in een groep die meedeed voor plek 5 tot en met 12. Nu had ik een gemiddelde hartslag van 190 voor een geheel uur. En met een hartslag van 195 door smalle bochtjes rijden vergt nogal wat stuurkunsten. Dit was eigenlijk geen probleem, op één bocht na. Ik gleed onderuit. Eenmaal opgestapt bleek m’n ketting er af te liggen, nu lag ik al weer een heel eind achter de groep. Ik kon er net niet meer bij komen en werd dus 12e.

De volgende dag stond Ronse op het programma. Na gisteren wist ik dat ik er best lang bij kon blijven. Die dag had ik nog best wat last van de benen, en ook de rug voelde nog niet helemaal lekker aan. Maar ook nu gingen we er gewoon weer vol voor. Na een belabberde start kwam ik per ronde steeds iets meer op stoom. Eenmaal voorin beland, heb ik zelfs nog even op kop gereden. Dit voelde echt goed, ik had toen eindelijk het gevoel dat ik er weer bij hoorde. Iets wat ik lang niet had gevoeld. Vooral het laatste jaar was het voor mij vooral achtervolgen, en nu kon ik eindelijk weer meedoen met het spelletje. Niet veel later gaven Mathieu en Wout even gas en kon ik niet meer volgen. Ik zat in een achtervolgende groep met Gianni Vermeersch en Lars van der Haar. Die waren nog net een maatje te groot in de sprint en ik word 6e.

En holy shit daar was ik blij mee. Het was voor mij een kleine bevestiging na alle ellende van vorig seizoen. Het vele trainen werd eindelijk beloond met een mooie uitslag. Maar één zwaluw maakt de lente niet. Want het seizoen is nog lang!

J.

PS: Mocht je benieuwd zijn naar welke wedstrijden ik allemaal rij. Bekijk dit hier: https://teamsunweb.com/cx18-19/

28-9-’18: Achterhoeker voor altijd!

De laatste keer dat ik iets van mijzelf heb laten vernemen, zat ik nog midden in Olympia’s Tour. Net voordat ik de etappe door de Achterhoek reed. Toen liep alles nog op rolletjes, die etappe werden we eerste én tweede. Zelf werd ik ook nog negende, eigenlijk was onze etappe-koers al geslaagd. Maar we wilden meer. Teamgenoot Max Kanter stond aan de leiding van het klassement en dat moesten we zo houden. Nu verliep de laatste dag op zijn zachtst gezegd rampzalig. Al na 3 kilometer lag het hele peloton aan brokken, Max en ik zaten mee in de eerste groep van 20 man. Een paar kilometer later valt een jongen voor ons en wij klappen er vol overheen. Max kon snel opstappen maar kon niet terugkeren. Ik zat eventjes in ademnood maar kon daarna ook weer opstappen. De eerste 10 kilometer kon ik zo hard fietsen als ik wou (iets met adrenaline). Daarna begon ik toch wat pijntjes te voelen. Eindresultaat waren wat schaafwondjes en last van de rug. Één nachtje slecht slapen en één nachtje goed slapen en dat zal dan wel over zijn.
Helaas zijn we nu al anderhalve week verder en blijkbaar heb ik bij de val een paar achterste ribben gekneusd. Veelal heb ik te horen gekregen dat je ze soms beter kunt breken dan kneuzen. Dit kan ik onderhands beamen. Heb er nog steeds gruwelijk last van. Hierdoor komt helaas mijn planning enigszins in de war. Deze weken stonden namelijk in het thema van de cross. Intensieve crosstrainingen om zo klaar te stomen voor de eerstvolgende crossen. Die staan 6 en 7 oktober al weer gepland, in Meulebeke en Ronse (beide België).
Nu schakelen we even over, mijn blog zal namelijk gepubliceerd worden in de lokale kranten van Achterhoek Nieuws. Zij vroegen mij om een verhaal te schrijven over hoe ik mijn sport beleef hier in de Achterhoek. Daar kan ik natuurlijk wel het een en ander over vertellen.
Hoe ziet je leven als topsporter eruit en waar komt die passie vandaan?
Het leven van een topsporter is eigenlijk heel simpel. Je moet goed eten en goed rusten. M’n vrienden noemen mij niet voor niets ‘professioneel lamballer’. Hiernaast moet je natuurlijk ook hard trainen. Dit is waar de meeste mensen afhaken. De reden dat ik hier niet afhaak, is omdat ik het gruwelijk mooi vind om te fietsen. Van kinds af aan deed ik niets anders. Toen ik twee was konden de zijwieltjes de kliko in en met mijn vierde levensjaar stond ik al op de fietscrossbaan in Doetinchem. Niet heel veel later begon ik al met het springen van bulten en konden mijn ouders het gehele land door om naar wedstrijdjes te gaan. Van Winschoten tot aan Tegelen en van Heiloo tot aan Noardburgum. Mijn ouders hebben mij van kleins af aan gesteund om te blijven sporten. Wel altijd op een gemoedelijke manier. Prestaties waren ondergeschikt aan plezier. Zelfs wanneer mijn vader en ik naar Denemarken of Frankrijk gingen. Soms lag ik er dan na 3x 30 seconden(!) fietsen al uit. Maar dan hadden we wel een superleuk en sportief weekend gehad. De support van mijn ouders is dan ook de grootste reden dat ik momenteel nog steeds sport. Ondertussen ligt het natuurlijk wel iets anders. Prestaties gaan ook meetellen, maar dat komt dan vooral vanuit mijzelf. En dat is natuurlijk ook waar het vandaan moet komen.
Vanaf 1 januari ben ik officieel prof bij Team Sunweb. Veel jongens kopen/huren dan een huis in het buitenland om zich daar voor te bereiden op het seizoen. Soms krijg ik de vraag of mij dat niet wat lijkt, zo’n huisje in bijvoorbeeld Girona. Maar eigenlijk heb ik het wel prima hier. Altijd als ik ergens anders fiets, besef ik mij weer hoe fijn het hier is. Vooral die mooie gladde rustige landwegen, wanneer ik daar overheen fiets kan ik echt genieten. Die zul je elders in het land ook wel hebben, maar dan kom je onderweg wel 10 stoplichten tegen, of 30 auto’s. Nee, dan blijf ik liever in de Achterhoek. Het is ook een soort trots die ik voel, als Achterhoeker. Nederlander voel ik mij alleen wanneer ik een Europees of wereldkampioenschap rijd. Achterhoeker voel ik mij altijd!

14-09-’18: Olympia’s tour

Momenteel zit ik dus midden in een wedstrijd midden door geheel Nederland heen. De start van de eerste etappe was in Assen. Misschien kun je je het nog een beetje herinneren, maar het waaide die dag nogal knap lastig. En dat heeft het gehele peloton kunnen voelen in de beentjes. Vanaf de eerste tot de laatste kilometer was het oorlog. Proberen om zo goed mogelijk van voren te zitten. In totaal zal ik ongeveer 20 vliegen hebben gevangen met mijn mond. Die stond drie uur lang wagenwijd open. Op het einde waren we nog met 35 man over. Een teamgenoot werd derde en eentje vierde. Daarvoor waren er nog twee net voor het peloton uitgebleven. In ieder geval wisten we toen dat we de snelste man van het peloton in ons team hadden, genaamd Max Kanter.

En dat bleek de tweede etappe ook waar te zijn. Max wint de etappe met overmacht in de sprint. Samen met Niklas bracht ik hem in goede positie en hij maakte het vakkundig af. Was tof om te zien hoe we een plan maakten, van te voren en tijdens de wedstrijd, die dan goed uitpakt.

Vandaag (vrijdag) staat er een etappe door de Achterhoek op het programma. Allereerst waren er wat geruchten dat het feest eventueel niet door zou gaan. De politie heeft namelijk in de planning om morgen te gaan staken. Maar ik las dat de voetbalwedstrijden wel gewoon doorgingen. Nu schat ik de Olympia’s tour qua maatschappelijk belang op even grote hoogte. Dus zou er eigenlijk niks aan de hand zijn. Mocht dat wel zo zijn, houd dan de twitter van Olympia’s tour in de gaten.

Opnieuw is ons plan om met Max de sprint te winnen. Momenteel staat hij op 6 seconden. Dus mocht hij de sprint winnen dan pakt hij de 10 bonificatie-seconden en staat hij aan de leiding. Mijn taak is om hem zo goed mogelijk in positie te brengen. Uiteraard hebben we één heel groot voordeel. Alle wegen zou ik blind kunnen rijden, dus ben benieuwd waar dat ons gaat brengen. Heb er in ieder geval erg veel zin in! Gas dr bi-j!

30-08-’18: Net begonnen, bijna eindigen en weer beginnen!

Na m’n eerste wegwedstrijd een paar weken geleden is er ook al zicht op mijn laatste wegwedstrijd. De komende weken zal ik nog tweemaal in België te zien zijn en nog zes dagen in Nederland.

  • 1 September:  Brussels cycling classic  (Live op één vanaf +/- 15:00)
  • 2 September:  Antwerp port epic

Olympias Tour:

  • 11 september; Assen-Assen
  • 12 september; Emmen-Emmen
  • 13 september; Gieten Hellendoorn
  • 14 september; Nijverdal-Duiven
  • 15 september; Offenbeek-Offenbeek
  • 15 september; Individuele tijdrit Offenbeek
  • 16 september; Dreumel – Beneden-Leeuwen

De eerst genoemde is gezien deelnemersveld de grootste. Met namen als Arnaud Demaré (vorig jaar winnaar), Alexander Kristoff, John Degenkolb en Yves Lampaert zijn er in totaal  acht World Tour ploegen aan de start. Daarnaast nog vijftien pro-continentale ploegen en één continentale ploeg. En die continentale ploeg zijn wij dus, het Sunweb Development team. Aan ons dus de taak om ons te laten zien tussen die mannen. Dit wordt dus ook live uitgezonden op de Belgische zender één.

De volgende dag de Antwerp port classic. Na de dag ervoor dus 200 kilometer met verschillende hellingen te hebben gehad, staat er deze dag 200 kilometer met daarin 30 kilometer zandwegen en 32 kilometer kasseien op het programma. Precies alles wat ik mooi vind! Mocht moeder natuur er nog een schepje bij op doen met wat regen en wind, kan mijn dag helemaal niet meer stuk.

Mijn laatste wegkoers zal dus Olympias Tour zijn. De oudste etappe koers van Nederland. Hieraan mogen alleen renners van onder de 23 jaar mee doen. Ook zal er een etappe door de Achterhoek komen. 14 september knallen we van Nijverdal naar Duiven. (zie kaart) Hierin zal ik natuurlijk nog wat extra gemotiveerd zijn aangezien ik lang het huis van mijn oma en opa kom! Twee trouwe supporters van het eerste uur. Misschien dat ik hier mijn demarrage plaats, misschien ook niet. (concurrenten lezen ook mee) Zoals je merkt heb ik er knoepers veel zin in.

Het wegseizoen is daarna al weer afgelopen. Maar niet getreurd, bericht ik vooral richting mijzelf. Want de cross staat al weer om de hoek. Ik kan nog niet al te veel kwijt over mijn crosskalender, omdat die gewoon nog niet definitief is. Maar kan wel vertellen dat er een mooi seizoen aan zit te komen! Ook daar kijk ik natuurlijk onwies naar uit en heb gisteren m’n eerste crosstraining er al weer op zitten.

Dus mocht je vrijdag 14 september niks te doen hebben en toevallig rondom de Achterhoek zwerven. Dan zou ik het natuurlijk tof vinden om flink aangemoedigd te worden. Om zo die 160 kilometers nog wat draaglijker te maken!

