Push

Push draait al zo lang mee dat een deel van het publiek hem ooit per ongeluk op een compilatie-cd-rom heeft ontdekt. Een ware legende, waarvan zijn platen in de nieuwe stroom Eurodance, Trance en Hardhouse regelmatig mee worden genomen.

Onder de naam van Mike Dierickx bouwde hij tracks waar complete generaties nachtdieren op zijn opgegroeid. Universal Nation bijvoorbeeld. Zo’n plaat die je één keer hoort en daarna de rest van je leven blijft opduiken, vaak op momenten waarop je met je linkeroog naar boven en je rechteroog in je broekzak hangt, en eigenlijk al naar huis had gemoeten. Toch knal je dan nog ff door.

Zijn sound zit diep in de trance, met dat typische gevoel van ruimte, spanning en iets wat langzaam onder je huid kruipt. Geen haast. Geen paniek. Gewoon lagen die zich opstapelen tot je ineens midden in iets staat dat groter voelt dan de zaal zelf.

Achter de knoppen staat iemand die niet hoeft te bewijzen dat hij het kan. Dat stadium ligt ergens rond de vorige eeuw. Wat je krijgt is controle, timing en het soort overzicht waar jonge honden licht nerveus van worden.

Op de Dansvloer krijgt dat een andere lading. Tussen al het hedendaagse geweld staat daar ineens iemand die het fundament heeft helpen leggen. Een absolute must-watch voor de liefhebbers, als je het ons vraagt.