0
Zoeken Winkelmand 0

Casper de Gier

Lees hier de blogs van:

Naam: Casper de Gier
Sport: Skeeleren en schaatsen
Geboortedatum: 17-01-1996
Afkomstig uit: Laag Keppel
Behaalde doelen: Zesvoudig Nederlands kampioen Skeeler Jeugd, Nederlands kampioen senioren en bronzen medaille Europees Kampioenschap

Twitter  |  Facebook  |  Instagram

>> Terug naar overzicht Zwarte Cross Talententuin

13-03-2020: Tijd voor rust!

Het marathonschaatsseizoen 2019/2020 zit erop! Na een solide eerste overwintering in de topdivisie bij marathonschaatsteam Bouwselect is het tijd om de batterijen weer op te laden alvorens de skeelerzomer weer afgetrapt wordt. Mooie momenten, mindere momenten, goede wedstrijden, minder goede wedstrijden, benadering van de soms-zo-onbereikbare topvorm of het gevoel dat alles juist nèt niet lekker loopt. Soms zijn het kleine details die een verschil maken en soms zit je zo goed in je vel dat alle kleine details niet van invloed zijn. Elk weekend een wedstrijd, waarbij de ene week de andere niet is. Een bak aan ervaring en lessen om van te leren die mee gaan als waardevolle bagage naar alles wat komen gaat. Een trainingslogboek waar ik nog vaak in terug zal gaan bladeren. Als ik terugdenk zijn er veel genoteerde en nog te noteren werkpunten, gedachten die door mijn hoofd spoken en dingen die beter kunnen en moeten om weer een stap verder te zetten. Maar voordat ik daarmee aan de slag ga, is het tijd voor rust!

Na de afsluitende marathoncupfinale in Leeuwarden namen we als ploeg de schaal in ontvangst als winnaar van het ploegenklassement. Een mooie afsluiter van een goed seizoen en met een prachtig team, zowel op als naast de schaatsbaan. Bedankt allemaal!

Credits: Erik Homan Fotografie

Tijd voor rust, zowel fysiek als mentale rust. Al tweeënhalf jaar plak ik volle zomer- en winterseizoenen aan elkaar vast en is er geen echte periode van vakantie of rust geweest. Dat heb ik nu even nodig. Ik moet de batterijen weer opladen tot en met de volle 100 procent en niet al stiekem beginnen met trainen als ie pas op 95 procent staat. Dat betekent niet dat ik niks ga doen; want stilzitten is voor mij geen rust, maar onrust. Dus lekker sporten als ik er zin in heb en deze maand geen verplichtingen of strikte schema’s die afgewerkt moeten worden. Daarna gaan we op naar een mooi zomerseizoen waar weer genoeg mooie wedstrijden en momenten in de agenda staan genoteerd!

Nog effen dit! De mediamannen van de Feestfabriek hebben mij opgezocht tijdens een snelheidstraining op de ijsbaan in Heerenveen. Ze hebben met de opnames onderstaande video in elkaar geknutseld en een kort portret van mij gemaakt. Daan en Ramon, dank voor deze coole video. Petje af!

Een korte blog deze keer. Een meer uitgebreide terugblik op afgelopen winter, nieuws over de toekomst (!) en een vooruitblik op de skeelerzomer van 2020 zullen volgen in de komende blogs!

28-02-2020: Tijd voor de GRANDE FINALE!

