0
Zoeken Winkelmand 0

Casper de Gier

Lees hier de blogs van:

Naam: Casper de Gier
Sport: Skeeleren en schaatsen
Geboortedatum: 17-01-1996
Afkomstig uit: Laag Keppel
Behaalde doelen: Zesvoudig Nederlands kampioen Skeeler Jeugd, Nederlands kampioen senioren en bronzen medaille Europees Kampioenschap

Twitter  |  Facebook  |  Instagram

>> Terug naar overzicht Zwarte Cross Talententuin

03-07-2020: Via het zomerijs naar CIRCUIT ZANDVOORT!

Nu we in Nederland stapsgewijs wat meer ‘vrijheid’ hebben gekregen en we met het trainen weer zo goed als vanouds te werk kunnen gaan merk ik op dat er een soort shift plaatsvindt in de bovenkamer bij veel (top-)sporters. Waar de blik en focus tot noch toe veelal gericht was op het ‘nu’ en het trainen om procentje voor procentje beter te worden, worden er inmiddels weer data rood omcirkeld in de agenda, worden er trainingsschema’s aangepast en afgestemd op deze rood-omcirkelde en zogenoemde piekmomenten, wordt er weer gefantaseerd over verschillende wedstrijdscenario’s en worden er weer tactieken doorgesproken en plannen gesmeed. De onwetendheid en vraagtekens over wanneer het eerste startschot gaat vallen is verleden tijd, want afgelopen week publiceerde de KNSB (skeeler- en schaatsbond) dat we begin augustus aftrappen met de nationale competitie en dat eind augustus de Nederlandse kampioenschappen zijn ingepland op de kalender. Goed nieuws dus, voor skeelerend Nederland!

Na maanden van alleen trainen worden de eerste treintjes weer gevormd! Fotocredits: Robert Prins – Team Jumbo-Visma 

Het Nederlands kampioenschap baan en weg zal verreden worden te Heerenveen en Wolvega. De eerste twee dagen – 21 en 22 augustus – worden de baanwedstrijden verreden op de 200-meter-piste in Heerenveen en de laatste dag – 23 augustus – worden de wegwedstrijden verreden op de 400-meter-baan in Wolvega. In Wolvega zal ik mijn Nederlandse puntenkoerstitel gaan verdedigen op de baan waar ik wekelijks training geef aan de toppers van de toekomst. Wat mij betreft een mooie en bekende locatie voor het wegtoernooi!
Voor de Nederlandse marathontitel – waar de felbegeerde, driekleurige kampioenstrui met een houdbaarheidsdatum van één seizoen op het spel staat – zal op 29 augustus gestreden worden op het vers geasfalteerde en dus hagelnieuwe circuit van Zandvoort.

Maar voordat ik me specifiek ga voorbereiden op de primeur van het Nederlandse kampioenschap dat op circuit Zandvoort wordt gehouden, staat er eerst nog een andere primeur op me te wachten. Zondag aanstaande vertrekken we met de ploeg om voor anderhalve week op zomerijs te gaan trainen. Tot op heden verklaarde ik alle marathoners die op zomerijs gingen en zouden gaan trainen voor gek, maar heb ik nu totaal geen recht van spreken meer. Normaliter gaan we rond dit tijdstip vol gas op de skeelers, zitten de nationale kampioenschappen erop en staan de internationale kampioenschappen voor de deur. Door het welbekende virus is een standaard zomer als zojuist omschreven compleet van de kaart geveegd en zijn we al keihard aan het werk met de focus op het marathonschaatsseizoen. In dit plaatje past het zomerijs natuurlijk perfect, vandaar dat we zondag afreizen naar het Zuid-Duitse Inzell en daar met de Jumbo-Visma brigade een heel hotel hebben gekaapt. Samen met het langebaan- en developmentteam komen we aan een totaal van 24 schaatsers, exclusief begeleiding. Samen met de staff en verzorgers zullen we aan plusminus 35 man komen die namens team Jumbo-Visma in Inzell bivakkeren. Een mooie ervaring om voor het eerst met de volledige schaatsploeg op stap te gaan en de eerste stappen te zetten, ik bedoel, slagen te maken richting de winter. Dit natuurlijk met de nationale kampioenschappen van eind augustus in mijn achterhoofd… 😉

18-06-2020: 30 tergend lange seconden...