16-08-’18: Genieten en afzien…

De titel is iets wat ik heb kunnen doen tijdens tour de Alsace. Maar eigenlijk vooral dat eerste, want als je ergens lang naar uitkijkt voelt het toch nog wat specialer. Over de eerste dag heb ik in m’n vorige blog al een beetje verteld. Een ploegentijdrit met drie man waarbij we 5 minuut en 44 seconden deden over 4,7 kilometer, net geen 50 gemiddeld. We waren net iets te lief voor elkaar aangezien we alle drie het gevoel hadden dat we nog wel wat dieper hadden kunnen gaan. “Waarom doe je dat dan niet?” vroegen wij onszelf ook af na de tijd, maar zoiets komt gewoon heel nauwkeurig en we waren gewoon net niet goed genoeg op elkaar ingespeeld. Toch waren we zeker tevreden aangezien het klassement pas de komende dagen gemaakt ging worden. Nu stonden we alledrie op 11 seconden van de leider: de Amerikaanse selectie.

De volgende dagen waren twee ‘vlakke’ en twee bergritten. Te beginnen met de eerste vlakke etappe waarbij teamgenoot Florian in de aanval zat, 150 kilometer verder zagen we hem weer, net na de finish. Hij had met een late uitvalspoging de andere vluchters proberen af te schudden, wat helaas net niet lukte. Maar ik zie liever dat iemand voor alles of niets gaat, dan dat hij zich geklopt waant in de sprint, want die ging hij niet winnen van bijvoorbeeld een David van der Poel (grote broer van), die uiteindelijk ook de rit won.

Vervolgens de twee bergritten. Bij de eerste was vooral de finaleklim zwaar, ‘la planche de belles filles’, oftewel de berg van de mooie dames. Daar wil elke jongeman natuurlijk winnen. Ik moest onze klassementsmannen onderaan de berg afzetten. Als eerste draaide ik de voorlaatste klim af en heb ik mij op kop van het peloton gezet met de 2 klassementsmannen in het wiel. Ik heb alles gegeven wat ik had, tot de favorieten begonnen met aanvallen. Marc werd tweede in de rit en Florian pakte de gele trui. Dit betekende voor mij en nog twee andere teamgenoten dat we weer lekker op kop konden boren in de zwaarste rit van de tour. Niets lekkerder dan dat. Of nou ja, behalve zelf in die gele trui fietsen, gok ik zo.

Die rit ging de eerste 120 kilometer prima. De kopgroep hielden we op reukafstand en onze twee klassementsmannen zagen er fris uit. Maar op een gegeven moment ging bij mij het kaarsje uit. En hoe, ik moest nog maar 30 kilometer maar ik wist niet waar ik het vandaan moest halen. Eindelijk bovenop de top bij de finish was ik he-le-maal naar de tering. Het liefst had ik geschreven dat ik naar de kloten was, maar dat zou niet goed genoeg uitdrukken hoe ik mij op dat moment voelde. Ik had geen honger meer, geen dorst meer, zat er gewoon eventjes doorheen. En dan zijn er mensen die beweren dat sporten gezond is. Gelukkig werd alles snel vergeven. Marc won de rit, wat een baas!

En toch, we moesten verder. Nog één makkelijke sprintetappe voor de boeg. Maar helaas waren er teveel ploegen die nog niks hadden laten zien en die kregen als opdracht om oorlog te maken. Nu stonden wij met de nummer twee in het klassement (Florian zakte in de bergrit naar plaats vijf en Marc steeg naar twee). Mijn taak was om die mannen op die plekken te houden. Er was een grote kopgroep weg en de ploeg van de nummer één was niet sterk genoeg om het op te lossen. En dus moest er ook op de laatste dag nog op kop gereden worden. Er werd echt woest hard gereden bij ons maar wanneer er een groep van twintig man teruggehaald moet worde, moet er echt geweld aan te pas komen. Dit geweld zat er bij ons helaas niet meer in na vier dagen afzien. We hadden nog wel genoeg power in de benen om onze twee klassementsmannen veilig te stellen.

Uiteindelijk werd Marc knap 2e in het klassement, werd Florian 5e en ben ik vooral blij dat ik weer een goed niveau haal. Mijn laatste wegwedstrijd was al bijna een jaar geleden en mijn grootste zorg was dus hoe mijn been zou aanvoelen. Dat voelde allemaal goed en kan met een gerust hart verder bouwen naar mijn volgende doelen. Één daarvan was Tour de L’avenir, dat zal helaas niet doorgaan omdat ik hiervoor niet ben geselecteerd. Wel rijd ik 1 september de Brussels cycling classic en 2 september de Antwerp ports classic, (een koers met onverharde wegen). Daarover in mijn volgende blog meer!

Momenteel zit ik in Oostenrijk, vijf dagen trainen in de bergen, samen met 2 vrienden. Heb pas één dag getraind maar ben verliefd op het mooie landschap hier. Misschien moet ik hier de kroegen maar eens afstruinen op zoek naar een mooie Oostenrijkse meid, want wat zou ik hier graag wonen. Oh nee, tegenwoordig hebben we natuurlijk gewoon Tinder. Neen geintje, ik houd het deze week maar vooral bij veel eten, veel slapen en veel trainen.

02-08-’18: Eindelijk…

Eindelijk is het zo ver. Ik ben onderweg naar mijn eerste wegwedstrijd met de ploeg. Steeds meer merk ik hoe erg ik het gemist heb. Die wedstrijdspanning, die onzekerheid in combinatie met het zelfvertrouwen en vooral dat ik het eindelijk weer kan opnemen tegen die goede renners. Mannen die dit jaar al mooie dingen hebben laten zien, hetgeen wat ik ook graag had willen doen na die deels mislukte winter.

Tour de Alsace heet de wedstrijd, die is (wanneer je dit leest) net begonnen en eindigt aankomende zondag. Vijf etappes waarvan de eerste een ploegentijdrit is, waarbij we met drie renners starten. Daarna staan er nog twee etappes met bergop-finish en twee relatief vlakke etappes op het programma. Voor mij is het al de vierde keer dat ik deze wedstrijd rij. De afgelopen drie keer was het eigenlijk altijd een wedstrijd om weer wat ritme op te doen, en ook om een goede basis te leggen voor het cross-seizoen. Dit jaar zal het niet heel anders zijn. Mijn ambities zijn vooral om de andere renners zo goed mogelijk te helpen. We staan dit jaar met een super ploeg aan de start. Marc (Hirschi) is bijvoorbeeld zojuist Europees kampioen u23 jaar geworden. Met hem gaan we voor een mooi klassement. Ook hebben we een snelle sprinter mee (Niklas Märkle) die voor de vlakkere etappes kan gaan. Ik hoop vooral dat ik die mannen zo goed mogelijk kan helpen. Dat ik Niklas zo goed mogelijk kan afzetten zodat hij alleen maar hoeft te denken aan sprinten. En dat ik bijvoorbeeld in de kopgroep zit zodat ik Marc eventueel kan helpen in de bergen.

Maar na meer dan 10 maanden sinds mijn laatste grote weg-wedstrijd (het WK in Noorwegen) zal ik mijzelf nog niet te veel druk opleggen. We zullen zien hoe het gaat. Wel kan ik zeggen dat ik er met vertrouwen heen ga. De wattages die ik kan vergelijken met de vorige jaren zijn gewoon stukken beter. Het enige wat ik nog zal missen is de wedstrijd-hardheid. Vaak is te merken nadat je een paar wedstrijden in de benen hebt, je nog net wat dieper kunt gaan. Ook is het nog even spannend hoe mijn linkerbeen gaat aanvoelen, voor het eerst zal ik weer meer dan 20 minuten voluit gaan. Ook dat zullen we dus gaan zien.

Ik voel mij eigenlijk een beetje zoals ik mij vijf jaar geleden voelde, bij mijn eerste grote weg-wedstrijd. Grand prix Bati-Metallo in 2013. Geen idee wat mij te wachten stond, ik ondervond het gewoon. En ik kan wel blijven lullen, maar eigenlijk hoef ik alleen maar hard te fietsen. Net ietsje harder dan die anderen…

05-07-’18: Weer bijna op volle toeren

In mijn laatste paar blogs was al te merken dat er elke week vooruitgang werd geboekt. Ook afgelopen weken was dat weer het geval. Met name afgelopen weekend, toen ik een mountainbike-wedstrijd wist te winnen in het prachtige Duitse plaatsje Pracht. Drie uurtjes rijden vanaf het geografisch middelpunt van de wereld, a.k.a. Zelhem.

Samen met mijn grote vriend Gosse, in zijn onverwoestbare Kangoo, reden we op zaterdag die kant op om alvast het parcours te verkennen en wat te rusten. Na een uurtje was ons kamp (zie foto), inclusief hangmatten, opgesteld en konden we een paar rondjes over het parcours doen. Na één rondje te hebben gedaan was ik zeer verbaasd over het grote verschil tussen een Nederlands MTB-rondje en een Duits MTB-rondje. In Nederland mag het eigenlijk geen mountainbiken genoemd worden. Zoals ze echter de afdalingen er hier ingelegd hadden, kon je daadwerkelijk spreken van mountainbiken. Maar zoals je naar beneden gaat, zul je ook weer omhoog moeten. Ook daar was aan gedacht, en het was één rechte streep omhoog. Anderhalve kilometer lang 15%, schat ik zo in.

Ik had al een beetje verklapt dat ik gewonnen had en daar was ik natuurlijk super blij mee. Maar hetgeen waar ik eigenlijk nog veel waarde aan hechtte was dat ik geen last had van een linkerbeen die verzuurde. En ook na de wedstrijd had mijn linkerbeen niet veel meer herstel nodig dan mijn rechterbeen. Iets waar ik hiervoor veel last van had. Dit gaf dus goede hoop richting de toekomst en richting de grotere wedstrijden die de komende tijd op het programma staan.

Eigenlijk staat er momenteel nog maar één wedstrijd op de planning. Wel een hele mooie, genaamd Tour de Alsace. Vijf dagen afzien in de Vogezen. Dit zou dan al de vierde keer worden dat ik aan deze wedstrijd meedoe. Vandaar ook dat ik nu al weet dat het vijf dagen afzien zal worden. Er is zelfs één dag dat we in totaal 4500 hoogtemeters hebben in 160 kilometer. Iets wat in de Tour de France zelfs bijna niet voorkomt. Maar die moeten het dan ook 21 dagen volhouden. Ik kijk er in ieder geval heel erg naar uit! Vijfenhalve maand na mijn laatste officiële wedstrijd van de ploeg mag ik eindelijk weer aan de bak. Veel mag ik van mijzelf nog niet verwachten. De eerste wedstrijd is altijd aftasten en bekijken hoe je ervoor staat t.o.v. al die andere mannen. Ik weet dat ik er alles aan heb gedaan om zo fit mogelijk terug te komen na mijn blessure. Het moeilijkste was om geduldig te blijven. Mentaal voel je je al snel sterk genoeg, maar vooral fysiek had het tijd nodig. Hiervoor wil ik toch even een shout-out geven aan m’n trainer en coaches, Adriaan, Sebastian en Herman, voor het temperen van mijn ongeduldigheid. Ook hoort hier een shout-out bij richting mijn ouders en zusje. Want wanneer ik geen wedstrijden rij, ben ik nou eenmaal wat lastiger dan wanneer ik wel wedstrijden heb!

Deze tour de Alsace begint op woensdag 1 augustus en duurt tot zondag 5 augustus. Naast één proloog zitten er twee bergritten en twee relatief vlakke etappes in. Mocht ik hier goed rijden, dan hoop ik nog op een laatste plekje in de Tour de L’avenir-opstelling. De grootste beloften-wielerwedstrijd die er is, ook wel de ronde van de Toekomst. Maar ook besef ik dat dit een lastige opgave zal worden. Waar we natuurlijk volle bak voor gaan, want we zijn weer bijna op volle toeren!

21-06-’18: Slapen, Eten, Trainen en naar Mañana Mañana!

De laatste tijd ben ik wat minder actief op social media. Dit betekent natuurlijk niet dat ik zelf ook minder actief ben. Integendeel, ik train mij te pleuris en ik voel dat ik de laatste tijd met stappen vooruit ga. Deze week zit ik bijvoorbeeld vier keer vijf uur lang op de fiets en één keer zes uur lang. Een paar weken geleden was ik al blij met één keer vier uur rustige duurtraining. De andere twee dagen in deze week zijn overigens rustdagen en dan ga ik meestal even zwemmen of fiets ik een uurtje rustig rond.

