Douwe Bob

In de verte komt een Harley Davidson laag en traag over de Eikendijk aangereden, met het silhouet van een gitaarkoffer achterop. De Lieveldse lucht vult zich met de geuren van benzine en leer. De mouwen van het motorjack zijn hoog opgestroopt en de inkt is zichtbaar van elleboog tot pols. Oh, het is Douwe Bob, die kent de weg inmiddels wel.

Het begon ooit met een talentenjacht en een gitaar. Daarna ging het snel. Clubs, volle zalen, festivals en albums volgden elkaar in rap tempo op. In 2016 stond Douwe Bob namens Nederland op het Eurovisiepodium met “Slow Down”. Zijn werk werd meerdere keren bekroond met een Edison en belandde blijvend in de bovenste rij. Alles wat Douwe onderweg meemaakt voedt zijn muziek en keert terug als een vast refrein.

Die muziek wortelt zich in folk en country, met een duidelijke voorliefde voor oude Amerikaanse songschrijvers en het verhalende karakter van Americana. Teksten over ouderschap, onrust en het afremmen na jaren vol gas verklanken zijn liederen.

De afgelopen jaren kwamen er wat extra hoofdstukjes bij. Hij stopte met alcohol, zocht rust in een abdij en draaide mee in het dagelijkse ritme daar. Koken groeide uit tot een serieuze tweede passie, inclusief plannen voor een eigen kookboek. Tegelijkertijd bleef muziek de plek waar ruimte is voor wat zich lastig laat uitleggen.

Maar zaterdag staat Douwe Bob op het hoofdpodium, met rootsmuziek vol vuige uithalen en intieme passages, en een gitaarkoffer die een geschiedenis meesjouwt waar de oermoeder van Braamt zelfs jaloers op zou zijn.