Na afsluiting van het eerste trainingsblok van acht weken lang zitten we nu in de eindfase van de eerste ‘rustige’ week. Het begin van deze week bestond uit – om en om afgewisseld – rustdagen en trainingsdagen om uit te rusten en de batterijen weer volledig op te laden. Het einde van de week stond in het teken van twee belangrijke, periodieke inspanningstesten. Het is interessant, leerzaam en (aansluitend bij de visie van de ploeg) een vereiste om de sporter na afloop van een trainingsblok te testen op zijn/haar fysieke parameters en energiesystemen om inzicht te krijgen in hoe de sporter reageert op de gedane trainingsprikkels. Elk trainingsblok heeft één of meerdere trainingsdoelen die zijn afgestemd op de periode van het sportjaar. Nu er voorlopig nog geen (skeeler-)wedstrijden verreden worden zijn er ook geen concessies om te maken wat betreft trainingsperiodisering en het rijden van tussentijdse wedstrijden. Voor bepaalde wedstrijden is het een wens om fit en in (licht) ‘gepiekte’ vorm aan de start te staan om resultaat te willen rijden. Om dit voor elkaar te krijgen zul je daar linksom of rechtsom rekening mee moeten houden en de op-papier-ideale trainingsperiodisering voor een gedeelte los moeten laten. Iets wat in deze coronatijden voorlopig niet nodig is en dus tijd en ruimte geeft om volledig gefocust met je trainingsdoelen aan de slag te gaan. De focus ligt wat betreft mijn periodisering stiekem al op het winterseizoen. Zo zijn we de afgelopen weken bezig geweest met het bouwen van een brede basis (het ‘aerobe’ energiesysteem) waarop we de richting de winter steeds specifieker wordende trainingen kunnen stapelen. Al hoop ik natuurlijk dat we aan het einde van de zomer de wedstrijdpakken weer aan kunnen hijsen en in het jaar 2020 nog gaan strijden op de wieltjes!

Weer verder over het testen: Afgelopen woensdag stond de Wingate-test op het programma. Om deze test – vernoemd naar het Israelische Wingate Institute, waar men de test in deze variant al afnam begin jaren ‘70 – te begrijpen is het niet noodzakelijk om een raketgeleerde te zijn. Het is namelijk erg eenvoudig: Je gaat op een ergometer zitten, zet je verstand op 0 en ramt vanuit stilstand 30 seconden lang zo hard als je kan op de pedalen. Check de Wingate-test hieronder in de video:

30 seconden klinkt niet lang, maar bij een Wingate lijkt de klok langzamer te tikken. Als je voor je gevoel bijna bij het einde bent en al flink ‘vierkant begint te trappen’ schreeuwt één van de coaches: “15 gehad, hou vol, hou vol, hou vol!”. Je bent dan pas op de helft. Als je daar ook maar een fractie over nadenkt komt dat als een mentale klap binnen, vandaar ook het verstand op 0 zetten-gedeelte. Van begin tot eind is het simpelweg maximaal harken naar de eindstreep. En ook het gevoel na de test is niet uitnodigend. Het is net alsof je wakker wordt na een avondje doorhalen en opmerkt dat je net even wat te veel alcoholische consumpties hebt genuttigd. De uren die volgen na deze constatering wordt het er vaak niet beter op… Gelukkig houdt dit gevoel na de Wingate-test maar een kwartiertje aan en wordt het daarna in rap tempo weer beter. Na het schetsen van het complete totaalplaatje zul je begrijpen dat het zowel fysiek als mentaal een behoorlijk pittige test is. En als je nog niet overtuigd bent kan je het altijd zelf proberen op je spinningfiets! Zet de weerstand fiks omhoog, ga vanaf de start vol gas en tel de 30 seconden maar af op de stopwatch. Succes! 😉

05-06-2020: Het geheim van 'nieuwe trainingsprikkels'

Casper schreef deze week zijn blog voor het Achterhoek Nieuws. Deze verschijnt in alle edities die Achterhoek Nieuws uitbrengt.