Ook heb ik vorige week mijn eerste trainingskamp weer mee gedaan. Samen met de jongens van m’n team hebben we goed kunnen trainen in de Duitse Eiffel. Supermooi gebied! Ook om te motorrijden lijkt dit mij een van de mooiere gebieden uit deze omgeving. Twee uurtjes en je staat er middenin.

Wat gebeurt er verder nog een beetje in mijn leven? Zoals de titel al luidde: Slapen, Eten, Trainen en naar Mañana Mañana. De meeste festivals zijn meestal te vermoeiend om naartoe te gaan als topsporter. Als ik flink getraind heb, zie ik het niet zitten om daarna nog de hele dag op m’n poten te staan. Nu is er in Nederland één festival waar je dan wel heen kunt gaan. Mañana Mañana, bij Kasteel Vorden. Voor mij ook nog eens heel dicht bij huis. Hun slogan geeft precies aan waarom dit het beste festival is voor topsporters. ”Het meest relaxte festival van Nederland.” En daar is niets aan gelogen! Liggend naar de chille bandjes luisteren. Kan het nog beter?

Daarnaast speel ik zelf nog steeds veel op m’n gitaar. Nu zag ik dat op Mañana Mañana oud prof-voetballer Björn van der Doelen aan het spelen was. Die na zijn carrière als muzikant is verder gegaan. Je zou het voor een de gein eens moeten opzoeken. Zou niet weten hoe ik zijn genre moet omschrijven. Iets in de richting van ”rustgevende verhalen-muziek”. Maar een cool voorbeeld van hoe je ook terecht kunt komen als je sportcarrière klaar is.

Maar dat duurt allemaal hopelijk nog even, dat einde. Dus daarom zitten we de komende tijd weer volop te boren op die fiets. Gas dr bi-j!

07-06-’18: Competitiedrang

Afgelopen dinsdag, terwijl ik aan het trainen was en bijna de klim richting de Posbank op fietste, kwam ik Casper (de Gier) tegen. Een skeelertalent die ook elke week zijn blog hier post, wellicht ken je hem al. Voor het eerst kwam ik hem tegen tijdens een training en hij herkende mij ook meteen. We besloten een stukje samen te fietsen en hij vertelde mij dat hij nog één blokje moest doen op ‘het rozenbos’, een steile klim bij de Posbank. ”3 minuten submaximaal.” Ik besloot in zijn wiel mee te doen en merkte meteen dat, ondanks dat we aan het trainen waren en geen wedstrijd aan het rijden waren, ik mij er natuurlijk niet af ging laten fietsen. Onderbewust speelde die gedachte meteen bij mij op. Uiteindelijk was dit ook zeker zijn intentie niet, aangezien hij zich gewoon aan zijn schema hield en kwamen we samen, toch wat hijgend boven.

De laatste weken stonden bij mij vooral in het teken van revalideren en opnieuw opbouwen. Dit opbouwen duurde dit jaar een stuk langer dan normaal en ik kan hierdoor heel erg merken dat mijn drang naar competitie opspeelt. Uiteindelijk is dit ook waar je voor traint, om in de wedstrijden goed te zijn. Maar omdat mijn opbouw veel langer duurt en ik nog geen wedstrijden kan rijden, moet ik mijn prestatiedrang toch ergens anders uit halen. Ik merk dit vooral bij kleine dingen, bijvoorbeeld wanneer ik een potje aan het darten ben met een vriend. Dat ik koste wat het kost van hem wil winnen. Terwijl dat normaal nog wel meevalt.

Wat ik al eerder opmerkte, was die onderbewuste gedachte van: ‘Ik laat mij er niet afrijden.’ Voor het eerst kwam die bij mij tijdens een training naar boven. Ik merkte het al eerder bij een paar trainingen die ik zelf deed. Toen ik een rondje reed op de veldritfiets over de Montferland MTB route, bijvoorbeeld. Daarbij zie je op een app (strava voor de kenners) wie de snelste renner is over een bepaald segment. Normaal kan het mij geen reet roesten wie de snelste is, zolang ik mijn training goed heb gedaan ben ik tevreden. Dit keer moest ik toch even een paar keer laten zien dat ik de laatste tijd hard getraind heb en dat ik zeker nog wel hard kan fietsen. Wat eigenlijk onzin is, aangezien dit niet de momenten zijn waarin ik iets hoef te laten zien. Gelukkig paste het wel goed in de training die ik moest doen dus kon ik het mijzelf nog vergeven dat ik luisterde naar die onderbewuste gedachte, die op dat moment dus bewust door mijn gedachte dwaalt.

Nu ik er wat langer over nagedacht heb, ben ik toch maar tot de conclusie gekomen dat ik hier maar weer mee moet kappen. Of nou ja, tot de echte wedstrijden weer beginnen. Anders kon het wel eens zijn dat ik mijzelf over de kop rij. Uiteindelijk toch ook mooi dat ik er weer een beetje aan geroken heb, die prestatiedrang. Weet ik in ieder geval dat het nog wel ergens in mij zit. Want stel je voor dat je het kwijtraakt. Dan zou ik nooit meer een potje darten winnen…

24-05-’18: Trainingsuren op de fiets in Italië

Na een hele mooie anderhalve week in Italië (waarvoor ik Margot heel erg wil bedanken!) ben ik weer beland in het, nog warmere, Nederland. Iets wat ik denk ik nog nooit heb kunnen zeggen. Ik zat hier in een klein plaatsje genaamd Morrovalle en durf er bijna niet over te schrijven met de angst dat er meer wielrenners dit gebied gaan ontdekken. Waar je in Spanje wordt overspoeld door amateur- en prof-wielrenners, was er hier alleen een overvloed aan Panda’s en Punto’s.

Ik heb gemerkt dat ik na lange tijd eindelijk weer een flinke stap vooruit heb kunnen zetten op het gebied van trainingsarbeid. Gemiddeld heb ik ongeveer 4 uur per dag gefietst met op de laatste dag de Grand finale. Elke dag zag ik namelijk de bergen liggen met zelfs nog wat sneeuw op de toppen. Het leek mij een mooi doel om daar naartoe te knallen de laatste dag. Het was toch iets verder fietsen dan gedacht en na 3 uurtjes stond ik bovenop de klim. In totaal iets meer dan vijfenhalf uur gefietst en een mooie basis gelegd voor de komende tijd.

Nadat ik gedoucht was en m’n eiwitten binnen had, was er tijd om even langs de buurman te gaan voor een doos met wijn. Letterlijk, een kartonnen doos met daarin een 5-literzak vol met rode wijn. En dus werd er na 850 kilometer in 30 uur met daarin meer dan 15.000 hoogtemeters, nog even geproost op de mooie anderhalve week!

Grazie e a presto!

10-05-’18: Doelen en dromen…

In mijn vorige blog benoemde ik dat mijn eerst doel was om weer fit te geraken voor het NK wielrennen. Dit is pas 30 juni (in Hoogerheide). Ik kreeg toen de vraag waarom ik pas dan weer begon met wedstrijden rijden, nog altijd onder voorbehoud overigens. De reden hierachter is de lange herstelperiode van mijn operatie. Na zes weken niks doen duurt het ten eerste gewoon lang voor je weer in wedstrijdvorm zit. Ik kan ook echt goed merken dat ik het rustig aan moet opbouwen. Wanneer ik één training te gek doe heeft dit direct effect op de training die dag erop. Iets wat normaal gesproken, denk ik, altijd werd opgevangen door m’n algemene conditie.
Ook kreeg ik de vraag wat nou eigenlijk mijn concrete doelen zijn voor de komende tijd. Dit zette mij eigenlijk meteen een tijdje aan het denken. Want ik denk er tijdens mijn trainingen vaak over na, meestal op een wat dromerige manier. Echter schrijf ik dit nooit eens echt op. Wat eigenlijk wel goed zou zijn, het geeft je toch een soort stok achter de deur. Iets waar je naartoe kunt leven en later nog eens op terug kunt kijken. Zowel op de goede als minder goede momenten in die periode. Iets wat ik al wel meerdere malen heb gedaan. Het beste voorbeeld is het WK veldrijden in Bieles Luxemburg, waar ik samen met m’n sportpsychologe nauwkeurig naartoe heb gewerkt. Het hoofddoel was: winnen. Onderweg naar die wedstrijd hadden we allemaal subdoelen opgesteld. Een belangrijke die ik kan herinneren was: probeer de perfecte race te rijden. Dit lukte geen enkele race, wel ging het elke week beter. Tot ik op dat WK wel de perfecte race reed en won.
Welke concrete doelen ik nu voor ogen heb? Eentje heb ik vorig jaar al benoemd. Ik wou, en wil nog steeds, aansluiting maken bij de top 10 renners van het veldrijden, in het elite peloton. Vorig seizoen mislukt, komend seizoen nieuwe kansen. Een ander doel dat ik al heb sinds ik het wielrennen begon te volgen, ik gok sinds ik zo’n 16 jaar ben, is dat ik Parijs-Roubaix wil rijden. Het liefst een versie waarbij je de renner alleen nog kunt herkennen aan de lichaamsbouw, de rest zit bedekt onder de modder. Eentje zoals in 2001, toen de Nederlander Servais Knaven won. Een ander doel, waar ik vooral de laatste tijd over wegdroom tijdens het fietsen, is om een grote ronde te rijden. De Vuelta, de Giro of de Tour. Eenentwintig dagen afzien, dat lijkt mij machtig mooi.
Dit zijn eigenlijk allemaal doelen op relatief korte termijn. Over de langetermijndoelen heb ik eigenlijk nog geen enkel idee. Waar zie ik mijzelf over 10 jaar? Geen idee, en eerlijk gezegd maak ik mij er ook nog niet echt druk om. Misschien ben ik nog wielrenner. Misschien heb ik wel een eigen coole wielerspeciaalzaak. Misschien ben ik wel gitarist in een band, haha! De tijd zal het leren. Eerst maar eens de Parijs-Roubaix squad proberen te halen!
Groeten uit Italië, waar ik me in alle rust voorbereid en lekker veel uren op de fiets maak!

26-04-’18: Eindelijk weer op de fiets!

Nadat ik twee weken geleden nog steeds niet aan de bak kon, ben ik nu weer volop aan het trainen. Na zes weken rustig aan doen was het vooral moeilijk om mij in te houden tijdens training. Normaal leef ik onder het motto: alles onder de 30km/h gemiddeld telt niet (bij minder dan 1000 hoogtemeters). Dat moest ik nu dus even loslaten. Voor een paar dagen voelde ik mij de ultieme toerder. Lekker rustig fietsen met 28 graden en een strakblauwe lucht. Het enige dat nog ontbrak was een fikse bierbuik, alhoewel… Nee zo ver heb ik het nog net niet laten gaan.

Maar ben dus weer volop aan het trainen. Wat doe ik dan zoal? De eerste drie trainingen waren vooral even wennen aan alles. De beweging, de fiets, de schoenen, etc. Dus hooguit één tot twee uurtjes was ik dan onderweg. Dit werd in twee weken tijd geleidelijk opgebouwd naar drie uurtjes. Naast het fietsen ben ik ook weer begonnen aan rustige kracht- en rompstabiliteittraining. Momenteel stelt het nog niet veel voor. Binnenkort zal het wat meer inhoud hebben. Dan gaat er gekeken worden naar het verschil in de kracht in mijn benen. Het is aannemelijk dat ik krachtverschil heb opgelopen in de tijd van mijn blessure. Dit doordat mijn rechterbeen probeerde te compenseren wat mijn linkerbeen niet kon.

Verder krijg ik vaak de vraag of de operatie geholpen heeft en of ik het verschil al voel. Maar ik kan hier nog niet veel over zeggen. Pas wanneer ik voluit mag en kan fietsen, zal ik het verschil gaan voelen. Dat duurt nog een paar weken. Het zal dus ook nog een tijdje duren voor ik mijn eerste wedstrijd ga fietsen. Ik hoop het NK wielrennen nog te kunnen halen.