De laatste natuurijs kilometers zijn gemaakt in één van de meest Noordelijk gelegen kuststeden van de Botnische golf, het Zweedse plaatsje Luleå. Tijdens de drie koersdagen hebben we een zeer gevarieerd assortiment aan winterweer voorgeschoteld gekregen. Van sneeuwduinen die ontstonden door een smerige windkracht 5, tot een perfecte ijsvloer waarvan na een nacht van dooi alle scheuren en gaten keurig waren dichtgevroren. De geruchten dat Zweden een geheel ander verhaal is dan het Oostenrijkse natuurijs kan ik inmiddels bevestigen. Naast het verschil van de ijsvloer – bevroren zeewater in Zweden tegenover een bevroren bergmeer te Oostenrijk – en de wispelturige weersomstandigheden is ook de sfeer geheel anders. Op de Weissensee is er veel, bijna alleen maar Nederlands volk op of rondom het bevroren bergmeer te vinden. Je hebt het idee alsof je je bevindt in een Nederlandse exclave. Daarnaast staat er een feesttent, zijn er overdag honderden toerrijders actief en blaast er bijna altijd wel muziek of speaker-gebrabbel uit de boxen rondom het ijs. Er is altijd reuring. Dat is in Zweden wel even wat anders…

Een muts onder de helm, een colletje om de nek, bromvliegdoppen voor de ogen, armstukken en een windstopper over het pak heen, hittezakjes in zowel de handschoenen als overschoenen, vaseline op de knieën, het gezicht, de pens en de edele delen en een bidon gevuld met warme sportdrank die een dubbelfunctie had als handenwarmer. Alle ‘tricks’ om warm te blijven werden weer toegepast tijdens de koude natuurijskoersen.

Credits: Erik Homan Fotografie

Dinsdag arriveerden we – na een strakke overstap op Stockholm – in de namiddag op Luleå Airport. Het was al schemerig en na een warm avondmaal, twee rondes in de sauna en een kaartspelletje trok iedereen zich weer terug op zijn kamer om naar bed te gaan en om het materiaal te prepareren voor de eerste ijstraining. Woensdagochtend maakten we onze eerste schaatskilometers. Voor mij waren deze eerste meters op Zweeds natuurijs tevens de eerste meters op zee-ijs. IJs is ijs, zou je toch denken? Maar nee, dat is niet helemaal waar. In vergelijking met Nederlands natuurijs en het ijs op de Weissensee was het Zweedse zee-ijs veel grilliger. Goede, spiegelgladde stukken wisselden zich af met hobbelige en ‘zachte’ stukken. Daarnaast waren de scheuren veel minder goed zichtbaar, maar wel erg smerig. De zogenaamde haarscheurtjes zie je bijna niet, maar als je erin trapt is het bijna garantie voor krom materiaal en een bijbehorende flinke zwieper of een harde crash. Een andere invloedrijke kwestie zijn de steentjes bij de passage onder de brug. In Zweden strooien ze stenen over de wegen om grip te creëren voor het verkeer. Dit doen ze dus ook op de brug waar het parcours onderlangs loopt. Ondanks de extra geplaatste tent om de stenen ‘op te vangen’ waren de eerder gevallen en inmiddels vastgevroren stenen zichtbaar in het ijs. Snelheid maken vóór de brug en op de buitenzijde van je schaatsen onder de brug door glijden was de toegepaste strategie om de binnenzijden van beide ijzers zo lang mogelijk scherp te houden. Deze omstandigheden, het parcours en het relatief kleine peloton van plusminus 50 rijders maakte de wijze van koersen zeer zeker anders in vergelijking met de Weissensee.

De eerste van de drie koersen werd donderdagmiddag verreden: KPN Grand Prix 4, een wedstrijd over 100 kilometer. Bij de dameskoers stond er ’s ochtends geen zuchtje wind. Het weer leek goed te blijven totdat er vlak voor onze start zo het leek een knopje om werd gezet. De wind begon flink aan te wakkeren en in no-time werd een ogenschijnlijk ‘relaxte’ koers omgetoverd in een waaierkoers. Slechts 13 man haalde de finish. In het tweede deel van de koers ontstond er een kopgroep van 5 waarin twee ploegmaten waren vertegenwoordigd. Een goede uitgangspositie voor ons als team Bouwselect, helaas zonder het gewenste resultaat. In de achtervolgende groep spurtte ik naar een 6e plaats.