Het is een standaard kreet in de sportwereld: ‘’Ik was gewoon toe aan een nieuwe prikkel.’’ Met deze ogenschijnlijke simpele zin verklaart een topsporter de reden van zijn of haar transfer. Bij de één zal het ook zo simpel zijn als dat, bij de ander zit er misschien meer achter en is het een mooie dekmantel.

Sinds een week of zes ben ik samen met mijn nieuwe trainingsmakkers van Team Jumbo-Visma weer vol gas aan het trainen. Na twee succesvolle jaren bij Bouwselect heb ik de overstap gemaakt naar één van Nederlands grootste sportteams, waar ze naast de wieler- en langebaanploeg sinds dit jaar ook een volwaardig marathonteam zijn gestart. Ik was niet per se op zoek naar nieuwe prikkels, maar toen ik eind januari werd gepolst en het trainingsconcept met bijbehorende wetenschappelijke aanpak werd toegelicht was ik nieuwsgierig en geïnspireerd. Om de beste te zijn ben je dag in, dag uit bezig met je eigen project, oftewel ‘topsporttraject Casper’. De passie achter dit project is de zo goed als eindeloze, gezond-kritische drive om mezelf te blijven verbeteren. De ene keer gaat het om grote veranderingen en gooi je het voedingspatroon of trainingsplan om, de andere keer gaat het om details en stel je slechts één tiende van een millimeter van de schaats bij naar rechts. Hoe groot of klein de verandering ook is: alles staat in het teken van beter worden. Maar wat is beter? Is dat sneller, sterker of is dat iets anders?

Je kan het complex maken, maar het einddoel is simpel: ik wil beter skeeleren en schaatsen om wedstrijden te winnen. Om dit ‘beter worden’ zoveel mogelijk in kaart te brengen testen we bij Jumbo-Visma op wekelijkse basis verschillende fysieke parameters bij de inspanningsfysioloog, om alles zoveel mogelijk meetbaar te maken. Gebaseerd op deze data kunnen onze trainers en experts weer aan de knopjes draaien om het samenspel tussen training, voeding, rust etc. tot in de perfectie aan te passen op het individu. Deze eindeloze cyclus en zoektocht naar de ideale afstelling klinkt voor de één wellicht ‘industrieel’, maar is voor mij verrassend veelzijdig en een enorme motivator.

Terug naar de beginkreet. In mijn nieuwe trainingsomgeving krijg ik veel nieuwe trainingsvormen en prikkels voorgeschoteld. Deze nieuwe prikkels brengen nieuwe uitdagingen en verfrissende verbeterpunten met zich mee. De bijbehorende focus vooraf en de voldoening na het zetten van weer een stapje voorwaarts, dat is voor mij precies wat de kracht van de ‘nieuwe trainingsprikkel’ is.

Met als uiteindelijk doel… 😉

21-05-2020: Een nieuw hoofdstuk!

Dik twee maanden terug hakte ik een belangrijke knoop door aangaande mijn sportieve toekomst: het warme nest van marathonschaatsteam Bouwselect, waar ik de afgelopen twee jaar als marathonschaatser een prachtige en succesvolle tijd heb gehad, heb ik verlaten. Destijds ingestroomd in de beloftendivisie en na een succesvol seizoen direct de stap kunnen maken naar de topdivisie waar ik afgelopen winter debuteerde. Kritisch zijnde op mezelf, waren de resultaten wisselvallig, maar bovenal potentieel voor de toekomst. En nu het woord ‘toekomst’ is gevallen: vanaf 1 april jongstleden ben ik als marathonschaatser onderdeel van één van de grootste sportploegen van Nederland, Team Jumbo-Visma!