Verder heb ik natuurlijk nog steeds best veel vrije tijd. 2,5 uur trainen is nog niet bepaald dagvullend. Ik speel daarom misschien wel meer op m’n gitaar dan ik op de fiets zit. Houd daarom m’n Instagram in de gaten! Binnenkort zal ik eens een filmpje online knallen.

12-04-’18: langzaam maar zeker weer opbouwen…

Nog steeds zit ik te wachten tot ik mag beginnen met trainen. De afgelopen twee weken was dit nog een stuk moeilijker dan de weken ervoor. Ten eerste omdat mijn geduld een beetje op begint te raken, maar vooral omdat het de afgelopen tijd gewoon supermooi weer is. Voor sommigen misschien niet te bevatten maar wat had ik graag uren op die fiets willen zitten de afgelopen tijd. In plaats van zelf uren op de fiets te zitten heb ik gekeken naar anderen die uren op de fiets zitten. Alleen zitten die niet zo maar op de fiets. Die zitten 257 kilometer op de fiets waarvan 54 kilometer over kasseien. Heb zelf nu drie keer de U23-versie gereden waarbij we ‘maar’ 180 kilometer deden. Zelfs dat was al een hel.

Vanaf volgende week maandag mag ik dus wel weer beginnen met fietsen. Naast fietsen zal ik ook beginnen met krachttraining. Door mijn blessure is er een grote kans dat ik krachtverschil heb opgelopen in de beide benen. Dit verschil wordt gemeten en vanuit daar gaan we kijken welke oefeningen ik kan oppakken om dit verschil weer zo minimaal mogelijk te maken. Daarnaast zal het fietsen in het begin nog niet echt op trainen lijken. Na 6 weken minimale activiteit is het belangrijk om het heel rustig weer op te bouwen. Aan mijn motivatie gaat het momenteel een tijdje niet liggen heb ik zo het gevoel. Het is daarom vooral zaak om rustig te blijven en in goed overleg met de trainers het weer op te bouwen.

Toch wou ik het nog even hebben over de afgelopen Parijs-Roubaix. Want dit jaar was het een editie met een gitzwarte bladzijde erin. Een jonge renner (23 pas!) is na een hartstilstand op de fiets te komen overlijden tijdens de wedstrijd. Een heftige gebeurtenis die veel impact heeft gehad binnen en buiten de wielerwereld. Dit doet toch beseffen dat winnen heel mooi is, maar bij lange na niet het belangrijkste. Ik wil hierbij heel veel sterkte wensen aan de familie en vrienden van Michael Goolaerts.

30-03-’18: Revalideren: hoe staat ’t ervoor?

Ik krijg de laatste tijd veel vragen over mijn revalidatie. De één is in de veronderstelling dat ik weken niet uit huis kom, terwijl de ander ervan uitgaat dat ik al weer op de fiets zit. Hoe het nou echt zit? Beide klopt niet! Na twee dagen kon ik al weer prima lopen. Dit was in de eerste drie weken eigenlijk ook het enige wat ik qua inspanning mocht doen. Ik moest mijn hartslag zo veel mogelijk onder de 120 houden, dit lijkt overigens makkelijker dan het is, maar na drie weken word je als sporter gewoon knettergek. Het grote geluk dat ik nog wel heb, is dat het buiten gewoon hondenweer is en de goesting om uren buiten te fietsen daardoor iets gekoesterd wordt.

Wat doe ik dan wel momenteel?
Vooral dus dat ene dat ik wel mag doen: wandelen. Nu vind ik wandelen niet echt mega geweldig. Maar gelukkig hebben wij een hond die mij er doorheen sleept. Letterlijk. Verder heb ik de laatste tijd veel toffe concerten gezien! Te beginnen bij Jacob Banks in Doornroosje. Wat een stem heeft die gast. Het verschil tussen zijn opgenomen platen en zijn optredens waren miniem. Had nog nooit zoiets meegemaakt! Ook ben ik net terug van een lang weekend in Parijs met mijn grote maat Gosse. En ook daar hebben wij een paar toffe live bands gezien. Vooral in een kleine kelder in de tent genaamd: L’International ging het helemaal los! Kei- en Keiharde rockmuziek waarvan mijn oren nog steeds aan het herstellen zijn. Maar worth it!

Hoe zien de komende weken eruit?
De komende weken mag ik weer iets meer gaan doen. Te beginnen met het fietsen op een gewone fiets, waarbij de hellingshoek in de heup dus nog niet zo klein is. Daarnaast zal ik weer beginnen met zwemmen. Iets wat ik 10 maal toffer vind dan wandelen. Ook zal ik de krachttraining lichtjes gaan oppakken. Omdat een gedeelte van mijn buikspieren zijn doorgesneden zal ik het daarmee nog rustig aan moeten doen. Dus zie je mij op een gewone fiets met rugtas fietsen op een plek dat je denkt: ‘waar gaat die heen?’ Dan zal ik waarschijnlijk met een grote omweg onderweg zijn naar het zwembad/de sportschool.

15-03-’18: Geslaagde operatie

De operatie aan m’n liesslagader is goed gegaan. Lopen gaat weer goed en dat is momenteel ook zo’n beetje het enige wat ik doe en mag. In mijn volgende update laat ik jullie weten hoe mijn revalidatieproces eruit gaat zien!

 

01-03-’18: Seizoen zit erop, dus schaatsen, gitaar spelen en bandjes checken!

Het seizoen zit erop dus het professioneel lamballen kan weer beginnen. Ik moet zeggen dat ik hier ook wel een beetje naar uitkeek. Vanaf mijn sleutelbeenbreuk in juni heb ik eigenlijk non-stop getraind tot vorige week zondag. Ik ging ook merken dat ik op zoek was naar wat mentale rust. Ik begon iets minder zin te krijgen om te trainen en stelde het zo veel mogelijk uit. Begon met vrienden al te praten over hoe vet het ‘offseason’ ging worden. En de evaluaties na de training werden al wat korter.

Een reden hiervoor is ook dat het gehele seizoen wat stroef liep. Toen ik vorig jaar elk weekend podium reed, hoorde je mij nog niet klagen op het einde van het seizoen. Alles loopt dan makkelijk, je zit lekker in je vel en die laatste paar wedstrijdjes maken dan ook niet meer uit. Nu moet ik wel zeggen dat ik ook die laatste wedstrijden de volle 100% gegeven heb. Mocht ik dat niet doen dan hoop ik ook oprecht dat ze mij van de fiets af trekken. Of je geeft alles, of je start niet.

Nu waren er al meerdere mensen die mij vroegen: ‘Wat doe jij nu wanneer je niet hoeft te fietsen?’ En eigenlijk het eerste waar ik mee stop is plannen. Veel dagen sta ik op en zie ik op de dag zelf wel wat ik ga doen. Zoals vandaag, hoor ik dat de schaatsbaan open is en ga ik die kant op. Heerlijk vind ik het om niet te hoeven plannen. Verder speel ik nog steeds echt veel op mijn gitaren. Hetgeen wat ik hier zo tof aan vind, is dat er oneindig veel mogelijkheden zijn. De ene dag leer ik Highway to Hell en de andere dag Folsom Prison Blues.

De dingen die wel gepland worden zijn afspraken met vrienden, wanneer we uiteten gaan of wanneer we even de kroeg in gaan. Dingen waar normaal, vanuit mij, bijna geen tijd voor is. Ook vind ik het tof om kleine bandjes te zien spelen. In Nijmegen weet ik nu een beetje de kroegen waar je dan moet zijn. Maar mocht iemand dit lezen en ergens anders nog een tof kroegje weten met live-muziek, dan laat het maar weten!

En mocht je nu denken dat ik helemaal niets met wielrennen doe op het moment dan zit je toch een klein beetje mis. Want het wegseizoen is weer begonnen. Omloop het Nieuwsblad is al weer gereden, dit weekend is Strade Bianche (aanrader) en daarna komen DE ronde van Vlaanderen en Parijs Roubaix weer op de buis. Dus mocht iemand mij dan zoeken, dan lig in joggingbroek op de bank te dromen hoe ik ooit deze wedstrijden hoop te rijden!

15-02-’18: Zilver op het wk in Valkenburg!

Het is nu al weer elf dagen geleden. Zo voelt het voor mij niet moet ik eerlijk zeggen. Zal misschien komen omdat ik zeven dagen hiervan ziek in bed of ziek op de bank heb gelegen. Hier meteen een tip: ziek zijn is natuurlijk helemaal kut, maar mocht je dan toch een keer ziek zijn, doe het dan tijdens de Olympische Spelen. Want nu weet ik hoe vet de sport biathlon eigenlijk is. Volgens mij is er geen sport in de wereld waar je meer naar de kloten over de finish komt als biathlon.

Maar ik zelf had dus ook een wk. Niet zomaar een wk, maar een wk in eigen land. Een wk georganiseerd in Valkenburg, langs de fameuze Cauberg. En zo’n wk blijft speciaal in het veldrijden. Wanneer er normaal 5.000 mensen langs het parcours staan, staan er nu 35.000 mensen langs het parcours. Van start tot finish wordt er keihard in je oor geschreeuwd. Er waren voor mij wel een paar dingen anders ten opzichte van vorig jaar. 1: Ik was geen topfavoriet. 2: Ik zat met een blessure. 3: Mijn seizoen was zo wisselvallig als het weer. Dus op welke manier moest ik deze wedstrijd aanpakken?

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik veel zenuwachtiger was dan toen ik wel torenhoog favoriet was. Ondanks dat ik nu niet kon verliezen en toen wel. Het geeft toch een rustgevend gevoel wanneer je weet dat je sterk bent en dat je weet dat je al wedstrijden gewonnen hebt. Wanneer je daarbij ook realistisch bent en dus ook weet dat je gewoon kunt verliezen, geeft dit mij een super chill gevoel. Toen was ik er gewoon zeker van dat ik kon winnen en had ik een plan hoe ik ging winnen. Nu had ik wel een plan maar eerlijk gezegd niet om te winnen.

Mijn plan was om een zo goed mogelijke wedstrijd te rijden. Wanneer ik er alles uit zou halen wat er in zou zitten, zou ik tevreden zijn met welk resultaat het ook mocht wezen. In het seizoen waren er twee die er echt boven uit staken. Dus met een podiumplek zou ik tevreden zijn!

De wedstrijd zelf was mentaal mijn beste wedstrijd die ik tot nu toe heb gereden. Ik ben gevallen, heb een schoen moeten wisselen (wat ik nog nooit in mijn leven had gedaan), had dus in mijn achterhoofd al dat ik minder zou presteren door die vernauwde liesslagader en toch ben ik van start tot finish van top tot teen gefocussed gebleven. Daarnaast ben ik van mening dat er jongens aan de start stonden die sterker waren dan ik, overduidelijk dus die nummer één want die zat dus voor mij, maar ook andere mannen. Maar ik weet zeker dat ik door die supergoede focus bijna geen fouten gemaakt hebt, waardoor ik met zo min mogelijk kracht er zo veel mogelijk uit heb kunnen halen.

Uiteindelijk win ik dus zilver op het wk. Veel mensen vragen mij of ik daar wel blij mee ben, want ik keek niet echt blij op tv toen mij die medaille omgehangen werd. En nee, op dat moment was ik ook niet echt blij. Want de mooiste trui die er bestaat, die met die regenboog erop, mocht ik niet meer aan. Dat was eigenlijk het moment dat ik dat besefte. En sowieso vind ik 2e worden niet echt chill. Toch komt er een grote MAAR. En daarmee wil ik zeggen dat het ook een beetje zilver is met een gouden randje. Want mijn doelstelling was om alles eruit te halen wat erin zat. En ik kan voluit zeggen dat ik dat zonder twijfel gedaan heb.

PS: Ik wil nog een grote shoutout doen naar iedereen die mij dit seizoen gesteund heeft in welke manier dan ook! Zonder mensen als jullie is het als topsporter onmogelijk om te blijven presteren. Vooral als het even allemaal eens niet mee zit, is deze steun onmisbaar!