Na een zeer welkome rustdag op vrijdag stond er zaterdag een ‘sprintkoers’ op de planning. Maar achteraf bleek de tweede wedstrijd over slechts 50 kilometer geen gecontroleerde, doorsnee sprintkoers te worden. Wederom speelde de wind parten wat resulteerde in een soort afvalkoers waardoor een klein groepje van plusminus 15 man in de laatste ronde richting de eindstreep raasde. Zoals wel vaker dit jaar werd de sprint in eerste instantie gecontroleerd door de groene brigade van AB, maar op het twee-na-laatste rechte stuk met de wind vol in de rug trok natuurijsklepper en tevens ploegmaat Jouke Hoogeveen onze Bouwselect-trein richting de koppositie. Check onderstaande beelden voor een uitgebreide samenvatting en de afloop van deze sprint!

Check hier de uitzending van NPO Start

Wederom een 6e plek voor mij in deze korte zaterdagkoers. Nog één afsluitende koers te gaan, de Sea-Ice Classic over 150 kilometer. Een gekke koers waarin het klassement een belangrijke rol speelde en er verschillende groepen ontstonden. Uiteindelijk kwam ik in de vierde groep als 17e over de finish. Klik HIER  om de samenvatting van de NOS terug te zien en sleep de balk naar 56:50.

Koersen op natuurijs heeft zowel technisch als tactisch veel weg van het skeeleren en past mij goed. Naast het koersgenot zelf is het natuurlijk ook te doen om de resultaten. Met constante uitslagen en een 7e plek in het uiteindelijke natuurijsklassement – waarin zowel de Weissensee-wedstrijden als de wedstrijden op het Zweedse natuurijs meetellen – eindig ik op een 7e plek. Een keurige uitslag voor mijn eerste volle topdivisie en tevens eerste volle natuurijs-jaar.

Terug naar het kunstijs. 50 kilometer koers. 125 ronden. 250 bochten.

Credits: Erik Homan Fotografie

Na 300 Zweedse natuurijskilometers gaat de knop nu weer om naar de kunstijsmodus. Zaterdag aanstaande rijden we in Leeuwarden onze laatste wedstrijd: de finale van de KPN Marathon Cup. In de 11stedenhal te Leeuwarden worden we om 20u15 weggeschoten voor 125 ronden koers. Wederom live te volgens middels de livestream die te vinden is op www.schaatsen.nl/marathon. Nog één keer flink gas geven om het marathonschaatsseizoen 2019/2020 goed af te sluiten! D’ran!

14-02-2020: Fit blijven

Na een slopende week op de Weissensee was een lang, relaxed weekend in de Achterhoek noodzakelijk om de batterijen weer een beetje op te laden. En wat doe je om die batterijen weer zo snel mogelijk op te laden? Simpelweg doorgaan met bewegen! Elke dag stond er naast de geplande trainingen een extra rondje los fietsen of los lopen op het programma om alles goed te doorbloeden – wat logischerwijs bevorderlijk is voor het herstel – en het lichaam niet in slaap te laten sussen. Want na een hele pittige wedstrijdweek is de weerstand laag en is mijn ervaring zo dat een kleine verkoudheid juist bij inactiviteit kan doorzetten tot meer. Naast het vele bewegen en de extra rust- en slaapuren werden de osteopaat, de masseur en de fysio ook veelvuldig bezocht. De kleine, maar irritante pijntjes zijn verholpen, de blaren zijn weer hersteld en de enkels een maatje of twee gekrompen terug naar hun originele formaat. Zodoende is het weer mogelijk om mijn voeten pijnvrij in de krappe, carbonnen schaatsschoenen te wringen en zit de eerste cupwedstrijd op kunstijs al weer in de benen. Voordat ik daarover vertel, eerst nog even een korte foto-terugblik:

Foto’s: Erik Homan Fotografie

Met plezier, trots en toch een klein beetje heimwee kijk ik terug op een geslaagde en succesvolle week op de Weissensee. Na de vele natuurijs-kilometers waren de eerste slagen op het snelle kunstijs te Heerenveen op z’n zachtst gezegd moeizaam. Het voelde alsof ik na een lange zomer op skeelerwieltjes weer voor het eerst sinds tijden op ijs stond. Deze ervaren moeizaamheid – grotendeels veroorzaakt door het verschil in materiaal tussen natuurijs en kunstijs – maakte gelukkig al snel plaats voor een ouderwetse schwung: een typisch schaatswoord dat we gebruiken om aan te geven dat de gang er prima in zit. De laatste training alvorens de 12e marathoncup-wedstrijd in Hoorn (afgelopen zaterdag) voelde het weer bijna als vanouds. Precies op tijd dus.

De goede, stabiele Weissensee-fitheid is nog aanwezig en ook het afgelopen weekend in Hoorn kreeg ik hier bevestiging van. Ik kon actief mee koersen en herstelde goed. Meer concreet beschreven houdt dit in dat je mee kan gaan in ontsnappingen, kan springen naar kopgroepen en veel andere acties kan maken waarbij je tussentijds relatief snel hersteld om een weer een volgende actie in te kunnen zetten. Uiteindelijk liep geen enkele actie of kopgroep op iets uit en stevenden we met een uitgedund peloton af op een eindsprint waarin ik als 5e over de meet kwam. Een degelijke uitslag voor nu, maar gezien het verloop van de sprint veel lessen waar ik van kan en van moet leren om het een volgende keer beter te doen. Check onderstaande videosamenvatting voor de finale van de koers en het interview met de uiteindelijke winnaar, Daniel Niero. Deze Italiaanse klasbak is meervoudig kampioen en medaillewinnaar op de Europese en Wereldkampioenschappen in het skeeleren en won afgelopen zaterdag zijn eerste marathon in de topdivisie. Een inspiratie voor mij en alle andere skeeleraars in het (marathon-)schaatsen!

Zaterdag aanstaande racen we de een-na-laatste cupwedstrijd op kunstijs. Zoals elke week is ook deze wedstrijd weer live te volgen via de livestream op www.schaatsen.nl/marathon. Om 20.30 uur zullen we voor 125 rondjes weggeschoten worden in het zuidelijk gelegen Tilburg, waarna we dinsdag aanstaande al weer in het vliegtuig stappen en afreizen naar Lulea, Zweden voor een drietal aan natuurijs-wedstrijden. In tegenstelling tot het bevroren bergmeer op de Weissensee gaan we over een dikke week onze kilometers vreten op zee-ijs, wat – als alle verhalen kloppen – in combinatie met de altijd-aanwezige wind en de gure kou garantie is voor hele zware koersen. Hierover kan ik zelf nog geen inschatting maken gezien het mijn eerste keer zal worden in Zweden. Normaal gesproken zijn ook deze wedstrijden weer live te volgen via de eerder genoemde link of de ‘meer marathon’ Facebookpagina. Het voorlopige programma voor Zweden ziet er als volgt uit:

* Donderdag 20 februari, KPN Grand Prix 4. Start om 12u00. Afstand: 100km
* Zaterdag 22 februari, KPN Grand Prix 5. Start om 09u00. Afstand: 50km
* Zondag 23 februari, Gardena Sea-Ice Classic. Start om 09u00. Afstand: 150km

Er staan weer veel kilometers op het programma met tussentijds slechts één rustdag. Het lange marathonseizoen en de in het lichaam opgestapelde vermoeidheid zullen samen met de normaliter zware omstandigheden zorgen voor een slijtageslag aldaar in Zweden. De rijders die fysiek het meest hersteld en fris zijn en ondanks het lange seizoen en de vermoeidheid nog altijd gretig en gefocust van start gaan, zullen in de finale strijden om de overwinning. We zullen snel genoeg zien of ik tot die categorie toebehoor!

SCROLLEN