Check deze link om het officiële persbericht van Team Jumbo-Visma te lezen: https://www.teamjumbovisma.nl/nieuws/nieuws/team-jumbo-visma-heeft-marathonploeg-compleet-voor-debuutseizoen/

Ondanks dat de toekomst wat betreft de wedstrijdsport en andere grote evenementen voor de lange termijn nog erg onzeker is, ben ik erg gemotiveerd en benieuwd naar het komende marathonschaatsseizoen. Die wordt normaal in medio oktober afgetrapt. We hebben een ploeg waarmee we op alle facetten en in veel verschillende wedstrijdscenario’s kunnen scoren. Het is een gemêleerd gezelschap: variërend van pure ‘ausdauers’ tot rappe sprinters en van ervaren rotten tot gretige jonge honden die net komen kijken op het hoogste niveau van het marathonschaatsen. Allen worden we door de wetenschappelijke trainingsaanpak van bewegingswetenschappers en ex-schaatsers Diane Valkenburg en Jac Orie uitgedaagd en begeleid om onszelf en onze energiesystemen te upgraden naar een hoger niveau. Om de beste versie van onszelf te creëren zitten we heel simpel gezegd in een eindeloze cyclus van trainen, testen, trainen, testen, trainen, … Dat klinkt wellicht saai en ‘klinisch’, maar de achterliggende complexiteit, kennis en wetenschap die er bij komt kijken fascineert mij als sporter enorm. De trainingsfilosofie en -schema’s zijn anders dan het de afgelopen jaren is geweest, maar het project om de meest fitte, sterke en snelle versie van mezelf te worden is natuurlijk nog altijd gaande!

Regio8 interviewde mij – volledig volgens de RIVM-richtlijnen 😉 – na bekendmaking van mijn transfer naar het marathonschaatsteam van Jumbo-Visma. Check onderstaande video om het interview te zien!

Stap voor stap komt er steeds meer ruimte in de richtlijnen en regels en kunnen we het gezamenlijke trainen langzaamaan weer oppikken. Inmiddels zitten de eerste ‘anderhalve meter-afstandstrainingen’ er op en zoals het nu lijkt kunnen we binnenkort – uiteraard op aangepaste wijze – ons eerste gezamenlijke trainingskamp starten. Vooralsnog zijn alle skeelerwedstrijden in de nabije toekomst gecanceld of uitgesteld en lijkt de eerste schaatsmarathon het eerste competitie- en meetmoment te gaan zijn voor mij en de ploeg. Laten we met z’n allen de regels blijven respecteren en duimen voor een snelle vondst van het vaccin. Dan kunnen we met z’n allen weer spoedig ons gangetje gaan. Of dat nu (marathon)schaatsend gaat zijn bij de traditionele seizoensopener in Amsterdam, of dansend op Mañana Mañana of de Zwarte Cross in 2021: hopelijk kunnen we snel weer zorgeloos genieten van alles en iedereen!

10-04-2020: #trainathome in Keppel!

De hele sportwereld ligt stil. Alle trainingsaccommodaties en – faciliteiten zijn gesloten, de Olympische Spelen zijn een jaar verplaatst, de Dutch Grand Prix in Zandvoort is uitgesteld, door de Nederlandse Kampioenschappen en Wereldkampioenschappen skeeleren is een groot rood kruis gezet, de vraag is nog of de Tour de France 27 juni wel van start gaat en wanneer de Eredivisie zich weer kan herstarten. Dit is slechts een handjevol aan feiten, kwesties en vragen waar wij ons als ‘egoïstische’ sporters druk om maken gedurende deze absurde COVID-19-pandemie.

Zonder enige twijfel zijn topsport en alle aanverwante evenementen en wedstrijden momenteel bijzaak. Het is dan ook niet moeilijk om te relativeren en te beseffen dat er veel meer is op de wereld dan het eerstvolgende sportieve doel, die net als alle andere doelstellingen de ladder vormt om richting de overal bovenuit stijgende droom te klimmen die iedere sporter heeft. Vanaf het moment dat ik mijn eerste sportieve meters had gemaakt op een fiets met zijwieltjes beleef ik er enorm veel plezier aan. En met dat in gedachten blijf ik nu ook sporten. Niet met als doelstelling om bij wijze van over twee weken in topvorm te steken, maar simpelweg genieten van het bewegen. Precies hoe ik als jong blaag ook mijn eerste meters maakte op de fiets met zijwieltjes. Geen plan en geen schema. Gewoon de fiets pakken, uitdaging zoeken en plezier maken!
Uiteraard is het hierbij van belang dat je je houdt aan de richtlijnen en adviezen van de overheid. Intensievere of normaliter snelle trainingen doe ik dan ook zoveel mogelijk op de stilstaande hometrainer. Een rustige duurrit op de skeelers of fiets doe ik nog wel buiten, maar natuurlijk wel solo! (een tip voor als je er solo op uit gaat: WhatsApp kan gedurende 8 uur je live locatie delen. Zet ‘m dus in de appgroep met je familie, huisgenoten of stuur je buren een berichtje als je er alleen op uit gaat!).