18-01-’18: Nederlands kampioen en een mentale overwinning

Afgelopen weekend stond voor alle veldrijders weer het nationale kampioenschap op het programma. Ditmaal in het Friese Surhuisterveen. Een volledig vlakke ronde met weinig bochten. Gelukkig had het veel geregend in de weken ervoor en lag het er nog best moeilijk bij (zie foto’s). Aangezien wij als laatste van alle categorieën van start gingen, hebben er dus al honderden over het parcours gefietst en gelopen, wat het dan constant zwaarder maakt.

Net als vorig jaar starten de beloften samen met de elite-mannen. Dit vooral omdat de opkomst bij de elite-mannen niet echt groot is. Vooral niet nu er een lichtkogel over het parcours heen fietst genaamd Mathieu van der Poel. Want dit betekent voor de meeste mannen dat ze 3 of 4 ronden fietsen, kunnen douchen en de wedstrijd van de zijlijn kunnen gaan bekijken, niet iets waarvoor je uren voor naar Surhuisterveen wilt rijden. Wanneer je 80% van de ronde achter ligt, word je namelijk uit de koers gehaald. Voor de beloften wordt er wel een apart klassement berekend. Maar mocht er een belofte op het podium bij de elite komen, zal hij dus dubbel gehuldigd worden.

Vorig jaar was dat dus het geval en stond ik zowel bij de elite-mannen (3e) als bij belofte-mannen (1e) op het podium. Nu zul je denken dat ik dit jaar opnieuw als doel heb om 2x op dat podium te kruipen. Maar dat was dus niet het geval. Mijn enige doel was om die trui van de beloften op te halen. Wanneer je mijn vorige blogs gelezen hebt, zul je snappen waarom dit zo is. Het seizoen loopt nou eenmaal anders dan vorig jaar.

Maar dit is makkelijker gezegd dan gedaan, zo’n trui ophalen in Surhuisterveen. Ik was namelijk niet de enige belofte die meedeed. Zo ook Sieben Wouters, die al meerdere podiumplaatsen in internationale crossen heeft behaald. En Jens Dekker, die al internationale wedstrijden heeft gewonnen dit jaar. Toen we eenmaal van start waren gegaan, heb ik alle elite-renners hun gang laten gaan en ben ik mij puur gaan focussen op de belofte-renners. Ik zag om mij heen: Kelvin Bakx (Ik dacht: die valt normaal gezien wel terug), Thymen Arensman (Ik dacht: die valt normaal gezien wel terug) en Sieben Wouters (Ik dacht: oei, hij oogt sterk, dat kan nog wel eens lastig worden). Ik wist zelf dat ik last ging hebben van mijn been op deze omloop. Ik moest het dus slim aanpakken. Mijn tactiek was om het tempo op de stukken waar niet ingehaald kon worden, erg te laten zakken zodat mijn been kon herstellen en ik volle bak kon gas geven op de modderige stukken. Dit betekende wel dat de concurrenten elke keer terug zouden komen, hier moest ik mentaal maar mee zien te dealen. Mocht de concurrent het tempo gaan bepalen, dan wist ik dat het moeilijk ging worden. Zo ver moest ik het dus niet laten komen.

Al snel bleek dat Sieben niet zijn dag had, hij zakte ver terug en kwam niet meer in het spel voor. Maar die dekselse Kelvin – ik ken hem goed en het is een goede kerel, doet geen vlieg kwaad en je kunt er onmeunig mee lachen – maar hij ging mij toch niet van die titel afhouden? Nog nooit zat hij in de afgelopen jaren voor mij. En dan die Thymen Arensman, eerstejaars belofte-renner, wat rijdt die in één keer hard! Van begin tot eind was het volle bak strijd, om de beurten werd er gedemarreerd maar elke keer kwam het weer samen. Toen ik de voorlaatste ronde lek had, demarreerde Kelvin er als een kanonskogel vandoor. Ik had nog anderhalve ronde om het goed te maken en moest volle bak op de tanden bijten, ik merkte dat mijn blessure begon op te komen… Toen ik weer in het wiel zat met nog een halve ronde te gaan, wist ik dat het voor mij was. De enige gedachte die ik had was: deze is voor mij. Ik wist welk stuk ik elke ronde net iets beter was dan die mannen en ging daar volle bak doorheen. Elke ronde stond daar een meid om Kelvin aan te moedigen, maar in plaats van meteen te roepen toen ik langs kwam duurde dat iets langer. Dus ik wist dat ik een klein gaatje voorsprong had. Vanaf toen ben ik all out gegaan. Ik kon hem nog in mijn nek voelen hijgen maar het bleven constant 3 à 4 seconden.

Voor de 2e keer op rij Nederlands Kampioen! Misschien was mijn titel van vorig jaar op fysiek vlak van hoger niveau. Die van dit jaar was op mentaal vlak van veel hoger niveau. Moest ik ditzelfde probleem in de vorige jaren hebben gehad dan was er een grote kans dat ik de wedstrijd niet eens had uit gereden. Vorig jaar was het een overwinning ten opzichte van de concurrent. Dit jaar was het een overwinning ten opzichte van mijzelf.

05-01-’18: Persoonlijke overwinning in zolder

De feestdagen zijn altijd rare dagen voor een sporter. Al helemaal voor een sporter die midden in zijn seizoen zit. Het ritme waar je in zit, wordt een beetje verstoord door alle tradities. Eten met familie tijdens kerst, veel laat opblijven, vuurwerk, champagne etc. Ik heb mij dit jaar aardig onder de radar gehouden. Eigenlijk heb ik alleen kerst een beetje gevierd, oftewel urenlang naar een gourmetstel gekeken of mijn stukje kip al gaar was. De tweede kerstdag had ik een wedstrijd (Zolder), dus na het eten lag ik eigenlijk meteen in bed. Uiteraard bleef het niet bij het stukje kip en heb ik nog iets gegeten waar ook daadwerkelijk voedingswaarde in zat.

Wat aan Zolder vooraf ging…
De wereldbeker vóór Zolder was in Namur, daar lag ik na anderhalve ronde languit in de modder nadat mijn voet in mijn eigen voorwiel vloog. Het enige dat ik eraan over gehouden heb is een vette actie-foto en een geknakt moraal. Ik reed namelijk op de 2e plek en had eindelijk een goed gevoel. Toen ik na de wedstrijd ook nog eens 85ml plaste, in plaats van de minimum toegestane 90ml bij de dopingcontrole, waarna ik dus opnieuw een uur kon gaan zitten wachten, wist ik dat het gewoon niet mijn dag was.

Mentale overwinning in Zolder
De wereldbeker daarop was ik dus extra gebrand. Ik voelde mij eindelijk weer eens goed, en ik wist eindelijk wat mijn blessure nu precies inhoudt, waarover later meer. Toen de eerste ronde in Zolder voorbij was voelde ik meteen dat het beter ging dan de andere wedstrijden. Ik was in goede vorm en het veranderen van mijn positie op de fiets had blijkbaar geholpen. Ik lag op kop en had zelfs een kleine voorsprong. Helaas moest ik alsnog inhouden op de lange rechte stukken waardoor de anderen telkens weer terug konden komen. Er is ook een samenvatting van deze wedstrijd gemaakt, en je ziet op beeld soms duidelijk dat ik erg rechtop moet zitten hierdoor. Uiteindelijk word ik dus 3e en voelde dit voor mij aan als overwinning. Vooral een mentale overwinning op mijzelf. Aangezien ik nu eindelijk weer eens bewezen had dat ik het crossen zeker nog niet verleerd was. Dat er kritiek van anderen was, heeft mij eigenlijk weinig gedaan. Dat ik zelf al begon te geloven dat het er niet meer helemaal in zat, was ik wel verontrust over.

Meer over mijn blessure
Maar Joris, wat voor blessure heb je nu dan? Moet je dan geen rust nemen? Ik heb er de laatste tijd nogal vaag over gedaan omdat ik het zelf ook niet allemaal precies wist en ik niet wou dat ik met veronderstellingen naar buiten kwam waar uiteindelijk misschien niks van klopt. Nu heb ik afgelopen woensdag een mri-scan gehad en daaruit zijn een paar dingen duidelijk geworden. Hetgeen waar ik last van heb, is een vaatvernauwing bij de lies. Dit is iets wat in het wielrennen en schaatsen best veel voorkomt en tegenwoordig goed verholpen kan worden. Het houdt in dat wanneer ik in volle inspanning zit, mijn ader bij mijn lies lichtjes geknikt is. Hierdoor stroomt er minder bloed door naar mijn been en heb ik sneller last van verzuring in mijn (linker)been. Hetgeen wat je als wielrenner en veldrijder eigenlijk zo lang mogelijk wilt uitstellen. Het heeft verder geen consequenties om hiermee door te fietsen, het is alleen heel frustrerend voor mijzelf. Ik voel mij gezond, ik voel mij topfit, misschien wel nog beter dan vorig jaar en toch rijd ik als een oude krant. Als wereldkampioen wil je graag laten zien dat je deze trui-waardig bent, en ook dat lukt mij dit jaar niet echt. Na het seizoen zal ik hieraan geopereerd worden, waarbij ze mijn liesslagader gaan verleggen. Daarna zal er een lange rustperiode zijn waarbij ik niet op de fiets mag zitten.

Schaarse muzikale vrije tijd
Genoeg over het fietsen. Naast het fietsen bestaat er ook nog een klein leven, al moet ik toegeven dat die vooral in deze periode niet zo heel actief is. Mijn loopbaan als muzikant is still going strong. Niet zo lang geleden heb ik de elektrische gitaar van een maat kunnen lenen en knal ik het gehele huis an flarden. TNT van ACDC en Killing In The Name Of staan nu bijna in m’n repertoire, en met bijna bedoel ik dat als je heel goed luistert je misschien hoort welk nummer het is. En aangezien je op de elelktrische gitaar elke fout hoort, vliegen de valse noten je om de oren. Maar ik vind het onwijs mooi om te doen, en aangezien een maat van mij (Gosse van der Meer, vooral gaan volgen op instagram, supertoffe gast!) ook zijn gitaar weer van zolder heeft gehaald, zitten we nu samen vaak wat te pielen, met als fantasie ooit eens wat live te spelen.

Verder zit ik nu weer in Spanje om een week goed te trainen richting het NK en WK. Supertof van het team dat ik weer mee mocht met de worldtour mannen richting Calpe. Een week trainen met hoog niveau renners om mij heen zal mij zeker niet slechter maken. En nu heb ik wel weer genoeg geouwehoerd en ga ik maar weer eens slapen, om morgen de 5 uur op de fiets nog enigzins door te komen!

 

14-12-’17: Trainen in Calpe

Afgelopen week (7-12 t/m 13-12) zat ik een week lang in Spanje, Calpe om precies te zijn. Dit ligt net ietsje boven Benidorm aan de Oostkust. Naast de grote schol aan ouderen die deze periode hiernaartoe komen, zoeken ook alle wielrenners de Spaanse zon op. Tijdens het trainen ben ik aardig wat grote en kleinere ploegen tegen gekomen die hun renners klaarstomen voor aankomend seizoen. Naast al die wegrenners, zat toevallig ook wereldkampioen veldrijden Wout van Aert in ons zelfde hotel.

Net toen ik vertrokken was, hoorde ik al berichten van het thuisfront dat er sneeuw was gevallen. Al snel zag ik foto’s van zo’n beetje elke Nederlander met Facebook en Instagram. Na een paar dagen zag ik berichten langskomen van klagende renners die niet konden trainen en besefte ik dat ik het deze week aardig goed getroffen had.

De trainingen zelf gingen super, eerste paar dagen heb ik vooral langere duurtrainingen gemaakt. Ik zit dan ongeveer tussen de 4 en 5 uur op de fiets waarbij ik stevig doorrij, maar mijzelf niet helemaal uit elkaar trek. Daarna had ik een soort van rustdag. Maar omdat de Sunweb-vrachtwagen mijn crossfiets had meegenomen, kon ik een mooie training daarop doen:

In totaal 2 uurtjes gefiets, waarvan 1 uur erg intensief was. Ook de laatste 3 dagen waren vooral langere duurtrainingen, alleen nu moest ik mijzelf wel een paar keer compleet uit elkaar trekken. Nu waren ook bijna alle worldtour-mannen aangekomen, dus kon ik grote stukken met hen meefietsen. Alleen fietsen vind ik meestal geen probleem, maar de tijd gaat toch iets sneller wanneer je onderweg wat kunt lullen.