De laatste tijd heb ik vaak de vraag toegestuurd gekregen: “Hoe train jij gedurende deze gekke tijden?” Omdat beelden vaak meer zeggen dan woorden heb ik gisteren een poging gewaagd om met mijn beperkte multimedia-kunde een video in elkaar te knutselen om deze vraag te kunnen beantwoorden!

Zie hieronder het ‘resultaat’ van een dagje #thuistrainen in Keppel:

Laten we er met alles en met z’n allen voor zorgen dat het coronavirus zo snel mogelijk van onze wereldbol verdwijnt! Hou je taai en zorg voor elkaar!

#ALLESKOMTGOED

13-03-2020: Tijd voor rust!

Het marathonschaatsseizoen 2019/2020 zit erop! Na een solide eerste overwintering in de topdivisie bij marathonschaatsteam Bouwselect is het tijd om de batterijen weer op te laden alvorens de skeelerzomer weer afgetrapt wordt. Mooie momenten, mindere momenten, goede wedstrijden, minder goede wedstrijden, benadering van de soms-zo-onbereikbare topvorm of het gevoel dat alles juist nèt niet lekker loopt. Soms zijn het kleine details die een verschil maken en soms zit je zo goed in je vel dat alle kleine details niet van invloed zijn. Elk weekend een wedstrijd, waarbij de ene week de andere niet is. Een bak aan ervaring en lessen om van te leren die mee gaan als waardevolle bagage naar alles wat komen gaat. Een trainingslogboek waar ik nog vaak in terug zal gaan bladeren. Als ik terugdenk zijn er veel genoteerde en nog te noteren werkpunten, gedachten die door mijn hoofd spoken en dingen die beter kunnen en moeten om weer een stap verder te zetten. Maar voordat ik daarmee aan de slag ga, is het tijd voor rust!

Na de afsluitende marathoncupfinale in Leeuwarden namen we als ploeg de schaal in ontvangst als winnaar van het ploegenklassement. Een mooie afsluiter van een goed seizoen en met een prachtig team, zowel op als naast de schaatsbaan. Bedankt allemaal!

Credits: Erik Homan Fotografie

Tijd voor rust, zowel fysiek als mentale rust. Al tweeënhalf jaar plak ik volle zomer- en winterseizoenen aan elkaar vast en is er geen echte periode van vakantie of rust geweest. Dat heb ik nu even nodig. Ik moet de batterijen weer opladen tot en met de volle 100 procent en niet al stiekem beginnen met trainen als ie pas op 95 procent staat. Dat betekent niet dat ik niks ga doen; want stilzitten is voor mij geen rust, maar onrust. Dus lekker sporten als ik er zin in heb en deze maand geen verplichtingen of strikte schema’s die afgewerkt moeten worden. Daarna gaan we op naar een mooi zomerseizoen waar weer genoeg mooie wedstrijden en momenten in de agenda staan genoteerd!

Nog effen dit! De mediamannen van de Feestfabriek hebben mij opgezocht tijdens een snelheidstraining op de ijsbaan in Heerenveen. Ze hebben met de opnames onderstaande video in elkaar geknutseld en een kort portret van mij gemaakt. Daan en Ramon, dank voor deze coole video. Petje af!

Een korte blog deze keer. Een meer uitgebreide terugblik op afgelopen winter, nieuws over de toekomst (!) en een vooruitblik op de skeelerzomer van 2020 zullen volgen in de komende blogs!

28-02-2020: Tijd voor de GRANDE FINALE!

De laatste natuurijs kilometers zijn gemaakt in één van de meest Noordelijk gelegen kuststeden van de Botnische golf, het Zweedse plaatsje Luleå. Tijdens de drie koersdagen hebben we een zeer gevarieerd assortiment aan winterweer voorgeschoteld gekregen. Van sneeuwduinen die ontstonden door een smerige windkracht 5, tot een perfecte ijsvloer waarvan na een nacht van dooi alle scheuren en gaten keurig waren dichtgevroren. De geruchten dat Zweden een geheel ander verhaal is dan het Oostenrijkse natuurijs kan ik inmiddels bevestigen. Naast het verschil van de ijsvloer – bevroren zeewater in Zweden tegenover een bevroren bergmeer te Oostenrijk – en de wispelturige weersomstandigheden is ook de sfeer geheel anders. Op de Weissensee is er veel, bijna alleen maar Nederlands volk op of rondom het bevroren bergmeer te vinden. Je hebt het idee alsof je je bevindt in een Nederlandse exclave. Daarnaast staat er een feesttent, zijn er overdag honderden toerrijders actief en blaast er bijna altijd wel muziek of speaker-gebrabbel uit de boxen rondom het ijs. Er is altijd reuring. Dat is in Zweden wel even wat anders…

Een muts onder de helm, een colletje om de nek, bromvliegdoppen voor de ogen, armstukken en een windstopper over het pak heen, hittezakjes in zowel de handschoenen als overschoenen, vaseline op de knieën, het gezicht, de pens en de edele delen en een bidon gevuld met warme sportdrank die een dubbelfunctie had als handenwarmer. Alle ‘tricks’ om warm te blijven werden weer toegepast tijdens de koude natuurijskoersen.

Credits: Erik Homan Fotografie

Dinsdag arriveerden we – na een strakke overstap op Stockholm – in de namiddag op Luleå Airport. Het was al schemerig en na een warm avondmaal, twee rondes in de sauna en een kaartspelletje trok iedereen zich weer terug op zijn kamer om naar bed te gaan en om het materiaal te prepareren voor de eerste ijstraining. Woensdagochtend maakten we onze eerste schaatskilometers. Voor mij waren deze eerste meters op Zweeds natuurijs tevens de eerste meters op zee-ijs. IJs is ijs, zou je toch denken? Maar nee, dat is niet helemaal waar. In vergelijking met Nederlands natuurijs en het ijs op de Weissensee was het Zweedse zee-ijs veel grilliger. Goede, spiegelgladde stukken wisselden zich af met hobbelige en ‘zachte’ stukken. Daarnaast waren de scheuren veel minder goed zichtbaar, maar wel erg smerig. De zogenaamde haarscheurtjes zie je bijna niet, maar als je erin trapt is het bijna garantie voor krom materiaal en een bijbehorende flinke zwieper of een harde crash. Een andere invloedrijke kwestie zijn de steentjes bij de passage onder de brug. In Zweden strooien ze stenen over de wegen om grip te creëren voor het verkeer. Dit doen ze dus ook op de brug waar het parcours onderlangs loopt. Ondanks de extra geplaatste tent om de stenen ‘op te vangen’ waren de eerder gevallen en inmiddels vastgevroren stenen zichtbaar in het ijs. Snelheid maken vóór de brug en op de buitenzijde van je schaatsen onder de brug door glijden was de toegepaste strategie om de binnenzijden van beide ijzers zo lang mogelijk scherp te houden. Deze omstandigheden, het parcours en het relatief kleine peloton van plusminus 50 rijders maakte de wijze van koersen zeer zeker anders in vergelijking met de Weissensee.

De eerste van de drie koersen werd donderdagmiddag verreden: KPN Grand Prix 4, een wedstrijd over 100 kilometer. Bij de dameskoers stond er ’s ochtends geen zuchtje wind. Het weer leek goed te blijven totdat er vlak voor onze start zo het leek een knopje om werd gezet. De wind begon flink aan te wakkeren en in no-time werd een ogenschijnlijk ‘relaxte’ koers omgetoverd in een waaierkoers. Slechts 13 man haalde de finish. In het tweede deel van de koers ontstond er een kopgroep van 5 waarin twee ploegmaten waren vertegenwoordigd. Een goede uitgangspositie voor ons als team Bouwselect, helaas zonder het gewenste resultaat. In de achtervolgende groep spurtte ik naar een 6e plaats.