Dit hele trainingskamp had als doel om de komende periode goed door te kunnen komen, oftewel een goede basis te creëren. Voor mijn gevoel is dit aardig gelukt en ik ben benieuwd wat de aankomende periode gaat brengen. De laatste tijd was niet zo best en had ik tijdens de wedstrijden veel last van een verzuurd been. Met de ploeg hebben we er alles aan gedaan om de komende periode zo goed mogelijk door te komen. Een andere fietspositie gaat hopelijk uitkomst bieden. Eerste wedstrijd waar ik dit kan testen is in Namur (België) aankomende zondag. Een van mijn favoriete parcoursen, rondom de citadel en gedeeltelijk over de oude motorcrossbaan. Als het weer zo blijft als de afgelopen dagen gaat het daar één groot modderfestijn worden, met schuine kanten, zware klimmen en leipe afdalingen, precies zoals elke crosser het graag wilt hebben. Zin an!

16-11-’17: “Half gas doar doe ik niet an!”

Eigenlijk mijn hele leven luister ik al veel naar muziek. Nu hadden we vroeger nog geen Spotify, maar toen de eerste mp3-spelers uitkwamen liep ik al hele dagen met oortjes rond. Al snel leerden we hoe we illegaal muziek van het internet konden toveren, (Shoutout to LimeWire) en was mijn eerste playlist een feit. Toen stond deze vooral nog vol met top 40 hits, denk aan: Rihanna, Mika ( van Relax, take it easy), Marco Borsato etc. etc. Tegenwoordig zet ik dus m’n Spotify playlist op en heb ik oneindig veel muziek. Ook is mijn muzieksmaak drastisch omgekeerd en een stuk verbeterd, al zeg ik het zelf.

Nog steeds luister ik hele dagen door naar muziek, vooral tijdens het fietsen heeft het vaak grote meerwaarde. Wanneer ik 5 uur, of langer, op de fiets zit is het voor mij ondenkbaar om geen muziek te luisteren. Heel soms zet ik dan de radio aan, maar aangezien ik een schijthekel heb aan reclame zet ik bijna altijd m’n eigen playlist op. Wat zit daar zoal in qua muziek? Eigenlijk van alles. Van RHCP tot aan Kanye West en van The Notorious B.I.G. tot aan Herman Brood. Ik kan dus wel oneindig doorgaan over wat ik tijdens het trainen luister, maar daar is geen touw aan vast te knopen.

Wanneer ik mij moet focussen vóór een wedstrijd, dus vooral tijdens mijn warming up, heb ik wel een hele specifieke lijst waar ik naar luister. Hier zitten ook veel nummers tussen die ik normaal niet zo snel zou luisteren, maar wanneer je volle bak moet knallen vind ik het onwijs lekker om even te rammen. Het helpt mij focussen, aan de andere kant word ik erdoor opgehypet, en word ik klaargestoomd om een uur volle bak te raggen. Hier een top 5 van nummers die ik luister tijdens mijn warming up of wanneer ik moet rammen tijdens een training:

  1. Rage Against The Machine – Killing in the name
  2. System of a Down – Chop Suey!
  3. Limb Bizkit – Take A Look Around
  4. Rammstein – Feuer frei!
  5. Metallica – Master Of Puppets

Ook Jovink & the Voederbietels – Harder! staat in die playlist. Want half gas doar doe ik niet an!

Dus mocht je mij toevallig net voor een wedstrijd tegen komen met oortjes in, dan snap je dat ik niets kan horen!

02-11-’17: wedstrijden evalueren en keuzes maken

Deze week wil ik het hebben over de afgelopen paar crossen en over de komende periode. Want sinds mijn vorige blog zijn er al weer drie wedstrijden voorbij gegaan. De een ging weer een stuk beter dan de ander en zoals elke sporter doet, zoeken wij daar dan een verklaring voor. Elke cross wordt dan ook na de tijd bekeken: wat gaat er goed en wat kan er nog beter? Maar alles daarover lees je hieronder.

Werken aan de start en een klote-tempo vinden in Boom
De eerste cross die ik reed was in Boom. Klinkt als een Nederlandse plaatsnaam, of als een oud-crosser/touretappe-winnaar, maar het ligt net iets onder Antwerpen in België. Van tevoren hadden m’n coach en ik een plan uitgedacht, gebaseerd op de vorige crossen. Namelijk goed starten, om op die manier het geduw in de achtergrond alvast kwijt te zijn en daarna proberen om mijzelf niet over de kop te fietsen (zo hard gas geven dat je de finishlijn niet haalt). Ik moest dus goed naar mijn lichaam luisteren en aanvoelen welk tempo ik wel een uur lang aankon. Iets wat moeilijker is dan je denkt. Je bent al snel geneigd om iets onder je kunnen te gaan fietsen. Al is het maar 1% minder, dan kan dat veel schelen in de uitslag. Je moet dus eigenlijk een tempo gaan fietsen dat niet fijn aanvoelt. Vooral wanneer je niet lekker in de wedstrijd zit, is dit gevoel misschien nog wel 3x zo erg. Ik had mijn klote-tempo gevonden en zat er eigenlijk best lekker in. Het optrekken na de bochten was al een stuk explosiever dan voorheen en voor het eerst was ik aan het duelleren met andere renners. Uiteindelijk rijd ik de laatste ronde samen met Rob Peeters voor plek 13. Onderweg merkte ik al dat ik duidelijk de explosievere was van de 2, dus ik had geen probleem om samen naar de finish te rijden en zo won ik de sprint van ons twee. Na de tijd overheerste een voldaan gevoel. Maar zoals ik al zei kunnen er altijd dingen beter. Zo lag ik meerdere malen zwaar te kloten in het zandgedeelte. Ook in de bochtentechniek waren er nog verbeterpunten zichtbaar, iets waar we dus de komende weken aan moeten gaan werken.

Direct door naar Koksijde voor de volgende wedstrijd
Meteen de dag erop stond de volgende wedstrijd op het programma. Nadat ik om 19:00u in het hotel aankwam stond het eten gelijk klaar. Na het eten meteen de massagetafel op en richting bed. De wedstrijd was in het meest zuid-westelijke puntje van Belgie, in de badplaats Koksijde. Een cross met heel veel historie en die vooral bekendstaat om de vele zandstroken. Ik had er al 3x eerder gereden en wist hoe zwaar het ging worden. Maar omdat dit mijn eerste wereldbeker ging worden, wist ik niet zo goed wat ik moest verwachten van mijzelf. Dit was namelijk de eerste keer dat ik met de beloften mannen reed. Dat het niet makkelijk ging worden, had ik al wel verwacht. Maar nadat ik vorig jaar maar 2x het podium heb gemist over het gehele seizoen moest ik toch wel mee kunnen doen voor de overwinning. Voor het eerst kon ik mijn WK-trui aan in een wedstrijd. Giant had speciaal een fiets voor mij laten spuiten in de WK-kleuren. Dus daar kon het eigenlijk niet aan liggen. Maar toch ging het niet zoals ik in mijn hoofd had zitten. Ondanks mijn kopstart had ik na twee ronden al door dat dit niet mijn dag ging worden. Mijn benen liepen vol, mijn moraal was gekraakt en het zand liep voor geen meter. Ook dit maal heb ik met mijn trainer en coach gekeken wat er nu niet goed ging. Want hoe kwam het dat ik niet goed door het zand ging? Lag het aan de banden? Aan de bandendruk? Misschien aan mijn techniek? Had ik gewoon mijn dag niet? Uiteindelijk kwamen we er op neer dat ik het gewoon maar moest laten rusten en mij moest focussen op wat komen gaat. Want je kunt wel overal een verklaring voor zoeken, maar soms is er gewoon niet 1,2,3 een antwoord op te vinden.

Keuzes maken
Als laatst wil ik het nog even hebben over aankomend weekend. Dan is namelijk het Europees Kampioenschap veldrijden in Tsjechië. Op een parcours waar ik altijd goede herinneringen aan heb, mijn eerste podium op een wereldbeker was daar bijvoorbeeld. Nu zul je wel denken dat ik mij verheug om daar naartoe te gaan. Maar in plaats van naar Tsjechië af te reizen, zal ik 5 uur op de fiets door de Achterhoek trainen. We hebben met het team namelijk besloten om niet deel te nemen aan het Europees Kampioenschap. De voornaamste reden hiervoor is dat we hebben gekozen om de focus op het einde van het seizoen te leggen. Dus tijdens het WK en tijdens het NK wil ik mijn beste vorm proberen te halen. En om dit te kunnen halen moesten er in deze periode wat crossen geschrapt worden om een goede basis te kunnen leggen voor die intensieve periode. Voor de Superprestige wedstrijden heb ik een contract getekend, dus die kunnen niet geschrapt worden. De wereldbekers zijn vaak op momenten die goed uitkomen, dus die worden ook niet geschrapt. En zo valt de keuze voor het schrappen dus op het Europees Kampioenschap. Iets wat ik natuurlijk superjammer vind, aangezien het voor mij de enige titel is die ik nog nooit behaald heb. En daarvoor was dit de ideale kans, op een parcours dat mij goed ligt. Soms moet je nu eenmaal keuzes maken. Ik heb er nu voor gekozen om wegwielrennen en veldrijden te combineren, dus dan is dit één van de nadelen die hopelijk niet opweegt tegen de voordelen die ik hieruit ga halen!

19-10-’17: Het mentale aspect van topsport

Zoals elk jaar stond ik weer aan de start in één van de onderhand meest iconische crossen van het seizoen. Elk jaar kijk ik er weer naar uit, ondanks dat ik weet dat dit niet echt een parcours is die mij goed ligt. Dit jaar dus voor het eerst met de Elite mannen en van tevoren wist ik dat het pijn ging doen. Maar niet alleen fysiek krijg je het te verduren, maar ook mentaal moet je in zo’n wedstrijd soms flinke klappen op kunnen vangen.

Wat bedoel ik hier dan precies mee? Ik doel hier met name op het feit dat je van alles meepikt op en rond het parcours. Vorig jaar had ik bijvoorbeeld heel veel last van de te overenthousiaste en chauvinistische Belgische speaker. Deze man zei namelijk vaak dingen die in mijn beleving niet klopten. Wanneer ik 20 seconden voor lag, dan waren dat volgens de speaker ‘NOG EEN HANDVOL SECONDEN’ of ‘DE CONCURRENTIE SLUIPT DICHTERBIJ’, ook wanneer dit dus niet het geval was. Ik raakte daardoor afgeleid en ging fouten maken, waardoor ze nog dichterbij kwamen.

Of een ander voorbeeld. Elke week strijd je tegen dezelfde mannen. In het veldrijden zijn het ook vaak dezelfde mannen die bij jou in de buurt rijden. Mocht er dan ineens iemand bij rijden die ‘normaal’ een flink stuk achter mij reed, dan kon ik mij daar heel erg over opwinden en gaan twijfelen aan mijzelf. Met zinnen als: ‘heb ik wel een goede dag’ of ‘hoe kan het nou dat die jongen ineens voor mij rijdt?’ maakte ik mijzelf in de wedstrijd helemaal gek. En dan was ik dus niet meer bezig met wat ik moest doen, namelijk volle bak crossen.