Na een zeer welkome rustdag op vrijdag stond er zaterdag een ‘sprintkoers’ op de planning. Maar achteraf bleek de tweede wedstrijd over slechts 50 kilometer geen gecontroleerde, doorsnee sprintkoers te worden. Wederom speelde de wind parten wat resulteerde in een soort afvalkoers waardoor een klein groepje van plusminus 15 man in de laatste ronde richting de eindstreep raasde. Zoals wel vaker dit jaar werd de sprint in eerste instantie gecontroleerd door de groene brigade van AB, maar op het twee-na-laatste rechte stuk met de wind vol in de rug trok natuurijsklepper en tevens ploegmaat Jouke Hoogeveen onze Bouwselect-trein richting de koppositie. Check onderstaande beelden voor een uitgebreide samenvatting en de afloop van deze sprint!

Check hier de uitzending van NPO Start

Wederom een 6e plek voor mij in deze korte zaterdagkoers. Nog één afsluitende koers te gaan, de Sea-Ice Classic over 150 kilometer. Een gekke koers waarin het klassement een belangrijke rol speelde en er verschillende groepen ontstonden. Uiteindelijk kwam ik in de vierde groep als 17e over de finish. Klik HIER  om de samenvatting van de NOS terug te zien en sleep de balk naar 56:50.

Koersen op natuurijs heeft zowel technisch als tactisch veel weg van het skeeleren en past mij goed. Naast het koersgenot zelf is het natuurlijk ook te doen om de resultaten. Met constante uitslagen en een 7e plek in het uiteindelijke natuurijsklassement – waarin zowel de Weissensee-wedstrijden als de wedstrijden op het Zweedse natuurijs meetellen – eindig ik op een 7e plek. Een keurige uitslag voor mijn eerste volle topdivisie en tevens eerste volle natuurijs-jaar.

Terug naar het kunstijs. 50 kilometer koers. 125 ronden. 250 bochten.

Credits: Erik Homan Fotografie

Na 300 Zweedse natuurijskilometers gaat de knop nu weer om naar de kunstijsmodus. Zaterdag aanstaande rijden we in Leeuwarden onze laatste wedstrijd: de finale van de KPN Marathon Cup. In de 11stedenhal te Leeuwarden worden we om 20u15 weggeschoten voor 125 ronden koers. Wederom live te volgens middels de livestream die te vinden is op www.schaatsen.nl/marathon. Nog één keer flink gas geven om het marathonschaatsseizoen 2019/2020 goed af te sluiten! D’ran!

14-02-2020: Fit blijven

Na een slopende week op de Weissensee was een lang, relaxed weekend in de Achterhoek noodzakelijk om de batterijen weer een beetje op te laden. En wat doe je om die batterijen weer zo snel mogelijk op te laden? Simpelweg doorgaan met bewegen! Elke dag stond er naast de geplande trainingen een extra rondje los fietsen of los lopen op het programma om alles goed te doorbloeden – wat logischerwijs bevorderlijk is voor het herstel – en het lichaam niet in slaap te laten sussen. Want na een hele pittige wedstrijdweek is de weerstand laag en is mijn ervaring zo dat een kleine verkoudheid juist bij inactiviteit kan doorzetten tot meer. Naast het vele bewegen en de extra rust- en slaapuren werden de osteopaat, de masseur en de fysio ook veelvuldig bezocht. De kleine, maar irritante pijntjes zijn verholpen, de blaren zijn weer hersteld en de enkels een maatje of twee gekrompen terug naar hun originele formaat. Zodoende is het weer mogelijk om mijn voeten pijnvrij in de krappe, carbonnen schaatsschoenen te wringen en zit de eerste cupwedstrijd op kunstijs al weer in de benen. Voordat ik daarover vertel, eerst nog even een korte foto-terugblik:

Foto’s: Erik Homan Fotografie

Met plezier, trots en toch een klein beetje heimwee kijk ik terug op een geslaagde en succesvolle week op de Weissensee. Na de vele natuurijs-kilometers waren de eerste slagen op het snelle kunstijs te Heerenveen op z’n zachtst gezegd moeizaam. Het voelde alsof ik na een lange zomer op skeelerwieltjes weer voor het eerst sinds tijden op ijs stond. Deze ervaren moeizaamheid – grotendeels veroorzaakt door het verschil in materiaal tussen natuurijs en kunstijs – maakte gelukkig al snel plaats voor een ouderwetse schwung: een typisch schaatswoord dat we gebruiken om aan te geven dat de gang er prima in zit. De laatste training alvorens de 12e marathoncup-wedstrijd in Hoorn (afgelopen zaterdag) voelde het weer bijna als vanouds. Precies op tijd dus.

De goede, stabiele Weissensee-fitheid is nog aanwezig en ook het afgelopen weekend in Hoorn kreeg ik hier bevestiging van. Ik kon actief mee koersen en herstelde goed. Meer concreet beschreven houdt dit in dat je mee kan gaan in ontsnappingen, kan springen naar kopgroepen en veel andere acties kan maken waarbij je tussentijds relatief snel hersteld om een weer een volgende actie in te kunnen zetten. Uiteindelijk liep geen enkele actie of kopgroep op iets uit en stevenden we met een uitgedund peloton af op een eindsprint waarin ik als 5e over de meet kwam. Een degelijke uitslag voor nu, maar gezien het verloop van de sprint veel lessen waar ik van kan en van moet leren om het een volgende keer beter te doen. Check onderstaande videosamenvatting voor de finale van de koers en het interview met de uiteindelijke winnaar, Daniel Niero. Deze Italiaanse klasbak is meervoudig kampioen en medaillewinnaar op de Europese en Wereldkampioenschappen in het skeeleren en won afgelopen zaterdag zijn eerste marathon in de topdivisie. Een inspiratie voor mij en alle andere skeeleraars in het (marathon-)schaatsen!

Zaterdag aanstaande racen we de een-na-laatste cupwedstrijd op kunstijs. Zoals elke week is ook deze wedstrijd weer live te volgen via de livestream op www.schaatsen.nl/marathon. Om 20.30 uur zullen we voor 125 rondjes weggeschoten worden in het zuidelijk gelegen Tilburg, waarna we dinsdag aanstaande al weer in het vliegtuig stappen en afreizen naar Lulea, Zweden voor een drietal aan natuurijs-wedstrijden. In tegenstelling tot het bevroren bergmeer op de Weissensee gaan we over een dikke week onze kilometers vreten op zee-ijs, wat – als alle verhalen kloppen – in combinatie met de altijd-aanwezige wind en de gure kou garantie is voor hele zware koersen. Hierover kan ik zelf nog geen inschatting maken gezien het mijn eerste keer zal worden in Zweden. Normaal gesproken zijn ook deze wedstrijden weer live te volgen via de eerder genoemde link of de ‘meer marathon’ Facebookpagina. Het voorlopige programma voor Zweden ziet er als volgt uit:

* Donderdag 20 februari, KPN Grand Prix 4. Start om 12u00. Afstand: 100km
* Zaterdag 22 februari, KPN Grand Prix 5. Start om 09u00. Afstand: 50km
* Zondag 23 februari, Gardena Sea-Ice Classic. Start om 09u00. Afstand: 150km

Er staan weer veel kilometers op het programma met tussentijds slechts één rustdag. Het lange marathonseizoen en de in het lichaam opgestapelde vermoeidheid zullen samen met de normaliter zware omstandigheden zorgen voor een slijtageslag aldaar in Zweden. De rijders die fysiek het meest hersteld en fris zijn en ondanks het lange seizoen en de vermoeidheid nog altijd gretig en gefocust van start gaan, zullen in de finale strijden om de overwinning. We zullen snel genoeg zien of ik tot die categorie toebehoor!

SCROLLEN