Ook afgelopen weekend in Zonhoven had ik weer wat mentale issues waaraan gewerkt zal moeten worden. Dingen waar ik normaal minder goed in ben, zoals fietsen in warm weer (24 graden was het), lange loop-stukken en vooral de combinatie daarvan, maakten het voor mij lastig om goed te focussen. Wanneer het dan iets tegenzit begin je al snel te denken: ‘Ja maar dat lopen, daar ben ik gewoon echt niet goed in.’ en ‘Dat warme weer dat is ook gewoon helemaal kut’. Wanneer je zulke dingen blijft herhalen in je hoofd, ga je mentaal in een negatieve spiraal naar beneden. Wat zich dan dus uit in fysiek niet goed presteren. Ik heb in Zonhoven na vijf ronden ook opgegeven. En dan niet alleen omdat het in mijn hoofd niet goed zat. Vooral omdat ik onwijs last had van mijn rug. Mocht ik nog een paar ronden door zijn gereden, dan had ik zeker weten vier dagen moeten herstellen van mijn rug. En aangezien ik aankomend weekend twee crossen rijd, zaterdag in Boom (België) en zondag in Koksijde (ook België), leek het mij verstandiger om mij te focussen op de crossen die komen gaan en mij neer te leggen bij de toch al verloren positie waar ik mij in bevond. Ik moet wel zeggen dat ik mij de gehele middag en avond zo zwaar klote heb gevoeld over het feit dat ik op had gegeven, dat ik hier zeker geen gewoonte van ga maken!

Overigens moet ik wel vermelden dat het ook omgekeerd mogelijk is. Dus dat je juist een mentale boost krijgt van bepaalde dingen die je meemaakt of dingen die gebeuren tijdens een wedstrijd. Wanneer je bijvoorbeeld hoort dat de tegenstander een foutje maakt achter jou. Je hoeft het op dat moment niet eens te zien, je kunt het gewoon voelen. Dan krijg je vleugels en trap je harder dan ooit. Of wanneer een zogenaamde, vaak dronken, fan iets roept in de richting van: ‘Je gaat toch niet winnen’ of ‘Doe nou maar rustig aan’. Op een of andere manier word ik dan een beetje giftig en kunnen de benen net iets meer dan normaal (deel dit bericht dus even niet met de dronken fans, want ze moeten hier vooral mee doorgaan).

Maar het beste voorbeeld was voor mij persoonlijk nog altijd het voorbeeld van het afgelopen NK en WK. Een paar dagen voor het NK kreeg ik namelijk het nieuws dat een van mijn beste maten een ongeluk gehad heeft met trampoline springen en hierbij zijn nek had gebroken. Er was toen nog niet veel bekend maar al wel dat het ernstig was. Op het NK zelf, de dag na zijn verjaardag, stond ik eigenlijk maar met één gedachte aan de start, namelijk: Ik ga zo hard mogelijk fietsen, die titel is voor mij en voor mijn maat. Zoiets geeft je net die extra boost om nog dieper te gaan dan je normaal zou denken te kunnen. En voor het WK gold hetzelfde. Er was toen al wat meer bekend over hoe het met hem zou gaan in de toekomst. En ik wist voor de wedstrijd weer één ding zeker: Ik ga zo hard mogelijk fietsen, die titel is voor mij en voor mijn maat.

05-10-’17: De eerste cross-wedstrijd

De update van vandaag zal gaan over afgelopen weekend. De eerste cross stond weer op het programma. Dit keer had ik dus een totaal andere voorbereiding dan ik gewend ben. Normaal is het namelijk gebruikelijk om een maand voor je eerste cross ongeveer te stoppen met de wedstrijden op de weg en je volledig te richting op de cross. Dat betekent dus veel uren maken op de crossfiets, veel uren besteden aan de techniek, wennen aan de zachte banden, het op- en afstappen, trap lopen, snel inklikken in de pedalen bij het starten, mul zand oefeningen en vooral korte en intensieve inspanningen.

Al het bovenstaande was bij mij dit jaar iets gematigd uitgevoerd omdat ik dus nog druk was met voorbereiden op het WK wielrennen. Dit was met de eerste cross in Gieten wel even wennen. Maar met een gemiddelde hartslag van 187 over een uur (!), met uitschieters naar de 193 slagen per minuut, heb ik mijn lichaam weer even laten weten dat het weer begonnen is!

De wedstrijd zelf ging eerlijk gezegd best prima. In het begin kon ik nog drie ronden mee met de besten, daarna kreeg ik het even een tijdje moeilijk waarna ik mijn eigen tempo weer heb op kunnen pakken en naar een 14e stek heb kunnen rijden. Als sporter wil je natuurlijk altijd beter en meer, en dit was ook misschien niet wat ik had gehoopt maar wel wat ik had verwacht. Dus kan ik tevreden terugkijken op mijn eerst cross. Vanaf nu kan ik mij volledig focussen op de wedstrijden die komen gaan en hoop ik richting die top 10 te sluipen.

Mijn komende wedstrijden zijn best bijzonder trouwens. De eerst volgende is zondag 15 oktober in Zonhoven. Deze cross bestaat nog niet zo lang maar is tegenwoordig al een klassieker onder de crossen. Dit vooral door de befaamde zandkuil waar we met een aardig grote vaart het losse zand induiken. Een oorverdovend geluid klinkt er wanneer alle renners die kuil infietsen (zie onderstaande foto). Als renner is dit al een supervette ervaring en ik kijk dus nu al uit naar die cross. Een week later rijd ik in Koksijde, ook een zandcross, zonder befaamde kuil maar wel rijk aan historie aangezien de cross al erg lang bestaat en er al meerdere WK’s uitgevochten zijn. Vooral moeilijk door de vele mulle zandstroken en dus een cross waar echte specialisten het verschil kunnen maken.

Aankomend weekend rijd ik dus geen wedstrijd en ga ik volle bak in training om de puntjes op de i te zetten voor de volgende zandcrossen. Dit onder andere op het Hengelse zand en op de grote zandafdaling bij de peeskeibult (die gelukkig nog niet heel veel mensen kennen zodat ik er volle bak kan trainen).

29-09-’17: Het WK in Noorwegen: inpakken, reizen en een praatje met de grote namen

Vorige week vrijdag stond mijn eerste WK op de weg op mijn programma. In het Noorse Bergen moest het allemaal gaan gebeuren. Vijf renners mocht Nederland meesturen, waarvan twee sprinters (Fabio Jakobsen en Bram Welten) en drie renners die het meer in de aanval moesten zoeken (Pascal Eenkhoorn, Julius van den Berg en Ikzelf)

Over het wedstrijdverloop ga ik het dit keer kort houden. Voor de sprinters was het rondje net te pittig. Ik had zelf net niet de topvorm die je op een WK wel nodig hebt en Pascal reed netjes maar viel bijna, 100 meter voor de finish, en moest dus in de remmen.

Hoe ziet dat eruit, zo’n WK?
Dit keer wou ik het wel hebben over hoe die vier dagen er dan uitzien. En dat begint allemaal gewoon thuis natuurlijk. Namelijk met de tas inpakken, iets waar ik echt een hekel aan heb. Ben altijd bang dat ik iets vergeet, dit komt denk ik omdat dit helaas nogal vaak het geval was/is. Nu moet ik wel zeggen dat dit de laatste jaren lichtelijk is verminderd. De HFS-check heeft mij hierbij geholpen. Want zolang ik mijn Helm, Fiets en Schoenen bij mij heb komt de rest vaak wel goed.

De koffer is dus gepakt en ik zit in de trein richting Schiphol, beetje milieubewust en beetje gewoon een stuk goedkoper, aangezien parkeren op Schiphol echt onwijs duur is. Daarnaast stap je ook nog eens uit onder Schiphol, win-win-win situatie.

1,5 uurtjes vliegen en we zijn geland in Bergen. Het KNWU (wielerbond) busje staat klaar en die zet ons bij het hotel af. Te zien aan de auto’s en vrachtwagens op het parkeerterrein delen wij het hotel met de Belgen en Amerikanen, superchill aangezien het dan wel een goed hotel moet zijn. De kamer deelde ik met Julius en meteen gingen wij de fiets op om de benen even los te maken.

De volgende dag was, op de reis na, bijna hetzelfde. Even anderhalf uur op de fiets met daarbij twee rondjes over het parcours om het te verkennen. Verder vreten wij ons eigenlijk helemaal vol (natuurlijk wel met een beetje gezonde dingen). Dit omdat de wedstrijd de volgende dag 191 kilometer is. Dan heb je toch een beetje voedsel nodig om te verbranden, en dat eet je niet in één ochtend bij elkaar. Gelukkig was het eten supergoed in Noorwegen en hadden we zeker niets tekort.

Het toffe tijdens zo’n WK is dat je samen bent met allemaal andere renners die je normaal eigenlijk alleen op tv ziet. Waar ik dan ‘vroeger’ toch wel een beetje tegen opkeek. Zoals een Wout Poels, Niki Terpstra, Lars Boom, etc.  En iets dat mij in de laatste jaren vooral is opgevallen, is dat dit eigenlijk ook maar gewoon mensen zijn. En dat is natuurlijk ook gewoon zo haha! Uiteindelijk is iedereen begonnen op eenzelfde niveau. Alleen heeft de een dan misschien net iets meer talent om hard te fietsen dan een ander. Maar het zullen altijd gewoon mensen blijven. En dat vind ik altijd wel tof om mee te maken wanneer ik met zulke gasten praat.

Hobby-update
Verder wou ik het kort nog even hebben over mijn gitaar-avontuur en ook even een snelle update over de motor voor de geïnteresseerden onder de lezers. Want mijn eerste gitaarles moet nog beginnen, maar vooral via YouTube heb ik eigenlijk al best wat korte stukjes van nummers geleerd. Onder andere Michel van Anouk, Scar Tissue van RHCP en de Redemption song van Bob Marley. Waar ik vooral nog tegen aanloop is het wisselen van akkoorden. Verder merk ik dat het met name gewoon veel oefenen is. Maar dat is eigenlijk bij alles wat je moet leren!

Met mijn motor gaat het nu weer de goede kant op. Het duurt allemaal iets langer dan gehoopt, maar we willen ook geen half werk afleveren. Momenteel hebben we alle kappen zwart gespoten en heb ik al een heel eind van de tank gepolijst. Ook het zadel, die ik speciaal heb laten maken, is af, en die is echt supertof geworden. Binnenkort gaan we bezig met de bedrading van de achterlichten, knipperlichten en remlichten en dan kunnen we alles weer in elkaar zetten. Maar daarover binnenkort meer.

Kijk zondag mee naar mijn wedstrijd tussen de profs in Gieten
Als laatst begint mijn cross-seizoen aankomende zondag al! Daar wou ik het volgende week ook over gaan hebben. Maar voor aankomende zondag rijd ik dus in Gieten voor het eerst mee met de profs. Dit zal in Nederland uitgezonden worden op Ziggo Sport en meestal zendt ook RTV Drenthe het live uit. Om 15:00 is de start en ik heb er echt gruwelijk veel zin in!

En over meekijken gesproken: check ook dit filmpje van mijn training afgelopen woensdag. Ditmaal niet zoals gebruikelijk in Alphen, maar in het Oosten van het land, namelijk in Rossum (Overijssel).

14-09-’17: klimmen, rusten, trainen, eten en crossen

De trainingweek begon toen ik vorige week woensdag richting Alphen (klein plaatsje onder tilburg) reed. Daar is dan de cross training gegeven door ex-veldrijder en bondscoach Gerben de Knecht. Op de training zelf lag de focus tot nu toe vooral nog op de techniek. Oftewel weer wennen aan de zachte banden. (van 8 bar weer naar 1,8 bar) Weer wennen aan door het zand te rijden. Weer wennen aan gruwelijk afzien bij alle korte sprintjes. En vooral weer wennen aan het lopen met de fiets op de nek.

Vanuit daar ben ik meteen doorgereden naar Sittard. Waar een teamhuis van Team Sunweb staat. Naast ons team zitten er ook veel Amerikanen en Canadezen (Die aan het trainen zijn voor het wk weg en voor het wk Triatlon) De volgende dagen stonden vooral lange duurtrainingen op het programma. Dit is vooral om het lange wk aan te kunnen. Waar je na 180 kilometer nog een heuvel op moet kunnen knallen en waar je daarna nog 10 kilometer naar de finish moet kunnen overleven. Maar ook voor het cross seizoen, waar ik een paar weken lang achter elkaar een cross moet kunnen rijden op hoog niveau.

Die donderdag stond er een rustdag op het programma. Op dagen als dit is het belangrijk om zoveel mogelijk rust te pakken. Maar tegelijkertijd wel even de beentjes los fietsen. Dus zit ik meestal 1 tot 1,5 uur op de fiets. Doe ik dit niet dan is het vaak heel lastig om de dag erop op gang te komen. Verder heb ik die dag wat eten gehaald voor de komende dagen. Om dit even in hele grote lijnen samen te vatten: kwark voor de eiwitten en dus voor het herstel na een training. Brood voor de koolhydraten, dus voor de energievoorraad in de training.

De vrijdag stond een mooie training op het programma. 5 uurtjes met veel hoogtemeters. Midden in de training mocht ik 3x 9 minuten 300 watt (In mijn crank zit een meter die meet hoe hard ik trap) trappen, waarbij ik moest variëren in de cadans. Dus ik moest 2 minuten rond de 60 trappen per minuut en daarna 1 minuut 100 trappen per minuut maken. Het weer deze dag was niet alles. Maar sinds ik had gelezen dat het in het plaatsje waar het wk word gehouden 300 dagen per jaar regent, vond ik het al niet meer zo erg. Dus eigenlijk is het allemaal maar mentaal.

De zaterdag stond de langste training op het programma. 6 uur lang over de Limburgse heuvels knallen. Tijdens deze training hoefde ik alleen maar de klimmen door te rijden. Moet wel toegeven dat dit in het begin iets voortvarender liep dan aan het einde. Heb die dag alle bekende Amstel Gold Race klimmen wel gehad. Ook deze dag werd ik weer niet gespaard door Zeus, oppergod en god van de lucht en het weer. Niets aan te doen.

De zondag had ik weer een rustdag. Kon het niet weerstaan om even met de crosser het bos in te gaan. Samen met een maat van mij die toevallig op dit sporterscomplex woont zijn we letterlijk de achtertuin ingereden. Stukjes hiervan heb ik gefilmd en dit zal ik ook op dit blog zetten.

De 2 dagen erop waren weer 2 pittige dagen in de Limburgse heuvels. De ene dag 4 uur en de andere dag 5 uurtjes met daarin meerdere blokken. Met blokken bedoelen we trainingsblokken. Zoals in de training van 4uur moest ik vijf keer 6 minuten 300watt, meteen door met heuvel op 6 minuten 400 watt (400 watt zit voor mij ongeveer aan de grens van wat ik lang kan volhouden). En hierna meteen 12 minuten rust. Dit was dus een van de pittigste blokjes die ik deze week gemaakt had. Hierna was ik ook compleet bekaf.

Ik ben daarna doorgereden richting een vriend in Groesbeek waar ik kon overnachten zodat ik de woensdag samen met hem richting Alphen kon rijden voor opnieuw een crosstraining. Hier ben ik opnieuw 2 uurtjes voluit gegaan om de laatste trainingsprikkel van de week te krijgen. Na de training kon ik met hem mee terug naar huis om wat te eten. Super chill aangezien ik er vaak 2 uur over doe om thuis te komen. Wat voor het herstel niet goed is om pas zo laat na de training weer goed te eten. Onderweg ben ik nog door de krant gebeld voor een stukje in de Gelderlander aankomende vrijdag. En kort daarna ben ik ook begonnen met het schrijven van deze blog.

Oftewel samengevat een super drukke maar goede week achter de rug. Ik kan nu met vertrouwen naar de aankomende wedstrijden.

Ps: mocht je mijn trainingsritten willen volgen. Dat kan! volg mij dan op Strava, een app waar ik al mijn trainingen op zet, inclusief hartslag en de hele rataplan (wat voor sommige profs nog steeds een taboe is). Hierzo: https://www.strava.com/athletes/2935665

07-09-’17: Een rustweek vol vissen, pingelen, schuren en spuiten

Voor de update van deze week kan ik alleen maar dingen vertellen over mijn rustweek. Heb na al die meerdaagse wedstrijden een weekje rust gekregen van de trainer en kon dus andere dingen gaan doen die ik leuk vind!

Het eerste wat ik eigenlijk gedaan heb in mijn rustperiode is samen met mijn vrienden een paar biertjes drinken in de stad. Misschien niet het eerste wat je verwacht van iemand die bekend staat om zjin sport, maar zo af en toe een biertje kan in mijn ogen geen kwaad. Vooral na een serie van meerdere wedstrijden smaakt het dan extra lekker! Het liefst check ik dan verschillende biertjes in een speciaalbiercafé, top-avond heb ik dan!

Iets wat ik ook supertof vind om te doen in een rustperiode is om een nachtje te gaan vissen. Samen met een maat van mij zet ik dan een tentje op ergens aan de waterkant en luisteren we, zachtjes, naar alles wat in de buurt komt van Rock en van Blues. En ook al vangen we die hele avond, nacht en ochtend helemaal niets, dan hebben we alsnog gewoon een super toffe tijd. Deze keer hadden we trouwens één supermooie spiegelkarper!

Verder heb ik al tijdje een projectje staan dat iets meer tijd vergt dan van tevoren gepland was. Een paar maanden geleden heb ik namelijk mijn eerste motor gekocht. Een geweldig mooie maar oude Honda shadow uit 1981. Mijn plan was om het iets meer aan te passen aan mijn stijl. De voortgang is al een tijdje te volgen op mijn Instagram. Samen met een maat van mij zijn we de laatste tijd druk met schuren, spuiten en op google kijken welke kleur kabel ook al weer het knipperlicht was. Maar over een tijdje is het af en zet ik het resultaat op m’n blog!

Als laatst heb ik nog één ding gedaan wat ik zelf ook wel tof vond, namelijk mijn eerste gitaar gekocht! Al erg lange tijd zat ik met dit idee in mijn hoofd en door alle drukte kwam dit er eigenlijk nooit van. Nu dus wel en ben ik al een paar dagen aan het pingelen (veel meer is het niet). Mocht je dit lezen en nog een goede gitaarleraar kennen, het liefst met een voorliefde voor alles in de richting van Lynyrd Skynyrd, Nirvana, Jimi Hendrix, C.C.R., etc., laat het mij dan vooral weten!

Nu de rustweek dus weer afgesloten en volop in training voor het wk wielrennen en het cross-seizoen. Ondertussen houd ik ook de boel een beetje in de gaten op de Hummelse Crossbaan (zie de laatste foto). Alles leek nog steeds in orde daar! Vanaf morgen weer een week flink hard knappen in Limburg en de Ardennen! Tot volgende week!

31-08-’17: 1300 kilometer door frankrijk op een wielrenfiets, hoe is dat?

Na in anderhalve week 1300 kilometer door Frankrijk te hebben geraced, ben ik weer terug beland in de Achterhoek. Ik moet zeggen dat ik er de laatste dag ook wel helemaal klaar mee was. Zowel lichamelijk als geestelijk was mijn lichaam op. Vooral de laatste drie dagen in de Alpen waren pittig, omdat ik erg slecht tegen de warmte kan en het daar opliep tot boven de 30 graden.

De zes dagen daarvoor verliepen beter. Met name in de 3e etappe hadden wij als team een goede dag. M’n teamgenoot Fabio won de rit en ik zelf werd 5e. Iets wat Nederland sinds lange tijd al niet meer gelukt was, een etappe winnen in Tour de l’Avenir. Een klein nadeel hiervan was dat we sinds die etappe ook topfavoriet waren voor de volgende etappes en in het wielrennen brengt dat verantwoordelijkheden met zich mee. Als er een kopgroep weg is, moet je bijvoorbeeld als land meehelpen om dat gat te dichten. Dit moesten wij de volgende etappes dus ook doen, wat mede resulteerde in vermoeide benen voor bijna het hele team.

Een vraag die ik vanuit de Feestfabriek kreeg, was: ‘Waar denk je zoal aan in een wedstrijd, is dat continue focus of dwalen je gedachten ook wel eens af?’ En ik vond dit een toffe vraag. Want als je 4 tot soms 5 uur op de fiets zit, is het onmogelijk om de gedachten continu op de taak te richten. Maar vaak verschilt dit vooral per wedstrijd. Wanneer je in een peloton zit, moet je gewoon je gedachten erbij hebben. Je zit zo dicht op elkaar dat wanneer je er niet 100 procent bij bent, je sowieso een keer op je voorganger botst. Maar vooral in de laatste drie berg-etappes, waarin ik gelost werd van de beteren, dwaalden mijn gedachten nog wel eens af. Meestal kijk ik dan om mij heen en zie ik voor het eerst hoe mooi de natuur daar eigenlijk is en hoe graag ik een keer zo’n bergtop zou willen beklimmen die ik in de verte zie. Tot ik op een gegeven moment weer naar beneden moet, want dan moet ik me weer 100 procent focussen op het afdalen.

Daarnaast werd er gevraagd wat nou het allerzwaarste aan zo’n tour is. En dit is eigenlijk best makkelijk te beantwoorden, namelijk de lengte. Negen dagen achter elkaar weer die fiets op stappen is gewoon pittig. Vooral als er in die negen dagen gewoon snoeihard gereden word. Eén van de etappes reden we zelfs met 48 km per uur gemiddeld. En dat over 140 kilometer. Gelukkig worden we die middag meteen gemasseerd, kunnen we ons weer volstampen en daarna meteen op bed liggen. Om maar zo snel mogelijk te herstellen voor de volgende dag.

Verder heb ik als laatst nog een leuk nieuwtje. Mede door mijn prestaties ben ik namelijk geselecteerd voor het wk wegwielrennen in Noorwegen volgende maand! Dus aankomende weken zullen vooral in teken staan van zo goed mogelijk voorbereiden op dat wk! Maar eerst even uitrusten van afgelopen weken.

17-08-’17: Op naar de Tour de l’Avenir!

We zijn al weer op weg naar de laatste maar meteen ook mooiste meerdaagse (Tour de l’Avenir, in het Nederlands ‘de ronde van de toekomst’) die ik dit jaar rijd. Je kunt dit een beetje zien als de grootste beloften weg-wedstrijd die er is. Dus ik was al erg blij dat ik geselecteerd was!

Afgelopen week ben ik terug gekomen van de Tour de l’Ain, waarin ik merkte dat het steeds beter gaat en de goede vorm weer begint te komen. Hoop dat ik mij deze week een beetje kan laten zien en dus in ieder geval 1 van de 9 etappes een mooie uitslag kan rijden.

De wedstrijd begint overigens aankomende vrijdag tot en met volgende week zondag. Ik houd jullie tussentijds nog op de hoogte van hoe het gaat!

10-08-’17: 8e plaats in 1e rit Tour de l’Ain

Ben weer begonnen aan een nieuwe meerdaagse in Frankrijk en die gaat tot nu toe best goed! Eergisteren in de proloog nog niet helemaal top met een 29e plaats, maar op zo’n tijdritfiets rijden is nog een verbeterpunt. Gisteren in de etappe van 140km een 8e plaats weten te behalen. Was hier zeker wel blij mee, zeker aangezien er tour-, vuelta- en giro-etappewinnaars meedoen!

Vandaag opnieuw een vlakke rit en daarna gaan we de bergen in. Benieuwd hoe m’n vorm daar is vergeleken met de vorige wedstrijd. Helaas kon ik geen foto’s vinden van gisteren of van de proloog, dus de foto die je ziet is van eerder deze week!

03-08-’17: 3-jarig contract bij Team Sunweb!

Ik heb heel tof nieuws te brengen! Een tijdje geleden heb ik een nieuw contract aangeboden gekregen van Team Sunweb. Een 3-jarig contract waarvan ik de laatste 2 jaar bij het World Tour team behoor. Supertof dat ze dit vertrouwen in mij hebben. Het is namelijk niet gebruikelijk om als crosser in een World Tour team te zitten!

Ondertussen heb ik net de Tour de Alsace erop zitten. Na mijn sleutelbeenbreuk zat ik nog zeker niet op mijn oude niveau, maar ik heb er goed kunnen trainen om dat de volgende wedstrijden wel te kunnen zijn. Heb veel in de aanval gereden en geprobeerd dat zo lang mogelijk vol te houden. Nu ben ik weer aan het trainen voor de Tour de L’Ain, die op 9 augustus start. Daar nemen we het op tegen onder andere Team Lotto-Jumbo en andere Worldtour ploegen. Ben benieuwd!